บทที่ 32

คิงส์ตันไม่ได้รับสัญญาณการโต้ตอบจากเซบาสเตียนเลย และไม่มีเสียงใดให้ได้ยินหลังจากผ่านไปนาน

“ท่านเซบาสเตียน ท่านเซบาสเตียนครับ?” คิงส์ตันเรียก

อีกด้านหนึ่ง เสียงของเซบาสเตียนเย็นชามาก “อ้อ”

คิงส์ตันพูดไปว่า “นายน้อยเซบาสเตียน คุณมีคำสั่งอะไรอีกไหมครับ?”

“สองสามวันนี้ฉันจะยุ่ง วันมะรืนนี้ อย่าลืมไปรับเซลีน และรอฉันที่ด้านนอกคฤหาสน์ฟอร์ดหลังเก่า” เซบาสเตียนต้องการใช้เซลีน ช่วยกันพวกผู้อาวุโสต่าง ๆ ที่เชิญมาในนามเขา

“รับทราบครับ นายน้อยเซบาสเตียน ผมจะวางสายแล้วนะครับ” คิงส์ตันกล่าวอย่างสุภาพ

“อีกเรื่อง” เซบาสเตียนเรียกคิงส์ตันทันที

“ตามเธอไป” น้ำเสียงของเซบาสเตียนมีความโกรธเล็กน้อย

คิงส์ตันเอ่ยถาม “ตามใครครับ?” ทันทีที่เขาพูด เขาก็ตบหัวตัวเองและพูดขึ้น “รับทราบครับ นายน้อยเซบาสเตียน ผมจะตามคุณสก๊อตต์ไปทันที!”

หลังจากที่วางสาย คิงส์ตันก็ขับรถตามซาบริน่าไป อย่างไรก็ตาม การสะกดรอยตามซาบริน่าเป็นเรื่องง่ายดายมาก หลังจากที่ออกจากตึกผู้ป่วยของเกรซ ซาบริน่าไปยังร้านเบเกอรี่และซื้อขนมปังก้อนใหญ่สองก้อน เธอกินซาลาเปาระหว่างรอรถประจำทาง หลังจากรถประจำทางมาถึง เธอขึ้นรถและตรงไปยังบ้านของเซบาสเตียน

คิงส์ตันจากไป หลังจากที่เขารอให้ซาบริน่าเข้าไปในลิฟต์แล้ว

ซาบริน่าต้องการบอกเซบาสเตียนว่าเกรซตบเซลีนในวันนี้ เธอนั่งรอในห้องนั่งเล่นเป็นเวลานาน แต่เซบาสเตียนยังไม่กลับมา ซาบริน่าไม่กล้าเปิดประตูห้องของเซบาสเตียนอีกครั้ง

หลังจากที่รอเป็นเวลานาน ซาบริน่าก็โทรหาเซบาสเตียน แต่ปลายสายโทรศัพท์นั้นปิดอยู่

ดังนั้น เธอจึงไปเข้านอน

วันรุ่งขึ้น เธอไปโรงพยาบาลก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อเยี่ยมเกรซตามปกติ จากนั้นเธอก็ไปที่ไซต์ก่อสร้างเพื่อทำงานต่าง ๆ

งานก่อสร้างสกปรกและน่าเบื่อหน่าย แม้ว่าซาบริน่าเคยชินกับการอดทนต่อความยากลำบากตั้งแต่ยังเด็ก แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเครียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่เธอท้องอยู่ เธอต้องระวังลูกในท้องทุกครั้งที่ขยับก้อนอิฐหรือสิ่งสกปรก