บทที่ 179

“ซาบริน่าเป็นผู้หญิงคนนั้น ไม่มีใครจินตนาการได้ว่าเธอกล้าหาญแค่ไหนถ้าไม่ได้เห็นด้วยตัวเอง ในใจผม ซาบริน่าจะเป็นแสงสว่างเสมอ ผมต้องพาซาบรินาออกไปจากความทุกข์ทรมานทั้งหมดนี้”

ไม่มีใครจินตนาการได้ว่าเธอกล้าหาญแค่ไหนหากไม่ได้เห็นด้วยตัวเอง

และในขณะนั้น มาร์คัสเห็นความกล้าหาญของซาบริน่า และด้วยความคิดของเขา เขาจะถือว่าเซบาสเตียนนั้นยังไม่แต่งงาน ดังนั้นเซบาสเตียนจึงเป็นโสด ตรงนี้ยังมีคนไล่ตามอีกคน คนที่จะสารภาพความในใจกับเขา ซึ่งก็ไม่ได้มากจนเกินไป มาร์คัสอยากจะเติมเต็มความปรารถนาของซาบริน่า แต่เขาก็อยากให้ซาบรินายอมแพ้ในเวลาเดียวกัน

รถมาถึงสถานที่จัดงานแต่งงาน มันเป็นวิลล่าบนเนินเขาที่ห่างไกล วิลล่ามีขนาดไม่ใหญ่นักและเงียบสงบมาก สาเหตุหลักเป็นเพราะเซบาสเตียนไม่ต้องการงานแต่งงานที่เกินเหตุไป ประการแรกเป็นเพราะแม่ของเขาเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ และเขาไม่อยากให้มีการเฉลิมฉลองใหญ่ ประการที่สองเซบาสเตียนไม่ชอบเซลีนและเขาแต่งงานกับเซลีนเพื่อแสดงความขอบคุณ เด็กที่อยู่ในท้องของเซลีนก็เช่นเดียวกัน เซบาสเตียนจึงต้องการให้งานแต่งงานเป็นไปอย่างเรียบง่ายที่สุด

ถึงอย่างนั้น งานแต่งงานของเซบาสเตียนก็ยังหรูหรามากในสายตาของคนทั่วไป สถานที่จัดงานยังคงมีขนาดใหญ่และมีการเฉลิมฉลอง พรมแดงผืนยาวมาจากภายในคฤหาสน์ และปูออกไปจนถึงถนนสายหลัก มันยาวมากจนดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด สองข้างทางของพรมแดงเป็นแถวของดอกไม้ แม้ว่าจะเป็นช่วงกลางฤดูหนาว ดอกไม้ก็ยังเบ่งบานอย่างสดใส

ดูเหมือนกับแขกที่มาร่วมงานจะนับไม่ถ้วน และรถหลายคันก็จอดอยู่นอกคฤหาสน์บนเนินเขา ผู้คนรายล้อมอยู่ที่พรมแดง

ในระยะไกล ซาบริน่าพยายามจะลงจากรถอย่างกระวนกระวาย แต่มาร์คัสหยุดไว้ “แซบบี้ ถ้าเธออยากจะสารภาพกับเซบาสเตียน ก็ฟังฉันนะ สถานที่แห่งนี้รายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดของตระกูลฟอร์ดอย่างน้อยก็โหลหนึ่ง หรืออาจมีเป็นหลักหลายร้อยคนเลยก็ได้ ถ้าเธอไปตอนนี้ บอดี้การ์ดจะโยนเธอออกมา และเธอจะไม่ได้เจอเซบาสเตียน”

ได้ฟังอย่างนั้น ซาบรินามองมาร์คัสด้วยความตื่นตระหนก “แล้วต้องทำยังไงคะ?”

“เซบาสเตียนยังไม่มา รอเมื่อเซบาสเตียนและเซลีนมาถึง เธอค่อนหยุดพวกเขาได้ตอนนั้น” มาร์คัสพูดอย่างเคร่งขรึม

เขาไม่รู้ว่าความคิดที่เขาให้ซาบริน่านั้นถูกต้องหรือไม่ แต่มาร์คัสได้คิดถึงผลที่จะตามมาแล้ว