บทที่ 177

เซบาสเตียนเป็นผู้ชายของเธอ ผู้ชายคนเดียวในชีวิตของเธอและเป็นพ่อของลูกในท้องของเธอ

เธอไม่ยอมให้ใครขโมยเซบาสเตียนไป โดยเฉพาะตระกูลลินน์และโดยเฉพาะเซลีน

ซาบริน่าเดือดพล่านด้วยความเกลียดชังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในอีกด้านหนึ่งของสาย นายท่านอาวุโสชอว์ยังคงด่าทอต่อไป แต่ซาบริน่าก็ยังไม่วางสาย โทรศัพท์ถูกมาร์คัสแย่งไปอีกครั้ง เขาพูดโทรศัพท์ว่า “แซบบี้ เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปรับเธอ”

ซาบริน่าร้องไห้ด้วยแรงอารมณ์ “นายน้อยชอว์ คุณต้องมารับฉัน คุณต้องมานะคะ ฉันอยู่ท้ายซอยนอกห้องเช่า ข้างห้องน้ำสาธารณะ”

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว!”

“คุณต้องมานะคะ ฉันจะรอ!” ในสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จู่ ๆ ซาบริน่าก็รู้สึกว่าเธอต้องการความช่วยเหลือจากมาร์คัสอย่างเป็นที่สุด

หลังจากวางสาย ซาบริน่าก็แบกกระเป๋าขนาดใหญ่สองใบของเธอและซ่อนตัวในเครื่องเอทีเอ็มที่ธนาคารอีกฟากหนึ่งของถนน และปิดประตู

อีกด้านหนึ่ง มาร์คัสดึงคุณปู่ของเขาเข้ามาในห้องทำงาน “ปู่! เป็นไปได้อย่างมากว่าแซบบี้อาจจะเป็นลูกสาวของคุณน้านะครับ ปู่! ช่วยเธอไม่ได้เหรอ? ดูสิว่าเธอดูเหมือนน้าของผมขนาดไหน!”

มาร์คัสชี้ไปที่รูปภาพบนโต๊ะทำงานของนายท่านอาวุโสชอว์ ภาพนั้นอาจจะดูเหลืองไปตามเวลา แต่มันก็ดูค่อนข้างจะคล้ายกับซาบริน่า

นายท่านอาวุโสชอว์โกรธ เขาพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ไม่มีทางที่เธอจะเป็นลูกสาวของน้าของแก! น้าของแกจะเป็นคนน่ารังเกียจได้ยังไง! ถ้าน้าของแกมีลูกสาวที่น่ารังเกียจแบบนี้ เธอคงไม่จากครอบครัวนี้ไปเพื่อศักดิ์ศรีของเธอ! และเธอไม่ได้กลับมาสามสิบปีแล้ว! มีคนมากมายที่หน้าตาเหมือนกันในโลกนี้ ซาบริน่าไม่ได้เป็นลูกสาวของป้าแก! ไม่มีวัน!”