บทที่ 265

ความงามของเธอเกินความคาดหมายไปมาก เธอมักจะเย็นชา แทบไร้ความรู้สึกเกือบตลอดเวลาที่เขารู้จักเธอ ครั้งเดียวที่เขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอคือตอนที่เธออยู่กับแม่ของเขา เป็นรอยยิ้มที่จะได้เห็นในสาววัยรุ่น ทั้งอ่อนหวานและไร้เดียงสา เขายังได้เห็นว่าซาบริน่าแสดงท่าทีที่เหินห่างจากทุกคนตลอดเวลาราวกับว่าเธอไม่อยากข้องเกี่ยวกับใคร แต่เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในกิริยาเย่อหยิ่งเช่นนี้ เขาต้องรู้สึกประหลาดใจกับความเย้ายวนจากเรือนร่างของเธอ

"ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?" ซาบริน่าถามอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ว่าชีวิตจะเติบโตขึ้นมายากแค่ไหน เธอไม่เคยนึกภาพตัวเองว่าสักวันหนึ่งจะหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นของเล่นสำหรับผู้ชาย แม้ว่าเธอจะติดอยู่ในเรือนจำเป็นเวลาสองปี เธอก็ไม่เคยยอมแพ้ต่อชีวิตบ้า ๆ นี้ เธอทำงานอย่างหนักและเรียนสถาปัตยกรรมจากความช่วยเหลือของป้าเกรซ และมักใฝ่ฝันที่จะหางานออกแบบตามต้องการ ตอนที่ได้รับการปล่อยตัวเพื่อที่จะได้มีเงินเลี้ยงดูตัวเธอและแม่อันเป็นที่รักจวบจนวันตาย ในความฝันเล็ก ๆ ของเธอ เธอเห็นว่าเธอมีแฟนที่รักเธอและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป แต่สิ่งต่าง ๆ กลับไม่เป็นไปตามที่เธอหวังเลย บางทีชะตากรรมอาจถูกกำหนดมาแล้ว ตั้งแต่คืนนั้นที่ลินคอล์น ลินน์ ประกันตัวเธอออกมาเพียงเพื่อให้เซบาสเตียนช่วงชิงพรหมจรรย์ของเธอ หากเธอถูกลิขิตให้เป็นของเล่น เธอก็ยอมที่จะรับหน้าที่นั้นอย่างเต็มใจ

"ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?" เธอถามอีกครั้งด้วยสายตาอันเยือกเย็น

“ถอดเลย!” เซบาสเตียนดูเหมือนจะรวบรวมสติของตัวเองได้ในที่สุด

ซาบริน่าไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร และพนักงานขายที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็รู้สึกงุนงงกับทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณฟอร์ด” แม้จะดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย แต่พนักงานขายก็ยังคงดำเนินการต่อ “เรายังขายต่อได้ในกรณีที่คุณตัดสินใจที่จะไม่ซื้อชุดนี้ งั้นก็ลองชุดอื่นดูค่ะ” พนักงานขายรู้ดีว่าห้ามปฏิเสธทุกอย่างที่เซบาสเตียนต้องการ และลงมือทำทันทีเมื่อเซบาสเตียนขอให้เธอไปหาชุดอื่นให้ แต่เธอถูกห้ามไม่ให้ก้าวไปห้องด้านหลังแม้แต่ก้าวเดียว

“คุณเข้าใจสิ่งที่ฉันสื่อผิด” เซบาสเตียนกล่าว

“ไม่ทราบว่าคุณรับสั่งว่าอะไรนะคะ คุณฟอร์ด?” พนักงานขายตอบอย่างรวดเร็ว