บทที่ 21

ซาบริน่าพ่นลมหายใจเยาะเย้ยและกลอกตาใส่เซลีน

ถ้าหากเธอรู้แล้วเป็นยังไง?

ถ้าหากเธอไม่รู้แล้วเป็นยังไง?

ซาบริน่ารู้อยู่เสมอว่าครอบครัวลินน์ต้องรู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร และเธอก็รู้เช่นกัน! เขาคือคู่ต่อสู้ที่ครอบครัวลินน์ต้องการให้ตาย แต่พวกเขาไม่สามารถฆ่าชายคนนั้นอย่างเปิดเผยได้ ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้เธอไปอยู่กับเขาก่อนที่เขาจะถูกฝังในหลุมศพ

บุรุษผู้นั้นสิ้นชีวิตเพราะหลงระเริงในราคะมากเกินไป

“ฉันไม่ต้องการ” ซาบริน่าพูด

“แก…” เซลีนยกมือขึ้นตบหน้าซาบริน่า “ต่อให้แกไม่อยากรู้แต่แกก็ต้องรู้อยู่ดี วันนี้ฉันจะบอกความจริงกับแก ฉันต้องทำให้แกรู้ก่อนตาย แกรู้ไหมว่าทำไมแกถึงมาอยู่ในตระกูลลินน์ของเราตั้งแปดปี แกรู้ไหมว่าทำไมคุณแม่ของฉันกับฉันถึงเกลียดแกนัก? แกคิดว่าเป็นเพราะแกอยู่ในบ้านของเราและเราเลี้ยงดูและให้เสื้อผ้ากับแกเหรอ? ซาบริน่า แกไม่ได้คิดถึงเหตุผลอื่นอีกเลยเหรอ?”

ซาบริน่าเงยหน้าขึ้นมองเซลีน

เธออยากรู้เสมอว่าทำไมแม่ของเธอถึงส่งเธอมาให้ครอบครัวลินน์ดูแลตอนที่เธออายุเพียง 12 ขวบ นอกจากนี้เหตุใดครอบครัวลินน์จึงเฆี่ยนตีเธอและดูถูกเธอทุกครั้ง ในเมื่อพวกเขาสัญญากับแม่ของเธอว่าจะรับเธอไปเลี้ยงอย่างชัดเจน?

สาเหตุการเสียชีวิตของแม่ก็ด้วย! ซาบริน่ากระตือรือร้นที่จะรู้ทั้งหมดนั้น

เซลีนมองไปที่ซาบริน่าด้วยท่าทางที่เกลียดชังและพึงใจ “นั่นเป็นเพราะว่าแต่เดิมแกคือ…”

ปัง! ประตูของโกดังถูกกระแทกให้เปิดอย่างแรง

ชายหนุ่มจำนวนนับไม่ถ้วนซึ่งติดอาวุธครบมือและมีอาวุธอยู่ในมือก็รุมเข้ามาทันที ชายชุดดำยืนอยู่ตรงกลางขณะที่ฝูงชนรายล้อมเขา

“เซบาส…เตียนที่รักเหรอ?” เซลีนตกใจมาก สีบนใบหน้าของเธอซีดลง