บทที่ 288

ซาบริน่ากัดริมฝีปากก่อนจะเรียกความกล้าออกมาในที่สุด “ฉันรู้ว่าคุณปฏิบัติต่อไอโนะเป็นอย่างดี ฉันคงคิดผิดเกี่ยวกับคุณ คุณจะไม่ทำอะไรไอโนะ เพราะเธอเป็นลูกสาวของคุณ แต่…”

เซบาสเตียนขัดจังหวะ "เธอพยายามจะพูดอะไร?"

“ทำไมไอโนะไม่อยู่ในห้องล่ะ? โรงเรียนอนุบาลเปิดแล้วเหรอ?” ซาบริน่าถาม

เซบาสเตียนตอบอย่างเย็นชาว่า “โรงเรียนอนุบาลของไอโนะเริ่มเข้าเรียนตอนแปดโมงครึ่ง แต่ไม่มีทางที่ฉันจะพาเธอไปที่โรงเรียนในเวลานั้นหรอก เธออยากให้ฉันไปถึงบริษัทตอนสิบโมงและให้พนักงานรอฉันเหรอ?!”

ซาบริน่าพูดไม่ออก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอพูดว่า “ค่ะ เข้าใจแล้ว ไม่มีอะไรแล้วค่ะ…ฉันจะวางสายเดี๋ยวนี้”

เขาวางโทรศัพท์ เขาไม่ได้บอกซาบริน่าว่าเขากำลังพาไอโนะไปโรงพยาบาล เหตุผลหลักเป็นเพราะเขาไม่อยากทำให้ซาบริน่าเป็นกังวล

แสงยามเช้าทำให้โรงพยาบาลสว่างไสว และโรงพยาบาลก็เงียบสงัด

วอร์ดของนายท่านอาวุโสฟอร์ดนั้นไม่ถูกรบกวนโดยสิ้นเชิง พื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด เมื่อพวกเขาเห็นเซบาสเตียน พวกเขาพูดว่า “นายน้อย อรุณสวัสดิ์ครับ”

เซบาสเตียนพยักหน้าเล็กน้อย เขาจับมือไอโนะและเดินเข้าไปในวอร์ด

ไอโนะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย และเธอก็เงยหน้ามองไปที่เซบาสเตียน “เจ้าตูดหมึก...”

“เรียกว่าพ่อ!” เซบาสเตียนกล่าว ไอโนะขมวดคิ้ว เธอไม่อยากเรียกเช่นนั้น

แต่เมื่อคืนนี้เธอสนุกที่ได้เล่นกับพ่อตูดหมึกมาก เรื่องราวของเขาแตกต่างจากที่แม่และลุงเซย์นเคยเล่าให้เธอฟัง การที่พ่อตูดหมึกพาเข้านอนทำให้ไอโนะรู้สึกปลอดภัยแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ย้อนกลับไปตอนโรงเรียนอนุบาลแห่งเก่า เด็กแสบหลายคนต่างหัวเราะเยาะไอโนะที่ไม่มีพ่อ และทุกครั้งไอโนะก็จะทำให้หน้าของพวกเขากระแทกลงกับพื้น