บทที่ 144

เมื่อได้ยินคำพูดที่รุนแรงของเซบาสเตียนอย่างชัดเจนว่าจะไล่เธอออกไป หัวใจของซาบริน่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แต่เธอยังคงฝืนยิ้มและพูดว่า “เยี่ยมไปเลยค่ะ หนึ่งแสนนะคะ แล้วฉันจะไปทันที”

“ออกไปจากเมืองนี้เสีย!”

“ไปแน่ค่ะ!” ซาบริน่าโต้กลับ อย่างไม่คิดจะถอย

เซบาสเตียนลุกขึ้นและก้าวออกไปนอกวอร์ด ขณะที่เดินออกไป เขาก็ปลดเนคไทไปด้วย

ทำไมเขาถึงหายใจไม่ออกอะไรขนาดนี้ ช่างอึดอัดมากเสียจนอยากจะฆ่าใครซักคน!

เมื่อเดินออกไป เซบาสเตียนสังเกตเห็นคิงส์ตันยืนอยู่นอกวอร์ด

“มายืนตรงนี้ทำไม?” เซบาสเตียนถาม

“นายน้อย ก่อนหน้านี้คุณตั้งใจจะเดินทางไปธนาคารเพื่อถอนเงินห้าล้านจากบัญชีส่วนตัวนิครับ เงินที่คุณจะให้คุณสก๊อตต์ ธนาคารได้จัดเตรียมเงินไว้ให้คุณแล้ว พวกเขาโทรหาผมก่อนหน้านี้เพื่อถามว่าคุณต้องการรับเงินเมื่อไหร่ครับ” คิงส์ตันเลือกคำที่เขาจะพูดอย่างระมัดระวัง

"ไม่ต้อง!" เซบาสเตียนตอบอย่างไม่เห็นใจ ขณะที่เขาเดินออกไปข้างนอกต่อไป

"หา?" คิงส์ตันถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเซบาสเตียนกำลังพูดถึงอะไรอยู่

“เธอไม่อยากได้!”

แต่คิงส์ตันก็หมดคำที่พูดเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขารู้สึกสงสารซาบริน่า

'เด็กโง่!

'ทำไมคุณไม่ต้องการเงินห้าล้าน?

'คิดเหรอไงว่าแค่เงินเพียงเท่านั้น เขาจะไม่มีทางหามาให้เธอได้รึไง?

'คิดผิดแล้ว สาวน้อย!

'นายน้อยเซบาสเตียนไม่เคยทำผิดสัญญาที่เขาเซ็นเลยสักครั้ง!'