บทที่ 307

หลังจากหยุดหัวเราะ ไอโนะก็ถามขึ้นว่า “พ่อจ๋า แม่จ๋า พรุ่งนี้เป็นวันหยุด หนูขอออกไปเที่ยวกับพ่อแม่ได้ไหมคะ?”

ซาบริน่ายังคงนิ่งเงียบ เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรพูดอะไรออกมา

หลังจากนั้น เธอก็บอกไอโนะด้วยเสียงอันนุ่มนวลว่า “เป็นเด็กดีนะคะ พ่อมีงานต้องทำตลอดแหละ ดังนั้นถ้าหนูอยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แม่จะไปกับหนูเองนะ”

ไอโนะซึ่งไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่ เธอเริ่มทำหน้าบึ้งเมื่อมองไปที่เซบาสเตียน

ในขณะนั้น โทรศัพท์ของเซบาสเตียนก็ดังขึ้น ดังนั้นเขาจึงรับสาย "สวัสดีครับ?"

เสียงของนายท่านผู้อาวุโสเฮนรี่ออกมาจากลำโพง “เซบาสเตียน! พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นายควรพาหลานสาวมาเยี่ยมเราที่คฤหาสน์หลังเก่านะ!”

เซบาสเตียนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ได้ครับ"

ปลายสาย นายท่านผู้อาวุโสสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ดีขึ้นของเซบาสเตียน น้ำเสียงของเขาก็ร่าเริงขึ้นกว่าเดิมมากเช่นกัน “แล้วพรุ่งนี้จะมากี่โมงล่ะ? ฉันจะให้สาวใช้เตรียมอาหารดี ๆ ไว้ให้เธอทาน ที่นี่เรามีทุกอย่าง เราจะเตรียมของเล่นเธอให้พร้อมล่วงหน้าด้วย แล้วก็… ”

เซบาสเตียนขัดจังหวะเขา “ผมจะพาเธอไปพรุ่งนี้เช้าครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมจะวางสายนะ”

เขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อครอบครัวฟอร์ด เขาไม่ได้ดูแลพ่อของเขาด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาได้สืบทอดธุรกิจทั้งหมดของตระกูลฟอร์ดไปแล้ว ทุกอย่างจึงตกเป็นของไอโนะในที่สุด

เมื่อเขาเห็นคนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังเก่าแก่ขึ้นในทุกวัน เซบาสเตียนก็ไม่รู้สึกเป็นคนคิดมากอีกต่อไป

ท้ายที่สุด พวกเขาก็ล้วนเป็นญาติทางสายเลือดของเขา

นอกจากนี้ เขามีทุกอย่างที่เขาต้องการแล้ว สำหรับความเสียใจที่เขามีและชีวิตที่โชคร้ายของแม่ของเขา นั่นเป็นเรื่องของอดีตไปแล้ว

หลังจากวางสาย เขาก็หันไปหาไอโนะ “พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปพบคุณปู่ คุณปู่ทวด และย่าทวด”

ไอโนะตอบว่า “พ่อหมายถึงคนแก่ที่หนูเอาชนะไปน่ะเหรอคะ?”

เซบาสเตียนพยักหน้า “พรุ่งนี้ตอนอยู่ที่คฤหาสน์หลังเก่าอย่าดื้อ อย่าซนให้มาก เพราะหนูเป็นเด็กผู้หญิง”

ไอโนะตอบพร้อมกับถอนหายใจ “ก็ได้”

จากนั้นเซบาสเตียนก็มองไปที่ซาบริน่า และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซาบริน่าก็แทรกพูดขึ้นมาก่อน “ฉันรู้ค่ะว่านี่เป็นเรื่องของครอบครัวคุณ ไม่ต้องกังวลพรุ่งนี้ฉันจะไม่อยู่ที่นั่น ฉันจะไม่พยายามเข้าไปในพื้นที่ของฟอร์ดเลยคะ”