บทที่ 297

ไอโนะเป็นเด็กที่โชคดีเสียเหลือเกิน

ซาบริน่าอดยิ้มแสนขมขื่นออกมาไม่ได้

แม้ว่าตัวเธอเองจะต้องทนทุกข์ทรมาน ซาบริน่าก็รู้ว่าถ้ามีพ่ออย่างเซบาสเตียน ไอโนะจะไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน และเธอก็จะไม่ถูกใครรังแกอีก

ถ้าไอโนะสามารถมีชีวิตที่ดีได้ มันก็จะเป็นคำปลอบโยนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

ขณะที่ซาบริน่ากำลังครุ่นคิด เซบาสเตียนออกจากห้องของเล่นแล้ว โดยถือโทรศัพท์แนบหู เขาเข้าไปในห้องของเขาและปิดประตูตามหลังเขา

ซาบริน่าถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังข้างนอก

ไม่นาน ไอโนะก็ออกมาจากห้องเช่นกัน ขณะจ้องมองแม่ของเธอ ไอโนะพยายามดึงความสนใจด้วยการโบกมือและพูดในทันทีว่า “แม่ คุกเข่าลง”

ซาบริน่าคุกเข่าลง และไอโนะก็กระซิบข้างหูเธอว่า “แม่คะ แม่โกรธหนูไหม?”

ซาบริน่าส่ายหน้า “แม่ไม่ได้โกรธหนูเลย แม่จะโกรธได้ยังไง? ไม่มีอะไรทำให้แม่มีความสุขไปกว่าการได้เห็นว่ามีใครอีกคนรักลูกแม่แบบนี้นะ ลูกรัก เซบาสเตียนเป็นพ่อของหนูนะ หนูสังเกตไหมว่าหนูกับเขาทั้งคู่ดูคล้ายกันขนาดไหน?”

ไอโนะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “แม่คะ หนูเอาชนะพ่อตูดหมึกไม่ได้ สิ่งเดียวที่หนูทำได้คือแกล้งทำเป็นสนิทกับพ่อ สิ่งที่แม่เห็นไม่ใช่เรื่องจริงหรอก”

ซาบริน่ามองไอโนะตาโต

เธอจับจ้องซาบริน่าและพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “แม่คะ หนูจะปกป้องแม่เอง”

ซาบริน่าไม่รู้จะตอบอย่างไรแต่รู้สึกประทับใจมาก

เธอกอดไอโนะและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “หนูเก่งที่สุดเลยลูกรักของแม่ ขอบคุณนะ"

เมื่อพวกเขาผละออกจากกัน เซบาสเตียนก็ออกมาจากห้องนอน

เขามองไปที่ซาบริน่าและไอโนะด้วยท่าทางสงบ