บทที่ 261

ไอโนะเป็นเด็กที่ฉลาดมาก เธอไม่ต้องการความช่วยเหลือมากนักในการทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เธอนั้นเผชิญอยู่ ย้อนกลับไปตอนที่เธอเรียนอยู่ในโรงเรียนอนุบาลแห่งเดิม เธอมักจะก่อเหตุทะเลาะวิวาททุกครั้งที่มีคนพูดเรื่องแย่ ๆ เกี่ยวกับแม่ของเธอและทุบตีจนพวกเขายอมคืนคำพูดของตนเอง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เธอทะเลาะกับเด็กคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่ทำให้แม่ของเธอมีปัญหากับครูเท่านั้น เธอยังทำให้แม่ของตนต้องเสียเงินเป็นจำนวนมากอีกด้วย

ไอโนะทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับคิงส์ตันว่า “ลุงคิงส์ตัน ต่อจากนี้ไปอย่าเรียกหนูว่าเจ้าหญิงอีกเลยนะคะ หนูไม่ชอบเลย เรียกหนูว่าลูกกำพร้าเหมือนคนอื่น ๆ ก็ได้ หนูไม่โกรธค่ะ ถ้าหนูได้ยินมันบ่อย ๆ บางทีหนูอาจจะไม่รู้สึกว่าต้องต่อยใครอีกต่อไปในตอนที่ได้ยินแบบนั้น”

คำพูดของเด็กไร้เดียงสาและเป็นความจริงเสมอ เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ทั้งเซบาสเตียนและคิงส์ตันได้รับความสะเทือนใจอย่างเห็นได้ชัด ซาบริน่ารู้สึกจุกในลำคอขณะที่เธอก้มหน้าลง หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น คิงส์ตันก็ตอบว่า “เจ้าหญิงน้อย ไม่ต้องห่วง เด็กอนุบาลทุกคนจะต้องเรียกหนูว่าเจ้าหญิงน้อยนับจากนี้ไป จะไม่มีใครกล้ารังแกหนู เข้าใจไหมครับ? "

"ทำไมเหรอคะ?" ไอโนะรู้สึกสับสน

“เพราะว่า…” คิงส์ตันเหลือบมองไปทางซาบริน่า ซึ่งหมายความว่าเป็นนัยว่าซาบริน่ารู้ความจริง “เพราะแม่ของหนูไง”

รอยยิ้มที่น่าสมเพชปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซาบริน่าเมื่อเธอพูดคำว่า "นั่นก็ดีแล้ว"

“ฮื้ม?” เซบาสเตียนไม่เข้าใจความหมายของเธอ คิงส์ตันก็ดูงุนงงเช่นกันเมื่อเขามองไปที่ซาบริน่า

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไปหาโรงเรียนอนุบาลให้ไอโนะต่อกันเถอะ” ซาบริน่ายิ้ม

บ่ายวันนั้น คิงส์ตันขับรถพาเซบาสเตียน ซาบริน่า และไอโนะไปดูโรงเรียนอนุบาลที่เขาเลือก ทุกโรงเรียนตั้งอยู่ใกล้กับที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่เพื่อให้ซาบริน่าไปรับไอโนะจากโรงเรียนได้ แต่ดูเหมือนว่าไอโนะจะไม่ชอบโรงเรียนไหนเลย โรงเรียนอนุบาลทุกแห่งที่คิงส์ตันหามานั้นเป็นโรงเรียนอนุบาลชั้นยอด และถึงแม้โรงเรียนจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่มีเด็กจำนวนไม่มากในแคมปัส เด็กเกือบทุกคนมีครูส่วนตัวและไอโนะก็คิดว่ามันไม่สบายใจเลย เธอชอบความมีชีวิตชีวาของโรงเรียนอนุบาลที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้ที่เด็ก ๆ จะเล่นและวิ่งไล่ตามกันอย่างครึกครื้น

“นี่ก็หมดทุกโรงเรียนที่จัดหามาได้แล้วครับ นายท่านเซบาสเตียน” คิงส์ตันพูดกับเซบาสเตียนอย่างยอมจำนน

เซบาสเตียนครุ่นคิดในความเงียบ ในตอนนั้น ซาบริน่าแสดงความคิดเห็นอย่างไร้อารมณ์ว่า “ผู้ช่วยเยทส์คะ ทุกที่เป็นโรงเรียนอนุบาลชั้นยอด มันไม่เหมาะไอโนะหรอก เธอชอบที่ที่มีชีวิตชีวามากกว่านี้ โดยมีนักเรียนจำนวนมากที่เธอเล่นด้วยได้ สิ่งที่ไอโนะเกลียดที่สุดคือความน่าเบื่อน่ะค่ะ”

คิงส์ตันหันไปหาเซบาสเตียนเพื่อขอการอนุมัติ และเซบาสเตียนพยักหน้าตอบ "หาโรงเรียนอนุบาลที่เหมือนโรงเรียนปกติกว่านี้"