บทที่ 284

ดวงตาของไอโนะเป็นประกาย “เจ้าตูดหมึก… คุณจะซื้อของขวัญให้หนูเหรอ?”

"ใช่!" เซบาสเตียนพูดอย่างจริงจัง

เขาไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเด็ก ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงเข้มงวดเหมือนกับตอนที่เขาคุยกับลูกน้องในบริษัท

ไอโนะไม่เชื่อ “ไม่ขี้จุ๊แน่นะ?”

“ฉันพูดความจริงเสมอ!” เซบาสเตียนกล่าว

เธอยังเรียกเขาว่า 'ตูดหมึก'! ตัวเขาเหม็นขนาดไหนกัน! เขาหันกลับมาและเข้าไปในห้องโดยปล่อยให้ ซาบริน่าและไอโนะยืนอยู่ด้านนอก ไอโนะกะพริบตาและมองไปยังซาบริน่า “แม่จ๋า หนูควรหยุดเลิกเรียกเขาว่าเจ้าตูดหมึกดีไหมคะ?”

ซาบริน่าหัวเราะใส่ลูกสาวตัวน้อย เธอคุกเข่าลงกระซิบข้างหูลูกสาวว่า “ไอโนะ เห็นไหมลูก พอหนูขอของขวัญ เขาก็บอกว่าจะหามาให้ลูกเลย เพราะฉะนั้นอย่าเรียกเขาว่าเจ้าตูดหมึกอีกนะ อย่างน้อยก็อย่าเรียกคำนี้ต่อหน้าเขาอีกนะ เข้าใจไหมคะ?”

ไอโนะมีความสุขมาก ที่จริง เธอไม่ต้องการเรียกเซบาสเตียนว่าเจ้าตูดหมึกในวันนั้นเลย เหตุผลเดียวที่เธอทำคือแสดงให้แม่เห็นเพราะเธอไม่ต้องการให้แม่ของเธอเสียใจ เมื่อแม่บอกว่าเธอไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว ไอโนะก็มีความสุขมากล้น “เข้าใจค่ะ หนูจะไม่เรียกเขาว่าเจ้าตูดหมึกแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ คุณป้าเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว และหนูกินข้าวแล้วด้วย แม่จ๋ายังไม่ถึงบ้าน หนูเลยยังไม่อยากนอน”

ซาบริน่าพยักหน้า “เดี๋ยวแม่จะพาหนูเข้านอนเองนะ” ซาบริน่ารู้สึกว่าพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการได้เจอลูกสาวทุกวัน

เซบาสเตียนเรียกไอโนะที่อยู่ด้านหลังเขา “เข้าไปเล่นในห้องเด็กเล่นนู้น!”

ไอโนะยังคงกลัวเซบาสเตียนอยู่เล็กน้อย แต่เนื่องจากเซบาสเตียนตกลงจะซื้อของขวัญให้เพื่อนของเธอ เธอก็ควรเชื่อฟังเขา

ห้องเด็กเล่น? เธอมีห้องเด็กเล่นเมื่อไหร่กันนะ?