บทที่ 122

ในห้องนั่งเล่นของเขา มีอุปกรณ์ในการฆ่าผู้คน เมื่อมีคนต่อต้านเขา เขาจะไม่ยอมให้โอกาสคนเหล่านั้นได้ร้องขอความเมตตา เขาไม่เคยลีลาที่จะลงมือทำสิ่งนั้น และมักจะจัดการกับผู้คนโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ในขณะนั้น ซาบริน่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของเซบาสเตียน เธอทำได้เพียงพยายามสงบสติอารมณ์เท่านั้น

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกลาง และยังคงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “สัญญาระบุว่าฉันจะจ่ายให้เธอหลังจากที่แม่ของฉันเสียชีวิตเท่านั้น ตอนนี้แม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่”

ซาบริน่าไม่รู้จะพูดอะไร ขณะที่เธอมึนงงอยู่นั้น เซบาสเตียนเปิดประตูและเข้าไปข้างใน เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เธอเข้ามา เขาปิดประตูตามหลังแล้วล็อคประตูขณะที่เธออยู่ข้างนอก

เมื่อประตูปิดลง ความหนาวเย็นจากดวงตาของเซบาสเตียนก็หายไป เขาอยากจะบีบคอผู้หญิงคนนั้นให้ตายไปเลยสักสองสามครั้ง ทันใดนั้น เขาก็ฉุดคิดได้ เขาจำได้เสมอเธอดูแลแม่ของเขาอย่างตั้งใจมากขนาดไหน ตลอดจนรอยยิ้มอันแสนหวานและไร้เดียงสาที่เธอแสดงให้เขาเห็น

เขายังจำลายมือที่นุ่มนวลและคมชัดของเธอได้ จากนั้นเขาก็คิดถึงความสามารถของเธอในด้านสถาปัตยกรรม แต่เธอยังคงซับซ้อนและอยากเกินไปที่จะเข้าใจได้

ด้านนอก ซาบริน่ายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะขึ้นลิฟต์และลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอรู้ว่าเธอจะไม่ได้คำตอบอย่างที่เธอต้องการ ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าอย่างมาก และเธอต้องการพักผ่อน ทารกในท้องของเธอก็ต้องการการพักผ่อนเช่นกัน และเธอไม่สามารถเสียเวลาอยู่ที่นั่นต่อไปได้

ซาบริน่ายังเดินออกจากลิฟต์ไปได้ไม่ไกลนัก ทันใดนั้นเธอก็เห็นเซบาสเตียนวิ่งออกจากลิฟต์มา ชั่วครู่หนึ่ง ซาบริน่าคิดว่าเขาวิ่งตามเธอมา และซาบริน่าตกใจมากจนหายใจไม่ออก แต่แล้วเซบาสเตียนก็วิ่งผ่านเธอไปที่ยังที่จอดรถ

เขาสตาร์ทรถ และมันก็พุ่งออกไปราวกับลูกศรด้วยความเร็วสูงสุด เสียงของรถที่เสียดสีกับพื้นนั้นรุนแรงมาก

“แย่แล้ว!” ซาบริน่าตระหนักได้ทันทีว่าอาการของป้าเกรซต้องแย่ลงไปอีกแน่

เธอไม่สนใจว่าเคนตันที่ยังอยู่ในโรงพยาบาลหลังจากได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของเธอ เธอวิ่งไปที่ถนนสายหลักและเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลและขอให้คนขับรถเร่งความเร็วให้มากขึ้น

เมื่อเธอมาถึง สายท่อต่าง ๆ รอบร่างของป้าเกรซได้ถูกถอดออกไปแล้ว ใบหน้าของเธอเป็นสีเหลืองและริมฝีปากของเธอซีดไม่มีการหายใจแล้ว