บทที่ 18

ชายที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสาย เฮย์ส เป็นอันธพาลที่ทำงานประเภทนี้ของเซ้าท์ ซิตี้ งานสกปรกทุกอย่างทั้งก่อนและหลังการถูกคุมขังของซาบริน่าก็ถูกดำเนินการโดยเฮย์ส

ครอบครัวลินน์พัวพันกับเฮย์สมากกว่าหนึ่งครั้ง

เซลีนคิดว่าเธอจะทำให้เต็มที่ในครั้งนี้เช่นกัน

ในตอนแรกครอบครัวลินน์ไม่ต้องการพรากชีวิตไปจากซาบริน่าก่อนงานแต่งงานของเซลีนและเซบาสเตียน พวกเขากลัวว่ามันจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ และงานแต่งงานจะได้รับผลกระทบ แต่ก็มีเหตุผลอื่นเช่นกัน เซลีนต้องการส่งข่าวไปยังซาบริน่าเป็นการส่วนตัวว่าความสุขทั้งหมดที่เธอได้รับนั้นต้องแลกมากับร่างกายของซาบริน่า

เซลีนอยากจะทำให้ซาบริน่าโกรธ

ถึงกระนั้น เซลีนก็ไม่อาจจะสนใจอะไรได้อีกต่อไปแล้ว

เธอต้องการให้ซาบริน่าตาย!

เธอต้องการให้ซาบริน่าตายโดยทันที

อีกด้านหนึ่ง เฮย์สขอเงินสิบล้านดอลลาร์ในรวดเดียว

เซลีนตกใจ “เฮย์ส! ความโลภของนายมากเกินไปไหม?”

อย่างไรก็ตาม เฮย์สก็ได้แต่ปล่อยเสียงหัวเราะชั่วร้ายออกมา “ผมรู้ว่าคนที่คุณอยากให้ผมจัดการคือใคร ผมจะไม่เพียงแต่ช่วยคุณเช็ดล้างเท่านั้น แต่ผมยังจะทำให้เธอพบกับจุดจบที่เลวร้ายอีกด้วย ความเกลียดชังของคุณจะได้จบใช่ไหมล่ะ? หากคุณยอมจ่าย คุณจะได้เห็นด้วยตัวเองว่าผมจะทรมานเธออย่างไร คุณไม่คิดว่ามันคุ้มค่ากับราคาที่ผมตั้งไว้เหรอ?”

เซลีนเห็นด้วยกับสิ่งนี้ "ก็ได้ ถ้ามันต้องใช้สิบล้าน งั้นก็สิบล้าน”

แม้ว่าเงินจำนวนนั้นจะไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ สำหรับครอบครัวลินน์ เซลีนคิดว่าเธอจะทำอย่างไรให้ได้แต่งงานกับเซบาสเตียนไว ๆ และเป็นคุณผู้หญิงของครอบครัวฟอร์ด ดังนั้นเซลีนจึงรู้สึกว่าเงินสิบล้านไม่ใช่ปัญหาเลย

หลังจากที่เธอทำข้อตกลงกับเฮย์สแล้ว เซลีนก็วางสายและเยาะเย้ยกับตัวเอง “ซาบริน่า! ทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของแกนั้นเป็นของฉัน ของฉัน! แกทำภารกิจของเธอเสร็จแล้ว ดังนั้นแกควรไปลงนรก ไปตายซะ!"

เซลีนเหลือบมองกลับไปที่ร้านอาหารคลาวด์แอลล่าอย่างชั่วร้ายและรีบจากไปอย่างรวดเร็ว ซาบริน่ากำลังเข็นเกรซในรถเข็นออกจากร้านอาหาร

“แม่คะ วันนี้แม่กลับไปพักที่บ้านไหมคะ?” ซาบริน่าถาม

เธอรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังอยากถาม

ความเจ็บป่วยของเกรซหนักหนามาก แม้ว่าเธอจะมางานแต่งงานได้ แต่เธอก็ต้องไปกับเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ และหมออนุญาตให้เธอออกมาได้เพียงสามชั่วโมงเท่านั้น หลังจากสามชั่วโมงเธอต้องกลับไปที่วอร์ดทันที

เกรซส่ายหัวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ “เด็กโง่ วันนี้เป็นวันแต่งงานของหนูกับเซบาสเตียน เธอน่าจะใช้เวลาดี ๆ ร่วมกับเขาตามลำพัง แม่จะไปเป็นก้างขว้างคอได้ยังไง? แม่จะให้เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์กลับไปที่โรงพยาบาลด้วย แม่ไม่เป็นไรหรอก หนูกับเซบาสเตียนกลับบ้านกันไปเถอะ”

"ได้ค่ะ แม่" ซาบริน่ามองดูเกรซในขณะที่เธอขึ้นรถ เธอเฝ้ามองเกรซจนรถขับออกไป เมื่อเธอหันกลับมาอีกครั้ง ก็ไม่พบเซบาสเตียนแล้ว

ซาบริน่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างผิดหวัง

มันเป็นเพียงข้อตกลงเท่านั้น

เขาทำมันในฐานะเป็นความรับผิดชอบของลูกกตัญญู

ในทางกลับกัน ซาบริน่าทำอย่างนั้นเพราะเกรซเป็นความอบอุ่นเดียวในโลกของเธอ

ไม่ว่าเซบาสเตียนจะมีความเข้าใจผิดอะไรต่อเธอ ไม่ว่าจะรุนแรงหรือหนาวเหน็บแค่ไหน เธอก็พร้อมเดินไปกับเกรซในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต

ซาบริน่าลากชุดแต่งงานที่ยาวถึงพื้นเข้าไปในห้องโถงและมุ่งหน้าไปยังห้องแต่งตัว เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ซาบริน่ารีบไปที่ห้องแต่งตัวแต่เธอไม่เห็นเสื้อผ้าที่เธอเปลี่ยนออกไว้

พนักงานเดินเข้ามาหาเธอและถามว่า “คุณกำลังมองหาอะไรคะ?”

"ฉัน... เสื้อผ้าของฉันอยู่ที่ไหน?" ซาบริน่าถาม

"ฮะ?"

“กระโปรงทรงดินสอสีดำและเสื้อสีขาวที่สกปรกเล็กน้อย…”

“โอ้ นั่น? เราคิดว่ามันเป็นขยะ ดังนั้นเราจึงโยนมันทิ้งไป”

ซาบริน่าพูดไม่ออก