บทที่ 277

“ถ้าฉันทำอะไรผิด ฉันจะแก้ไขให้ถูกต้องอย่างแน่นอนค่ะ”

เซบาสเตียนมองไปที่แอร์ จากนั้นก็มองไปที่ซาบริน่า เขาถามอีกครั้งว่า “ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงขอให้เธอถือรองเท้าให้?”

ซาบริน่าก้มศีรษะลงแล้วสั่นไปมา “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร มือของฉันเหนียว ฉันก็เลยไปล้างมือ แล้วผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามาและขอให้ฉันถือรองเท้าให้”

ซาบริน่าเงยหน้าขึ้นมองเซบาสเตียน “คุณฟอร์ดคะ ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่ที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้เช่นกัน บอกฉันมาว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร ฉันจะทำค่ะ”

จากนั้นเซบาสเตียนก็มองไปที่แอร์ “แล้วถ้าทำแบบนี้ล่ะ เธอคุกเข่าและถือรองเท้าของซาบริน่า แล้วขอให้เธอยกโทษให้ ถ้าซาบริน่าให้อภัยเธอ เธอก็ไม่ต้องดื่ม เป็นไงล่ะ?”

แอร์พูดไม่ออก เขาต้องการให้เธอถือรองเท้าของเด็กนั่งดริงก์คนนี้เหรอ? เธอต้องคุกเข่าด้วยงั้นเหรอ? มันเป็นความอัปยศที่มากเกินไป แต่ดูท่าเซบาสเตียนจะไม่มีวันปล่อยเธอไป แอร์เชื่อฟังทันที เธอมองไปที่ซาบริน่าและเดินตรงเข้าไปหา

ซาบริน่ารีบวิ่งไปที่มุมหนึ่ง “คุณ… อย่าเข้ามาใกล้อีกฉันนะคะ! ฉันเกลียดกลิ่นตัวคุณ! ไปไกล ๆ เลยค่ะ คุณตัวเหม็นอะ!”

อเล็กซ์เกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ เจนมองดูซาบริน่าด้วยท่าทางขบขัน มาร์ตินและเคลวินแลกเปลี่ยนสายตากัน

แอร์หมดหวังมากแล้ว รอยยิ้มของเธอน่าเกลียดยิ่งกว่าใคร เธอร้องไห้ขณะที่เธออ้อนวอนซาบริน่า

“คุณ… คุณซาบริน่าคะ ให้ฉันถือรองเท้าของคุณเถอะนะคะได้โปรด ไม่อย่างนั้น ฉันจะถูกลงโทษให้ดื่มเก้าสิบแก้วเลยนะคะ ฉันคงจะถูกเผาทั้งเป็นแน่”

น้ำเสียงของซาบริน่าเย็นชา "ขอโทษนะคะ! ฉันไม่ใช่คนที่บังคับให้คุณต้องดื่มขนาดนั้น ไปห่าง ๆ จากฉันค่ะ!”

ไม่ใช่ว่าซาบริน่าไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลย ตัวเธอเองก็เป็นเพียงผู้หญิงที่อยู่ในความเมตตาของคนอื่น และไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอต่อไป ดังนั้น เธอจะช่วยคนอื่นได้อย่างไร นับประสาอะไรกับผู้หญิงที่เคยหยาบคายกับเธอในห้องน้ำก่อนหน้านี้ แม้กระทั่งหลังจากที่พวกเขาออกจากห้องน้ำแล้ว เธอก็ยังคงอยู่ที่นั้น เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่เก่งกาจในการสนุกไปกับสถานการณ์เช่นนี้