บทที่ 290

น้ำเสียงที่สงบของเซบาสเตียนไม่มีที่ว่างสำหรับการถกเถียง “สก๊อตต์”

“นายไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ใช่ไหม?” โรสถาม

ริมฝีปากของเซบาสเตียนกระตุก “นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดหวังใช่ไหม?”

"นี่ลูก!" ใบหน้าของฌอนแดงก่ำด้วยความโกรธ “ทำไมลูกถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้?! ต่อให้พ่อไม่รู้จักลูกมากแค่ไหน แต่ลูกก็ยังเป็นคนตระกูลฟอร์ดอยู่นะ! ลูกยังเป็นผู้สืบทอดอาณาจักรฟอร์ดอยู่นะ! นี่ลูกจะไม่ให้ลูกสาวของตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งในตระกูลฟอร์ดเลยเหรอ!”

“ลูกน่ะโหดร้ายเกินไปแล้วนะ!”

เซบาสเตียนยิ้มอย่างเย็นชา ลูกสาวของเขา ไม่ว่าเธอจะนามสกุลอะไรเธอก็ยังจะเป็นลูกสาวของเซบาสเตียน แม้ว่าเธอจะใช้นามสกุลแม่มาทั้งชีวิต เธอก็จะสืบทอดฟอร์ดกรุ๊ปต่อไปในอนาคต! ด้วยเหตุนี้ไม่มีใครพูดกล้าพูดอะไรต่อ เซบาสเตียนไม่สนใจให้คำอธิบายใด ๆ แม้แต่เขาเองยังไม่ชอบนามสกุลฟอร์ดเลย นับประสาอะไรกับลูกสาวของเขาล่ะ? จากมุมมองของเขา มันจะดีกว่าถ้าเธอใช้นามสกุลแม่ของเธอ!

ในเวลานั้น แม่เลี้ยงของเขาถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าจะเป็นตามข่าวลือ นายเกลียดผู้หญิงคนนั้นมากเลยสินะ นายจับผู้หญิงคนนั้นกลับมาเพื่อลงโทษ ดีแล้ว ด้วยวิธีนี้เราสามารถให้คำอธิบายที่เหมาะสมแก่นายท่านอาวุโสชอว์และสังคมชั้นสูงของเมืองเซ้าท์ ซิตี้ได้”

“ถ้าจะลงโทษผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรีบทำ อย่าปล่อยให้เรื่องไร้สาระเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อธุรกิจของบริษัทของนายเลย ถึงเวลาแล้วที่นายจะแต่งงานกับเซลีน นายยื้อมันมาเป็นเวลาหกปีแล้ว นายอายุสามสิบแล้ว นายเลื่อนมันไม่ได้อีกแล้วนะ!”

โรสพูดราวกับว่าเซบาสเตียนเป็นลูกชายของเธอเอง อันที่จริง หัวใจของเธอก็รู้สึกอย่างนั้นด้วย