บทที่ 292

เซบาสเตียนมองไปยังนายท่านอาวุโสเฮนรี่อย่างสงบ ในขณะที่เขาเริ่มพูด “ผมเป็นพ่อของเธอ ผมจะตัดสินใจเองว่าเธอควรใช้นามสกุลอะไร คุณปู่เพียงแค่อยากเห็นเธอไม่ใช่เหรอ? ก็ได้พบเธอแล้วไง และเธอก็ควรจะกลับไปที่โรงเรียนอนุบาลได้แล้ว”

จากนั้นเซบาสเตียนก็หันความสนใจไปที่เด็กน้อย “ไอโนะ ไปกันเถอะ หนูควรจะอยู่ที่ในโรงเรียนได้แล้วนะ”

ในทางกลับกัน ไอโนะหันหน้าหนีจากเซบาสเตียน เห็นได้ชัดว่าเจ้าหญิงน้อยไม่อยากตามเขาไปทุกที่

ทำไมเขาต้องพูดไม่ดีเรื่องแม่เธอด้วย?

ใบหน้าของเซบาสเตียนนิ่งเฉย “ฉันยังไม่ได้ขอโทษหนูเหรอ? หนูไม่เคยทำอะไรผิดเลยรึไง?”

ไอโนะไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร แม้เธอเป็นเด็กที่ฉลาดมาก แต่ไม่มีทางที่จะเถียงชนะเซบาสเตียนได้ อย่างไร เขาก็ได้ขอโทษเธอแล้ว

เธอลังเลที่จะไปกับเซบาสเตียน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรในเรื่องนี้เช่นกัน

ไอโนะไม่ได้พูดอะไรกับเซบาสเตียนตลอดการเดินทาง เมื่อพวกเขามาถึงโรงเรียนอนุบาล เซบาสเตียนกำลังจะจับมือเธอและพาเธอไปหาครู แต่ไอโนะวิ่งเข้าไปในโรงเรียนคนเดียว

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ไอโนะก็กลับออกมา

"มีอะไรเหรอ?" เซบาสเตียนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ตอนเย็นที่หนูเลิกเรียน หนูไม่อยากเจอคุณ!” ไอโนะพูดพลางขมวดคิ้ว

เซบาสเตียนตอบอย่างเย็นชาว่า “ก็ได้ ฉันจะไม่มาที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว”

เมื่อพูดจบ เขาก็จากไป

ในช่วงเย็น ไอโนะรีบไปที่ทางเข้าโรงเรียนอนุบาลอย่างมีความสุข เธอเป็นคนแรกที่ไปถึง และรอด้วยความหวังว่าแม่จะมารับเธอ

เจ้าตูดหมึกบอกว่าเขาจะไม่มาที่ประตูทางเข้าในตอนเย็น ดังนั้นน่าจะเป็นแม่ของเธอที่จะมารับ

แต่ ลุงคิงส์ตันยืนรอเธออยู่ตรงทางเข้าแล้ว

"อา! หนูไม่อยากเจอลุง!” ไอโนะวางมือของเธอในมือคิงส์ตัน เด็กน้อยเดินไปกระทืบเท้าไป

คิงส์ตันส่งยิ้มให้เธอ “เจ้าหญิงน้อยครับ ลุงเข้าใจที่หนูไม่อยากเห็นลุง ลุงพร้อมจะหายตัวไปจากสายตาของหนูได้ทันทีเลยนะ แต่ปัญหาคือใครจะพาหนูกลับบ้านไปหาแม่ล่ะ”