บทที่ 12

เมื่อเธอได้ยินข่าว จู่ ๆ ซาบริน่าก็รู้สึกปวดใจในทันที

เซบาสเตียนกับซาบริน่าเป็นสามีภรรยากัน แต่พวกเขาก็เป็นเหมือนคนแปลกหน้า

มันเกิดขึ้นแล้ว และคนที่เซบาสเตียนกำลังจะหมั้นด้วย ก็คือศัตรูของเธอ

ใช่!

เซลีนคือศัตรูของเธอ!

ซาบริน่ายังไม่รู้สาเหตุการตายของแม่ของเธอ เธอต้องการสืบสวน แต่ไม่มีเงินเดินทางกลับบ้าน และเธอก็ตั้งท้องลูกอยู่

ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้แล้ว

เธอทำได้เพียงต้องอดทนเท่านั้น

เจดรีบเดินไปหาลินคอล์นและจับมือเขาด้วยความตื่นเต้น “ลินคอล์น สิ่งที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงใช่ไหม? เซบาสเตียนจะมีงานหมั้นกับเซลีนเหรอ? พ่อแม่ของทั้งสองครอบครัวควรนัดมาเจอกันก่อนไม่ใช่เหรอ? หรือ ปู่และพ่อของเซบาสเตียนยอมรับเซลีนแล้ว? พวกเขาไม่รังเกียจที่เซลีนถูกรับมาเลี้ยงใช่ไหม?”

เมื่อเธอได้ยินคำว่า “รับมาเลี้ยง” ที่ถูกพูดถึงเมื่อสักครู่ ในใจของซาบริน่าก็รู้สึกเศร้าใจมากขึ้น

เซลีนและซาบริน่าได้รับการเลี้ยงดูโดยตระกูลลินน์

เซลีนถูกรับมาเลี้ยงเมื่ออายุได้ 2 ขวบ และลินคอล์นกับเจดปฏิบัติต่อเธอเหมือนอัญมณีล้ำค่าในทันที ในทางกลับกัน ซาบริน่ากลายเป็นเด็กอุปถัมภ์ที่มาจากบ้านนอก เมื่อตอนอายุ 12 ปี ซึ่งเป็นเวลาถึงแปดปี ที่เธอต้องพึ่งพากุศลผลบุญของผู้อื่น และใช้ชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าสุนัขหรือหมูเสียอีก

ซาบริน่าอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ ทำไมเซลีนถึงมีชีวิตที่ดีเช่นนี้?

เธอเดินออกไปอย่างมืดมน

“หยุดนะ!” เจดขวางหน้าซาบริน่า “ครึ่งล้าน!”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” ลินคอล์นมองเจดด้วยความตกใจ

“เราเลี้ยงเธอมาตั้งแปดปี ให้ข้าวให้น้ำและเสื้อผ้ากับเธอ ไหนจะจ่ายค่าเล่าเรียน และให้ค่ารักษาพยาบาลกับแม่อายุสั้นของเธอ คุณคิดว่าเงินนั้นตกลงมาจากฟ้าเหรอ?” เจดจ้องที่ลินคอล์นอย่างดุเดือด

ลินคอล์นตอบไปว่า “เจด! อย่าลืม… ”

“อะไร? อย่าลืมว่าเธอ คือสก๊อตต์ ไม่ใช่ลินน์!” เจดแทรกแซงคำพูดของลินคอล์น

ลินคอล์นก็พูดไม่ออกในทันที

ซาบริน่ามองดูคู่รักที่อยู่ข้างหน้าเธอ ขณะที่พวกเขากำลังเล่นเป็นตำรวจดี กับ ตำรวจเลว เธอรู้สึกรังเกียจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เธอมองด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย และพูดไม่ว่า “ฉันให้เงินคุณ 50,000 ดอลลาร์แล้ว ถ้าคุณกล้าที่จะขุดหลุมศพของแม่ฉัน ฉันจะทำร้ายตัวเองให้ตายที่หน้าประตูบ้านคุณ!”

พูดจบเธอก็จากไปโดยไม่หันหลังกลับ

ลินคอล์นรอจนกระทั่งซาบริน่าออกจากประตูไป จากนั้นเขาก็ตะโกนใส่เจดอย่างโกรธเคือง “คุณใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”

“คุณสงสารเธอเหรอ?” เจดเย้ยหยัน “ให้ฉันบอกอะไรคุณให้นะ ลินคอล์น! ถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าชายที่เซลีนกำลังจะแต่งงานด้วย คือผู้ชายที่เธอช่วยชีวิตด้วยการสละความบริสุทธิ์ของเธอ คุณไม่คิดว่าเธอจะเกลียดคุณเหรอ? และถ้าเซบาสเตียนรู้เรื่องนี้เข้า ครอบครัวของเราจะตายกันหมด! คุณคิดว่าฉันขอเงินเธอครึ่งล้านเพราะฉันต้องการเงินจริง ๆ เหรอ? ฉันต้องการบังคับให้เธอออกจากเมืองเซ้าท์ซิตี้ไป”

“บังคับให้เธอออกไปงั้นเหรอ? คนที่อยู่ตัวคนเดียว และน่าสังเวชแบบนั้นจะไปไหนได้?” ลินคอล์นถาม

“เธอก็ไปในที่ที่เธอชอบได้!” เจดถอนหายใจอย่างเย็นชา “ตราบใดที่มันไม่ส่งผลต่อความสุขของเซลีนอันมีค่าของเรา ลินคอล์น เซลีนถูกคุณเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก หัวใจของคุณไม่ควรเอียงเอนไปทางซาบริน่า!”

เมื่อมีการกล่าวถึงเซลีนลูกสาวของเขา ซาบริน่าก็ถูกลินคอล์นลืมไปทันที

เขายิ้มและมองไปที่เจด “ที่รัก รีบเตรียมสูทและเสื้อคลุมที่เราจะใส่ในงานเลี้ยงหมั้นของเซลีนกันดีกว่า เราไม่ควรเลือกแบบมั่ว ๆ ได้ ในเมื่อลูกสาวของเราหมั้นกับตระกูลฟอร์ดทั้งที”