บทที่ 279

เซบาสเตียนพูดซ้ำ “ดาราภาพยนตร์เหรอ? ราชินีคนใหม่แห่งวงการบันเทิงงั้นเหรอ? เธอคิดว่าทุกคนควรรู้จักเธอใช่ไหม? ให้ฉันบอกเธอตอนนี้นะ เธอควรลาออกจากวงการภาพยนตร์ไปสักสามปี เธอสมควรได้รับอนุญาตให้รับงานโฆษณาด้วยซ้ำ!”

นั่นเป็นการลงโทษที่เบาที่สุดที่เซบาสเตียนสามารถให้แอร์ได้ หลังจากได้รับรางวัลแสนภาคภูมิใจ บุคคลที่มีแต่แสงไฟส่องสว่างตามตัวไปทุกที่คนนี้สั่งให้ผู้หญิงอีกคนถือรองเท้าของเธออย่างนั้นเหรอ! ด้วยคุณธรรมแบบนั้น การปลดเกษียณถือเป็นการกระทำที่ใจกว้างมากแล้ว

“ผู้อำนวยการฟอร์ด… ” แอร์รู้สึกสิ้นหวัง “ฉัน… ฉันเต็มใจจะดื่มค่ะ ฉันจะดื่มเก้าสิบแก้ว นะคะ? โปรดอย่าส่งฉันไปที่ไหนเลย อย่าให้ฉันต้องหยุดแสดงเลยนะคะ”

การให้เธอต้องหยุดงานเป็นเวลาสามปีและไม่ยอมให้มีแม้แต่งานโฆษณา จะทำให้อาชีพการงานของเธอสิ้นสุดลง เธอจะไม่สามารถเติบโตในวงการบันเทิงได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากทำร้ายเซบาสเตียนแล้ว เธอก็จะไม่สามารถรวมตัวกับสังคมชั้นสูงได้อีกต่อไป แอร์กัดฟันขอร้องเซบาสเตียนให้เขายอมให้เธอดื่มเก้าสิบแก้วเป็นการลงโทษ

ไวน์เก้าสิบแก้ว อาจไม่แรงเท่าสุราทั่วไป แต่มันตั้งเก้าสิบแก้ว ขวดหนึ่งสามารถเติมได้เจ็ดถึงแปดแก้วเท่านั้น หลังจากผ่านไปเก้าสิบแก้ว แอร์ก็ดื่มหมดไปสิบสามขวด

หลังจากดื่มหมดแล้ว เธอก็เมาจนทรุดตัวลง เธออาเจียนออกมาเป็นพายุ และผู้หญิงอีกสองคนในห้องก็บีบจมูกด้วยความรังเกียจ “เธอดื่มไปสิบสามขวดจริง ๆ เหรอ เธอโง่ไปแล้วเหรอ!”

แอร์เมาและไม่ได้สติ แต่เธอยังคงได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูด เมื่อได้ยินผู้หญิงสองคนเรียกเธอว่าเป็นคนโง่ปัญญาอ่อน แอร์รู้สึกเหมือนเธอสูญเสียศักดิ์ศรีที่มีไปหมดแล้วในวันนั้น

ในท้ายที่สุด อเล็กซ์ก็ยังเป็นคนที่ใจดีที่สุด เขาพาแอร์ออกจากห้องก่อนจะเรียกพนักงาน “แขกผู้หญิงเมาแล้ว ช่วยเรียกแท็กซี่แล้วส่งเธอกลับบ้านด้วย”

อเล็กซ์กำลังจะกลับเข้าไป แต่แอร์จับขาของเขาไว้ “คุณ คุณพูล ฉัน… ฉันทำอะไรให้ผู้อำนวยการฟอร์ดขุ่นเคืองเหรอคะ? ทำไมเขา… ทำกับฉันแบบนี้? ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

อเล็กซ์มองไปที่แอร์อย่างใจเย็น “คุณมีความแค้นกับคุณสก๊อตต์ไม่ใช่เหรอ?”