บทที่ 211

ซาบริน่าตกตะลึง

ในขณะนั้น ซาบริน่าก็เข้าใจในที่สุด หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเซบาสเตียนจะพาไอโนะไป และเธอก็ต้องตามเขากลับไปที่เซ้าท์ ซิตี้ด้วย

“คุณตั้งใจจะทรมานฉันให้ตายทั้งเป็นใช่ไหม?” ซาบริน่าเอ่ยถาม

ชายคนนั้นมองเธอด้วยสายตาแสนเจ้าเล่ห์ “แล้วคิดว่ายังไงล่ะ?”

ซาบริน่าเดินโซเซและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

จากนั้น เธอก็เย้ยหยัน “ฉันไม่สนใจนักหรอกนะว่าคุณจะทรมานฉันด้วยวิธีสัปดนแบบไหน ฉันมันสมควรโดนแล้วแหละ เพราะดันเข้าไปสร้างปัญหาในงานแต่งของคุณเองนิ จะมีสักกี่คนในเซ้าท์ ซิตี้ ที่กล้าลูบคมชายผู้สูงศักดิ์และมีชื่อเสียงอย่างคุณบ้างล่ะ หรือว่ามีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอีก?

ผู้หญิงแบบฉันที่เพิ่งออกจากคุกมา แถมไปมีความสัมพันธ์ที่ไม่จริงจังกับหลาย ๆ คน ในขณะที่กำลังตั้งท้องลูกของคุณอยู่ด้วย สำหรับคุณแล้ว นั่นคงเป็นความอัปยศครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

จะปล่อยให้ฉันไปเสวยสุขง่าย ๆ ได้ไง จริงไหม?”

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “ฉลาดดีนิ! ส่งลูกสาวมาให้ฉัน!”

“ได้ไงคะ?” ซาบริน่ากล่าว

“จากนี้ไป ลูกสาวเธอเป็นตัวประกันของฉันแล้ว ฉันจะอุ้มเธอไปเอง!” เซบาสเตียนมองดูซาบริน่าโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ จากนั้นจึงมองไอโนะด้วยท่าทางที่อบอุ่นและอ่อนโยน

เขาอุ้มเธอมาสักพักแล้ว และเจ้าตัวเล็กนั้นก็ค่อนข้างหนักพอสมควร

เธอมีพลังกำลังที่ดีพอตัวเลย

รองเท้าหนังแบรนด์แฟชั่นมูลค่า 200,000 ดอลลาร์กลับดูผิดรูปผิดร่างไปเพราะเธอ

รวมถึงดวงตาหนึ่งข้างของเขาด้วยเช่นกัน

จนถึงตอนนี้ เซบาสเตียนยังไม่ทันได้สังเกตว่าใต้ตาของเขาดำคล้ำแค่ไหน ซึ่งทำให้เด็กน้อยเรียกเขาว่าเจ้าแพนด้าตาบอดตาใส

เป็นเพราะเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขา!

ถ้ามีใครกล้าต่อยเขาและดูถูกเหยียดหยามโดยเรียกชื่อเขาแบบนั้น เขาคงชำแหละคนคนนั้นไปนานแล้ว

ซาบริน่าพูดไปว่า “เด็กจะขวัญเสียเอานะ”

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอได้ยินไอโนะพูดขึ้นมา “แม่คะ หนูอยู่กับเจ้าแพนด้าตูดหมึกนี่ได้ค่ะ หนูไม่กลัวหรอก”