บทที่ 259

อาหารเช้าของพวกเขาเป็นอาหารไม่หนัก ซาบริน่าประหลาดใจที่พบว่าความอยากอาหารของเธอมากขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อวาน และไอโนะก็มีความสุขกับการรับประทานอาหารเช้าทุกคำ

“แม่คะ บ้านของเจ้าตูดหมึกกินอาหารเช้าดีกว่าที่บ้านเก่าเราอีกนะ” ไอโนะอุทาน เธอตั้งใจจะกลับไปเรียกเซบาสเตียนว่า "เจ้าตูดหมึก" ต่อหน้าแม่ของเธอ

เซบาสเตียนเริ่มชินกับการเรียกชื่อแบบนั้นแล้ว และไม่แสดงท่าทีใด ๆ ออกมาเมื่อไอโนะเรียกเขาว่า "เจ้าตูดหมึก" เขาจดจ่อกับข้าวต้มโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขารับประทานอาหารเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว เพราะเขาไม่เคยชอบพูดคุยระหว่างมื้ออาหาร

“ไอโนะ กินเสร็จยัง?” เซบาสเตียนมองไปที่ไอโนะด้วยท่าทางเย็นชาตามปกติ

“ค่ะ เสร็จแล้ว” ไอโนะตกใจและพยักหน้าตอบทันที

จากนั้นเซบาสเตียนก็หันไปมองซาบริน่า “แล้วเธอล่ะ?”

“เสร็จแล้วค่ะ” ซาบริน่าหยุดครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างระแวดระวังว่า “ถ้าคุณจะพาฉันไปด้วย จำเป็นไหมที่ไอโนะจะต้องไปด้วย?”

เขาไม่ตอบคำถามและลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาเปลี่ยนเป็นชุดทำงานและหยิบกระเป๋าเอกสารของเขา ซาบริน่าไม่สามารถรวบรวมความกล้าที่จะถามต่อและล้มเลิกความคิดที่จะพูดอะไรต่อ เธอจับมือไอโนะและตามชายคนนั้นลงไปด้านล่าง คิงส์ตันรอทั้งสามอยู่แล้ว

“นายท่านเซบาสเตียน ผมได้ทางเลือกมาสองสามแบบครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าหญิงน้อยจะชอบไหม?” คิงส์ตันกล่าวเมื่อเห็นเซบาสเตียนเดินลงมา

"อะไรเหรอคะ?" ไอโนะรู้สึกงงทันทีที่เธอได้ยินการพูดถึงชื่อของเธอ

“ไปที่สำนักงานกันก่อน เช้านี้มีประชุมสำคัญ” เซบาสเตียนกล่าว เขาเพิ่งได้รับอีเมลเมื่อเช้านี้ว่ามีการเรียกประชุมเพื่อหารือเกี่ยวกับการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของนายท่านอาวุโสฟอร์ด

มีสมาชิกผู้ก่อตั้งไม่กี่คนที่นายท่านอาวุโสฟอร์ดเคยไว้ใจ หลังจากที่นายท่านอาวุโสฟอร์ดเกษียณ พ่อของเซบาสเตียนเข้ามาแทนที่และบริหารฟอร์ด กรุ๊ป ซึ่งก็ยังได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มผู้บริหารระดับสูงกลุ่มเดิม

แม้ว่าพวกเขาจะแก่กว่าพ่อของเซบาสเตียน แต่คนเหล่านี้ไม่ยอมคิดเรื่องเกษียณอายุเนื่องจากพวกเขาหวังจะรักษาอำนาจของตนภายในฟอร์ด กรุ๊ปไว้ แต่เพราะปู่ของเขาอยู่ในโรงพยาบาล เซบาสเตียนมุ่งมั่นที่จะกำจัดพวกเขาออกไปให้เร็วที่สุด