บทที่ 225

บนเตียงที่กว้างและยุ่งเหยิง เซบาสเตียนยังคงหลับใหลอยู่

ใบหน้าที่หลับไม่คมชัดเหมือนตอนตื่น ตรงกันข้าม เขาดูดีมากตอนที่เขาหลับ ใบหน้าของชายคนนั้นเป็นมุมฉากราวกับถูกแกะสลักด้วยมีด เขาได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้าอย่างแท้จริง ผิวของชายผู้นั้นก็เหมือนกับผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้มานานหลายปี และผิวของเขาก็เต่งตึง

ผิวของเขาเป็นสีแทนสุขภาพดีทั่วร่างกาย ซึ่งทั้งเย้ายวนและแข็งแกร่ง

ด้านบนของผิวสีแทนหยาบกร้านและเต่งตึง มีแถบน้ำเล็ก ๆ เป็นมันเงา

ซาบริน่ารู้ทันทีว่าน้ำลายไหลออกจากมุมปากของเธอโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่เธอผล็อยหลับไป

ตายล่ะ!

เธอพยายามที่จะหนีตายไปซะจากความอับอายที่เกิดขึ้น?

เธอเอ่ยเตือนตนเองว่าอย่าทำตัวเป็นผู้หญิงราคาถูกเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะทรมานเธอจนตาย เธอก็ต้องรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายไว้ อย่างไรก็ตาม เธอหลับสบายในอ้อมแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังเอนศีรษะลงบนหน้าอกของเขาและน้ำลายไหลใส่เขาอีกด้วย

ซาบริน่าอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปจริง ๆ

เธอไม่เคยเป็นสาวขี้เล่นและหน้าไม่อาย เธออยู่กับหนังสือมาโดยตลอดและมีเหตุผลกับผู้คนและเรื่องต่าง ๆ เสมอ

ตั้งแต่ยังเด็ก เธอไม่ค่อยไปเที่ยวกับคนอื่น และไม่เคยทำตัวน่ารักกับใครเลย

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เธอกลับซุกศีรษะของตนเข้าไปในอ้อมแขนของเขาราวกับนกกระจอกเทศซุกหัวลงไปในรู

เนื่องจากเธอซุกหัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา จึงทำให้เขาลืมตาตื่น

ชายผู้นั้นงัวเงียมองดูการเคลื่อนไหวของหญิงสาว แต่เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังพยายามทำอะไรอยู่?

เธอพยายามทำตัวน่ารักอย่างนั้นเหรอ?

เธอดูไม่เหมือนผู้หญิงเสแสร้งแบบนั้นเลย

เซบาสเตียนยกแขนขึ้นโอบรอบคอเธอเอาไว้ และจับคางเธอเชิดขึ้น จากนั้นเขาก็เอ่ยถามเธอด้วยเสียงแสนขี้เกียจและแหบ "เป็นอะไร? แค่ใช้แขนฉันหนุนทั้งคืนไม่พอใจ? ตอนตื่นนอนตอนเช้า เธอก็เลยอยากจะเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของฉันอีกรอบเหรอ?

ใบหน้าของซาบริน่าเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความเขินอาย