บทที่ 217

เซบาสเตียนโน้มตัวและโอบอุ้มซาบริน่าไว้ในอ้อมแขน และเอ่ยถามราวกับมีนัยแอบแฝง “นั่งทั้งเครื่องบินแถมยังนั่งรถต่ออีก เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเหนื่อยล้าและมีกลิ่นเหม็นไปทั่วเพราะการเดินทางไกลตั้งนานสองนานแบบนั้นบ้างเหรอ? ตอนนี้เธอก็ควรไปอาบน้ำล้างตัวให้สดชื่นได้แล้ว”

เมื่อพูดไปเช่นนั้นแล้ว ชายผู้นั้นไม่สนใจกับท่าทีตื่นตกใจและการพยายามดิ้นรนของซาบริน่าเลย เขาเพียงแต่พาเตียงไปยังห้องนอนของทั้งสอง

ซาบริน่าเคยอยู่ในห้องนอนของเขามาก่อน นั่นคือเมื่อหกปีที่แล้ว และเธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้ เขากลับพาเธอไปยังห้องนอนเขาอีกเหรอ?

ซาบริน่ายังคงดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง “เซบาสเตียน ฟอร์ด ถ้าคุณอยากให้ฉันอาบน้ำ ฉันอาบเองได้ ช่วยปล่อยฉันลงด้วยค่ะ ถ้าคุณยังอุ้มฉันอยู่แบบนี้ ฉัน… ฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริง ๆ ด้วย!”

“โทรแจ้งตำรวจ?” ชายคนนั้นเย้ยหยันอย่างเย็นชา “ผู้หญิงที่ติดหนี้ฉันตั้งสิบล้าน อีกทั้งยังอยู่ในบ้านฉันอย่างเธอเนี้ยนะ เธอแน่ใจเหรอว่าโทรหาตำรวจแล้วจะทำอะไรได้? หรือไม่ เธอก็อยากจะปลุกลูกสาวเธอให้ตื่นขึ้นมาตอนนี้เลยล่ะ?”

ซาบริน่าพูดไม่ออก

เธอหยุดดิ้นรน ณ ตอนนั้น และปล่อยให้เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ

ภายในห้องน้ำใหญ่และหรูหรา และมันก็ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง เยือกเย็นและดูเหนือกว่าในทุกมุมของผู้ชาย ใบหน้าของซาบริน่าขึ้นสีทันใด

เธอจำได้ว่าเมื่อหกปีที่แล้ว ตอนที่ตั้งครรภ์ไอโนะได้เพียงสามเดือน เธอพยายามจะแต่งงานกับเขา

อันที่จริง เธอไม่เคยเกลียดเขาเลย แต่หัวใจเธอกลับผูกพันกับเขาอย่างลึกซึ้งแทน

เพียงแค่เธอไม่เคยพูดกับเขาก็เท่านั้น เธอดูแลเกรซและเขาอยู่กับเธอเป็นครั้งคราวในช่วงสองเดือนนั้น เมื่อทั้งสองสนทนากับเกรซด้วยกัน ซาบริน่ารู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่สุด

ชายคนนั้นอุ้มเธอลงไปที่เคาน์เตอร์ในห้องน้ำ ขณะที่เขาตั้งใจจะถอดเสื้อผ้าของเธอออก ซาบริน่าก็จับข้อมือของชายคนนั้นด้วยมือทั้งสองอย่างประหม่า “อย่า… ”

เธอไม่เคยชินกับการอยู่กับเขาสองต่อสองจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การอยู่สองต่อสองกับเขาในห้องน้ำหลังจากที่เขาตามล่าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ด้วย ตอนนี้เธอยิ่งไม่ชินกับมากขึ้นไปอีก เพราะเขาจับตัวเธอกลับมาและกำลังเตรียมการทรมานเธอทีละน้อย

ชายคนนั้นถามด้วยท่าทางประชดประชันว่า “ทำไม? เล่นตัวอีกแล้วเหรอ?”

"เปล่า...ไม่ใช่แบบนั้น"