บทที่ 165

“ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์มาก!”

“เธอชอบออกตัวแรงเพื่อแกล้งทำเป็นไม่สนใจ! ถ้าลูกชายของฉันอยู่ต่อหน้าผู้หญิงแบบนั้น เขาคงไม่สามารถต้านทานกลอุบายของเธอได้”

“โชคดีที่เธอปาโทรศัพท์ทิ้ง ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะออกจากเซ้าท์ ซิตี้ และหยุดสร้างปัญหาเพิ่มที่นี่”

“เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้า แต่อยากจะยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งในหมู่สังคมชั้นสูง ดีที่เธอตัดสินใจหยุดตอนนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น พวกเราจะทำลายเธอแน่ ๆ!”

“ผู้หญิงประเภทนี้ต้องได้รับบทเรียน และเรียนรู้ที่จะไม่เชิดหน้าตามความพอใจของตัวเอง!”

“บ๊ะ!”

พวกเขาส่วนใหญ่อยากเห็นซาบริน่าคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาและสารภาพความผิดของเธออย่างนอบน้อม

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์และละครเหรอ?

ผู้หญิงที่น่ารังเกียจอย่างซาบริน่าควรอยู่บนพื้นและขอโทษจากใจจริง ภาพนั้นดูเป็นธรรมชาติสำหรับพวกเขา ทว่า ความเย่อหยิ่งและความแน่วของซาบริน่าที่จะตายแทนที่จะก้มหัวให้ และคำพูดเหล่านั้นก็ทำให้บรรดาคนชั้นสูงโกรธเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าซาบริน่าจะปกป้องศักดิ์ศรีของเธอไว้ได้ แต่เธอก็ยังทำให้โทรศัพท์ของเธอพังไประหว่างการเผชิญหน้าในครั้งนั้นด้วย และเธอเองก็ไม่สามารถติดต่อใครที่เธอรู้จักได้อีกต่อไป

เนื่องจากเธอสูญเสียรายชื่อติดต่อที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ เธอจึงไม่สามารถโทรหาเซบาสเตียนได้ในขณะนี้

แม้จะได้ฟังคำอธิบายของเธอได้ แต่ชื่อเสียงของซาบริน่าในหมู่สมาชิกของชนชั้นสูงก็ไม่เปลี่ยนแปลง พวกเขายังคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร ผู้หญิงน่ากลัวที่ไม่ยอมหยุดหาทางขึ้นไปในระดับเดียวกันกับพวกเขา

“ถ้าเธอกล้ากลับมาที่นี่อีก ฉันจะเป็นคนแรกที่จะตัดแขนเธอ!”

“ฉันจะหักขาเธอ!”

“ถ้าเธอกล้าที่จะสร้างปัญหาในเซ้าท์ ซิตี้อีก ฉันจะทำให้เธอตาบอดไปเสีย!”