บทที่ 27

เซบาสเตียนไม่ได้ถอนสายตาเย็นชาเพราะเสียงกรีดร้องของซาบริน่า เขาสำรวจซาบริน่าด้วยสายตาจริงจัง ซาบริน่าผลักเซบาสเตียนออกไปอย่างแรง หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาแล้วห่อตัว เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนแขกขนาดเล็ก

น้ำตาของเธอไหลลงมาขณะที่ปิดประตู

ความรู้สึกอับอายมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันน่าอึดอัดเพียงใด

เธอปาดน้ำตาที่เธอควบคุมไม่ได้ด้วยข้อมือ และเมื่อเธอกำลังจะหยิบเสื้อผ้า จู่ ๆ ประตูด้านหลังเธอก็ถูกผลักเปิดออก เธอตัวสั่นด้วยความตกใจ

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเซบาสเตียนมีชุดปฐมพยาบาลอยู่ในมือ

ซาบริน่าใช้ผ้าขนหนูคลุมด้านหน้าของเธอ “คุณ… คุณกำลังทำอะไร?”

ชายคนนั้นไม่พูดอะไร แต่ยกมือขึ้นเพื่อจับแขนเธอ เขาทำให้เธอนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าพลิก ยาเย็นถูกนำไปใช้กับหลังของเธอก่อนที่เธอจะได้ตอบสนอง

หลังของซาบริน่ามีรอยฟกช้ำหลายแห่งที่แม้แต่เธอเองก็มองไม่เห็น เธอรู้เพียงว่าเธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่หลังเมื่อตอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ ตอนนี้หลังจากที่เซบาสเตียนทาครีมลงไป อาการปวดแสบปวดร้อนนั้นก็บรรเทาลงทันที

มีรอยฟกช้ำทุกที่ตรงขาของเธอ เธอนอนอยู่บนเตียงและรู้สึกอับอายจนพูดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใช้ยาทาที่หลังของเธอแล้ว

เขาลุกขึ้นอีกครั้งและพลิกตัวเธอ

ซาบริน่ารู้สึกอับอายยิ่งขึ้นอีกจนเธออยากจะตาย

เธอหลับตาปี๋ กำมือและกัดฟันเอาไว้แน่น

เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ซาบริน่าไม่กล้าต่อต้านเขา เธอเห็นด้วยตาของเธอเองว่าเขาลงโทษกลุ่มอันธพาลอย่างโหดเหี้ยมแค่ไหน เธอตัดสินใจว่าทันทีที่เขาฉวยโอกาสกับเธอ เธอจะบุกเข้าไปในห้องของเขาและคลำข้าวของของเขาอย่างซุ่มซ่ามเพื่อให้ตัวเองถูกยิงตายด้วยลูกธนู!

มันคือการปล่อยให้ตัวเองตายต่อหน้าเขา

อย่างไรก็ตาม เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที หลังจากที่ครีมทาบนรอยฟกช้ำบนร่างกายของเธอจนทั่วแล้ว ชายคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรต่อไป

ซาบริน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เธอเห็นใบหน้าที่มืดหม่น บูดบึ้ง และเย็นชาอย่างน่าขนลุก

เธอไม่เคยเห็นการแสดงออกแบบนี้จากเซบาสเตียนมาก่อน และมันเป็นการแสดงออกถึงความน่าขยะแขยงที่ต้องการจะสับเธอจนตาย

ทันใดนั้นซาบริน่าก็นึกขึ้นได้ว่าเซบาสเตียนรู้สึกรังเกียจเธอมาก

ถ้าเธอไม่มีผลต่อการบรรเทาอาการของเกรซ เซบาสเตียนอาจทำให้เธอกลายเป็นศพไปนานแล้ว

เขาจะมาเอาเปรียบเธอได้อย่างไร?

ซาบริน่าห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วมองเซบาสเตียนด้วยสีหน้าซีดเซียวและเย็นชา “ฉันรู้ว่าทุกสิ่งที่คุณทำให้ฉันเป็นเพราะแม่ของคุณ ดังนั้นไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่รบกวนและทำให้คุณลำบากใจเพียงเพราะคุณสัมผัสฉัน ถ้าฉันไม่รักษาคำพูด ขอให้ฉันตายอย่างน่าสยดสยอง!"

เธอไม่มองไปที่เขาอีก

ชายหนุ่มหลับตาลง แอบหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยความเย็นชาอย่างเป็นที่สุดว่า “ดีที่เธอรู้!”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและจากไปพร้อมกับถือชุดปฐมพยาบาล

ประตูถูกปิดด้วยเสียงดังปัง

หลังจากที่เขาออกจากห้องนอนรับแขกของซาบริน่าแล้ว เซบาสเตียนก็เข้าไปในห้องน้ำและอาบน้ำเย็น ๆ นานกว่าหนึ่งชั่วโมง

วันต่อมา

เซบาสเตียนตื่นเช้าเป็นอย่างมาก เนื่องจากต้องขึ้นเครื่องแต่เช้าตรู่เพื่อไปยังประเทศเพื่อนบ้าน ในเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้ว เขาอุ่นนมและแซนด์วิชกิน มันบังเอิญที่ซาบริน่าเองก็ตื่นเช้ามากเช่นกัน เธอเห็นเซบาสเตียนกำลังกินข้าวเช้าที่โต๊ะอาหาร แต่เธอทำเหมือนไม่เห็นใคร

"มานี่สิ!" เซบาสเตียนเรียกด้วยเสียงต่ำ