บทที่ 305

ไนเจลเดินออกจากอาคารด้วยใบหน้าซีดเผือดและอารมณ์หดหู่อย่างไม่น่าเชื่อ

ทุกครั้งที่เขาเห็นซาบริน่า หัวใจของเขาจะรู้สึกทรมาน ไนเจลสังเกตเห็นว่าในช่วงหกปีที่ผ่านมา เธอเงียบและเย็นชามากขึ้น และตอนนี้ เธอก็ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากขึ้นอีกด้วย

กระนั้น เขารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีวันหวนคืนสู่อดีตได้

ไนเจลตระหนักว่าเขาแพ้เซย์นโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยอมจำนนด้วยความยินดี ในตอนนั้น เซย์นก็เหมือนเป็นพี่ชายที่สนิทที่สุดของเขา แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าพวกเขาจะจบลงด้วยการทะเลาะกันเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง

หลังจากเหตุการณ์นั้น เซย์นถูกซาบริน่าควบคุมอย่างสมบูรณ์ และตัดสินใจใช้ชีวิตของเขาเพื่อปกป้องซาบริน่า

สิ่งที่พวกเขาสองคนทำนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งล้อเล่นกับชีวิตของซาบริน่า

อีกคนใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องซาบริน่า

แน่นอนว่าในใจของซาบริน่า ชายทั้งสองมีความหมายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ไนเจลกลับมาที่รถพร้อมกับถอนหายใจลึก ๆ ขณะที่เขากำลังจะเข้าไป ก็มีคนปรากฏตัวต่อหน้าเขา

“คุณเยทส์ คุณมาทำอะไรที่นี่?” ไนเจลพูดอย่างสุภาพกับคิงส์ตัน

คิงส์ตันแสดงความเคารพต่อไนเจลด้วยเช่นกัน “นายน้อยไนเจล คุณเป็นคนฉลาด และมีจิตใจที่ดี แล้วตอนนั้นคุณกลับทำร้ายคุณสก็อตด้วยการเล่นเกมที่เลวร้ายแบบนั้นได้ยังไง?”

“ในโลกนี้ มีบางคนที่ดูสง่างาม หยิ่งทะนง และทำตัวเหมือนเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ทว่า คนเหล่านี้คือกลุ่มเดียวกับที่แสดงพฤติกรรมที่ต่ำตมที่สุด เช่นเซลีนและมินดี้”

“มินดี้นั้นดูสนอกสนใจกับสิ่งที่คุณทำให้ซาบริน่ามากเลยไม่ใช่เหรอครับ?”

“อีกแง่มุมหนึ่ง ยังมีผู้หญิงในโลกนี้ที่มีชีวิตแสนต่ำต้อยและต้องใช้ชีวิตแบบถ่อมตัวเพราะความยากจน แทบจะไม่มีอาหารเพียงพอ พวกเขาไม่มีใครอยู่เคียงข้าง แต่ก็ถูกคนอื่นทำร้ายอยู่เสมอ พวกเขาต้องลากกระสอบขนาดใหญ่สองใบขณะเดินไปตามท้องถนนราวกับผู้หญิงจรจัด แต่พวกเขาก็ไม่ได้หันไปทำตัวสกปรกแบบนั้นหรอกนะครับ”

“ผู้หญิงอย่างคุณซาบริน่าไม่ใช่ใครที่คุณควรเข้าไปยุ่งด้วย!”

“หากคุณแตะต้องเธอหรือทำให้เธอต้องมีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย คุณจะไม่มีวันได้ชีวิตกลับคืนมาแน่”

คำพูดเหล่านั้นทำให้ไนเจลร้องไห้ “คุณเยทส์ นั่นอาจเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยทำมาในชีวิต… ”