บทที่ 245

พนักงานต้อนรับรีบโค้งคำนับ “ขอบคุณค่ะ คุณพูล” หลังจากขอบคุณเขา พนักงานต้อนรับก็หันหลังและวิ่งออกไป

อเล็กซ์มองไปที่หญิงสาวตรงหน้าเขา เธอมีออร่าแห่งความห่างเหินและสงบอยู่รอบตัวเธอ แต่อเล็กซ์เห็นความโกรธที่ไม่สามารถระงับได้ อเล็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “อ่าว พี่สะใภ้ ในที่สุดก็ยอมปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนสักทีสินะ ไอ้เราก็คิดว่าพี่ชายตัวดีจะซ่อนคุณไว้จนสิ้นอายุขัยแล้วนะเนี่ย”

ใบหน้าของซาบริน่าแดงเล็กน้อย “ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ใช่พี่สะใภ้ของคุณค่ะ ฉันมาที่นี่เพราะว่ามาตามหาลูกสาวของฉันก็เท่านั้น”

เมื่อพูดเช่นนั้น ซาบริน่าก็มองไปที่เซบาสเตียน “เซบาสเตียน ไอโนะเพิ่งมาที่เมืองเซ้าท์ ซิตี้เป็นครั้งแรกนะ ลูกไม่คุ้นเคยกับอาหารและทุกอย่างที่นี่ ตอนนี้ก็เลยบ่ายมาแล้วนะ บอกฉันทีว่าเธออยู่ที่ไหน! ขอร้องแหละบอกมาเถอะ!"

เมื่อเธอพูดจบ ร่างคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากทางด้านหลังเธอ

“เซบาสเตียน นี่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อว่าซาบริน่า สก๊อตต์นั่นรึเปล่า?” โรสยืนอยู่ข้างหลังซาบริน่าและพูดด้วยน้ำเสียงแดกดัน

“คุณป้าครับ” อเล็กซ์พูดขณะยืนขึ้นและโค้งตัวเล็กน้อย

“อืม… ” น้ำเสียงของโรสอ่อนลง “อ่าว นี่นายน้อยรองของตระกูลพูลจากคีดอน ซิตี้ นายน้อยจูเนียร์ไม่ใช่เหรอเนี้ย ฉันได้ยินมาว่าคุณเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ตอนนี้คุณน่าจะขึ้นเป็นนายพลแล้วใช่ไหม?”

อเล็กซ์ยิ้มอย่างสดใส “นี่ คุณป้าครับ ทุกวันนี้ ผมหาคนที่เรียกผมว่าจูเนียร์ไม่ได้แล้วนะเนี่ย พอได้ยินคุณป้าเรียกแบบนี้ ผมก็รู้สึกว่าเราทั้งสองคนเนี่ยสนิทกันมากขึ้นแล้วนะครับ”

โรสไม่ยิ้มตอบกลับ “ใครจะไม่รู้จักพ่อสมิงแย้มพรายคนนี้ได้ล่ะ? เพียงแค่แยกเขี้ยวออกมาหน่อยเดียว แผ่นดินคีดอน ซิตี้ ทั้งหมดก็จะสั่นสะเทือนขึ้นมา!"

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ คุณป้า” อเล็กซ์พูดด้วยรอยยิ้ม

โรสไม่ยอมให้อเล็กซ์ขัดจังหวะเธอได้อีก เธอมองเซบาสเตียนด้วยสายตาเคร่งขรึมแทน “เซบาสเตียน! ซาบริน่า สก๊อตต์ ผู้หญิงคนนี้เป็นชนวนให้เกิดพายุโหมกระหน่ำในสังคมชนชั้นสูงของเซ้าท์ ซิตี้นะ”

"ฉันขอเตือนเอาไว้เลยนะ!"

“เธออย่าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เชียว! ผู้หญิงคนนี้สร้างปัญหาให้ทั้งไนเจล เซย์น และนายน้อยตระกูลชอว์ เธอมีเรื่องกับเคนตัน ฮอร์สท์ที่ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ช่างเป็นผู้หญิงที่โสมมเสียจริง!”