บทที่ 250

ซาบริน่าพูดไม่ออก

แน่นอน เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรจากการที่เขาบอกว่า "สั่งสอนเด็กดื้ออย่างเธอ"

เธอใช้มือทั้งสองข้างดันเซบาสเตียนให้หลุดพ้น

เธอไม่สามารถบอกให้เขารู้ได้ว่า การที่เธอซ่อนตัวจากการที่ถูกไล่ล่าในที่ต่าง ๆ นั้น ลึก ๆ แล้ว เธอยังคงโหยหารูปร่างหน้าตาและอ้อมกอดของเขาอยู่ ผู้หญิงสันหลังหวะอย่างเธอสมควรโดนดูหมิ่นเช่นนี้แล้ว

"ไม่นะ!" เธอผลักเขาออกไปสุดแรงเท่าที่จะทำได้

"ไม่อะไร?" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ “เมื่อกี้นี้ เธอยังรีบขอฉันให้ส่งตัวไปอยู่กับผู้ชายอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้กลับบอกว่าไม่เอาแล้วล่ะ? เล่นตัวอีกแล้วรึไง?”

แก้มของซาบริน่าแดงขึ้นเพราะคำพูดของเซบาสเตียน

เธอรู้สึกผิดอย่างยิ่งและพูดอย่างติดขัด “ก็ใช่ ฉันรีบจริง! ไม่ใช่เพราะคุณขอให้ฉันคืนเงินให้คุณสิบล้านคืนให้เร็วที่สุดเหรอ? ฉันเป็นหนี้คุณสิบล้าน ลูกสาวของฉันอยู่ในกำมือคุณ บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง?” ซาบริน่าร้องไห้สะอื้น

เขาพยายามจะกดดันเธอให้ตายอย่างนั้นเหรอ?

“ควรทำยังไงเหรอ เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!” ชายคนนั้นพูดขณะกัดฟัน

ซาบริน่ากลืนน้ำตาของเธอ “แต่ตอนนี้เราอยู่ในห้องทำงาน พื้นที่เปิดแบบนี้เนี้ยนะ คุณควรจะคิดถึงเรื่องนี้ก่อนไม่ใช่เหรอ?”

แม้เขาจะคิดไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ได้ไร้ยางอายถึงขนาดนั้น

ซาบริน่าหันกลับมา และเธอก็เห็นกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ด้านนอกกระจกเป็นพื้นที่สำนักงานและทางเดินขนาดใหญ่

เมื่อมองผ่านกระจกบานนั้น เราสามารถเห็นภาพรวมของสำนักงานภายนอกได้

ด้านนอกห้องทำงานของเซบาสเตียน มีโต๊ะเรียงรายและมีพนักงาน 50 ถึง 60 คน ซึ่งเป็นทีมเลขา ผู้ช่วย และทีมธุรการประจำวันของเซบาสเตียน เซบาสเตียนสามารถมองเห็นสถานการณ์การทำงานทั้งหมดของพวกเขาได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่นั่งอยู่ในห้องทำงานของตนเท่านั้น

ขณะที่เธอมองดูผ่านกระจกบานใหญ่ ด้านนอกกระจกผู้คนกำลังยุ่งอยู่กับการทำงาน ซาบริน่าก็ตกใจจนแทบจะกรีดร้องออกมา เธอทำได้เพียงอ้อนวอนเซบาสเตียนอย่างน่าสงสาร “เซบาสเตียน แม้ว่าคุณจะไม่สนใจภาพลักษณ์ของฉัน แต่คุณก็ควรสนใจภาพลักษณ์ของคุณในฐานะผู้อำนวยไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าคุณทำเรื่องอย่างว่าแบบนั้นลงไปจริง ๆ ช่วยคิดหน่อยสิว่าภาพลักษณ์ที่คุณสร้างมาต่อสายตาทุกคู่ของพนักงานมันจะย่อยยับไปมากขนาดไหน?”