บทที่ 311

ขณะที่เธอเบิกตากว้างและกลอกตาสองสามครั้ง ไอโนะวัยห้าขวบก็เริ่มแผนการชั่วร้าย

“หลานทวด มานี่สิ ให้คุณปู่ทวดของหนูได้มองดูหนูใกล้ ๆ หน่อย ฉันคิดถึงหนูนะ มานี่สิ” เมื่อเขาเห็นไอโนะเดินเข้ามาอย่างอาจหาญ เฮนรี่ก็โบกมือให้เธอ

หญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็เริ่มยิ้มเช่นกัน ขณะมองดูเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เดินเข้ามาหาพวกเขา จากนั้น เธอก็หันไปหาลูกชายและลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ “ฌอน แม่ความสุขตัวน้อยนี่อาจจะเป็นเด็กผู้หญิง แต่ก็ดูเหมือนแกตอนที่ยังเป็นเด็กเลยนะ ดูสิว่าเธอคล้ายแกมากแค่ไหน”

ฌอนซึ่งอายุเกินหกสิบแล้วหน้าแดงกับคำพูดของแม่ของเขา “หลานสาวเป็นลูกเซบาสเตียนนะครับแม่ ก็ต้องเหมือนเซบาสเตียนสิ”

หญิงชราเตือนเขาว่า “แล้วเซบาสเตียนเป็นลูกแกไม่ใช่รึไง!”

ฌอนไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“ลูกสะใภ้” หญิงชราเรียกโรส “ฉันจะให้สิ่งนี้กับเธอ เด็กคนนี้จะถือว่าเป็นหลานสาวของเธอ มันเป็นมรดกตกทอดของตระกูลฟอร์ด เอาไปใส่ให้เด็กเถอะ”

โรสพยักหน้าอย่างเคารพ “ได้ค่ะ คุณแม่”

เธอหยิบจี้สร้อยทองเล็ก ๆ ที่ฝังด้วยอัญมณีมาไว้ในมือ และยิ้มอย่างมีความสุขขณะมองไปที่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ “มานี่ ไอโนะ มานี่สิ ฉันจะใส่มันให้หนูเอง”

ไอโนะมองดูหญิงสูงอายุตรงหน้าอย่างขี้อาย เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นดูดุมาก แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา

ขณะที่โรสยังคงยิ้มอยู่ ไอโนะก็กะพริบตาและเอ่ยถามเธออย่างไร้เดียงสาว่า “คุณให้สิ่งนี้กับหนูจริง ๆ เหรอคะ?”

เธอตอบพร้อมรอยยิ้มไปว่า “แน่นอนจ๊ะ ของสิ่งนี้เป็นของหนู หนูเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว ฟอร์ด ถ้าไม่ใช่หนูแล้ว ฉันจะให้สิ่งนี้กับใครได้อีกล่ะ?”

ไอโนะรับจี้สร้อยคอเล็ก ๆ จากมือของหญิงสูงอายุด้วยความยินดี เธอไม่ชอบสร้อยนี้เลยจริง ๆ และคิดว่ามันดูแปลกและล้าสมัยมาก แต่ไอโนะก็เห็นว่ามันมีอัญมณีบนจี้สร้อยคอและมีสีคล้ายกับสร้อยคอและต่างหูของหญิงสูงอายุ