บทที่ 322

ถ้านายท่านอาวุโสชอว์ไม่เอ่ยถึงกำไลนั้น เซบาสเตียนคงลืมมันไปแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่แม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ เธอได้มอบกำไลให้ซาบริน่า ซึ่งเป็นมรดกตกทอดของตระกูลอันประเมินค่ามิได้

นายท่านอาวุโสชอว์กล่าวต่อ “เซบาสเตียน ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นกำลังวางแผนต่อต้านนายอยู่แน่ ๆ ลองคิดดู เธอทำร้ายไนเจล เซย์นนายน้อยแห่งตระกูลสมิธ หรือแม้แต่มาร์คัสมากแค่ไหน

“เธอไม่สามารถเทียบได้กับแม่ของนายได้

“ผู้หญิงแบบนั้นจะสามารถสอนลูกของนายให้ถูกต้องได้อย่างไร?”

เซบาสเตียนฝืนยิ้ม “ตอนนี้ลูกสาวของผมอยู่กับผม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแม่ของเธอ?!

“นายท่านอาวุโสชอว์ด่วนสรุปเกินไปแล้วนะครับ!

“สำหรับการอบรมลูกสาวของผม ผมไม่ต้องการให้บุคคลภายนอกมาแนะนำเกี่ยวกับวิธีการทำเช่นนั้น นายท่านอาวุโสชอว์ คุณควรให้ความสำคัญกับการอบรมหลานสาวของคุณเองอย่างเหมาะสม คุณจะได้หยุดดูหมิ่นตัวเองต่อหน้าตระกูลฟอร์ดสักที!”

หลังจากพูดอย่างนั้น เซบาสเตียนก็อุ้มไอโนะไว้ในอ้อมแขนและพยายามจะออกจากห้องโถงไป

“เซบาสเตียน!” เฮนรี่ตะโกน “จะไปไหน นายบอกว่าเราจะทานข้าวกับไอโนะไม่ใช่เหรอ? ย่าของนายเตรียมของขวัญมากมายไว้ให้เธอแล้วนะ เซบาสเตียน…”

เสียงของนายท่านอาวุโสฟอร์ดฟังดูสิ้นหวังมาก

เขาไม่อยากให้หลานชายของเขาจากไป และไม่อยากจะแยกกับเหลนของเขาด้วย เธออาจจะเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่เมื่อนายท่านอาวุโสเห็นบุคลิกประหลาดของเธอ มันทำให้เขามีความสุขจริง ๆ เธอเป็นเพียงเด็กหญิงอายุห้าขวบ แต่เธอก็หลอกฟรอสต์ได้อย่างสมบูรณ์ และยังทำให้เซลีนอับอายขายหน้าจนเธอร้องไห้ต่อหน้าทุกคน

เด็กหญิงคนนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดา

ใช่!

ลูกหลานของตระกูลฟอร์ดก็ควรเป็นแบบนั้น

เหตุการณ์ทั้งหมดที่ผู้หญิงสองคนกระชากผมของกันและกันและต่อสู้กัน ทำให้เกิดความยุ่งเหยิง แท้จริงแล้วเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เป็นผู้บงการทุกอย่าง แต่กลับทำให้เฮนรี่ ภรรยาของเขา และฌอนชอบเธอมากขึ้นอีก

เธอทำให้พวกเขานึกถึงเซบาสเตียน