บทที่ 295

เซบาสเตียนรีบพัดข้าวโพดให้ไอโนะ เมื่อรู้สึกว่าข้าวโพดเย็นพอแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ตักเข้าปากของเธอ เมื่อเจ้าหญิงน้อยลิ้มรสข้าวโพด ความสุขก็กระจายไปทั่วร่างกายของเธอ

“หนูอยากกินน้ำผลไม้” ไอโนะสั่ง

ซาบริน่ารีบไปหยิบน้ำส้มคั้นสดให้ไอโนะทันที

"ข้าวโพด!" ไอโนะมองเซบาสเตียนอย่างไร้เดียงสา

เซบาสเตียนป้อนข้าวโพดเข้าปากของไอโนะโดยไม่รอช้า

ย้อนกลับไป ตอนที่เขาไม่มีสถานะทางสังคมและใช้ชีวิตอย่างล่องลอย เซบาสเตียนไม่เคยรับใช้ใครแบบนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเชื่อฟังใครบางคนอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและรับใช้เด็กหญิงอายุน้อยกว่าห้าขวบ

ขณะมองไปที่ไอโนะที่กำลังทานอาหารอย่างมีความสุข ความรักใคร่ก็ท่วมท้นหัวใจเขา

ซาบริน่าขมวดคิ้วและแสร้งทำเป็นดุไอโนะ แต่สุดท้ายก็ซ่อนรอยยิ้มของเธอไว้ไม่ได้ “ไอโนะ! หนูทำแบบนี้ไม่ได้! เราอาจจะมาจากเมืองเล็ก ๆ ก็จริง แต่แม่เคยมั่นใจเสมอนะว่าหนูได้รับอาหารเพียงพอแล้ว ทำไมหนูถึงกินเหมือนคนบ้านนอกแบบนี้ล่ะ?

“หนูดูน่าเกลียดมากเลยนะที่กินแบบไม่สนใจโลกขนาดนี้

“พ่อหนูไม่ได้คิดว่าหนูน่าเกลียด ใช่ไหมคะ?” ไอโนะหันไปมองเซบาสเตียนทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หยุดปาก ไม่มีอะไรสามารถทำให้เธออารมณ์เสียได้เลย

เธออารมณ์เสียใส่เซบาสเตียนตั้งแต่เริ่มเดินทางกลับบ้าน แต่ในตอนนี้เธอลืมความแค้นไปแล้ว หลังจากที่ได้ข้าวโพดมาจำนวนหนึ่ง เธอลืมแม้แต่จะเรียกเขาว่าเจ้าตูดหมึกด้วยซ้ำ

ซาบริน่าหรี่ตาลงเมื่อมองไปที่เซบาสเตียน “ทำไมคุณไม่สอนมารยาทบนโต๊ะอาหารให้เธอบ้างล่ะ! ถ้าใครเห็นว่าตอนนี้เธอกินอะไรเข้าไปบ้าง คงคิดว่าเธอไม่ได้กินข้าวมาแปดชั่วอายุคนแล้วล่ะมั้ง

“ลูกสาวฉันสามารถกินยังไงก็ได้ที่ลูกต้องการ!” เซบาสเตียนประกาศพลางจับจ้องไปที่ไอโนะ จากนั้น เขาก็ป้อนข้าวโพดให้เธออีก

ไอโนะพยักหน้าเห็นด้วย ปากของเธอยังเต็มไปด้วยอาหารอยู่ "ใช่ค่ะ!"

ลูกสาวเขา?

ฉับพลัน ซาบริน่าก็หวนคืนสู่ความเป็นจริงและจ้องเซบาสเตียนอย่างมึนงง

เมื่อรู้อย่างนี้ เซบาสเตียนก็หันมาสนใจเธอเช่นกัน