บทที่ 328

มาร์คัสถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่รู้จะปลอบเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไร เขาได้แต่แบ่งปันความเจ็บปวดของเธอในใจ ในขณะนั้นเอง ฝนก็เริ่มตกราวกับว่ามีใครให้สัญญาณ

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นภายในไม่กี่วินาที

ซาบริน่ายกแขนขึ้นเพื่อกันศีรษะจากฝน แต่มาร์คัสดึงเธอเข้าไปในล็อบบี้ของอาคารชั้นหนึ่งทันที

ขณะที่ทั้งสองตั้งสติ มาร์คัสหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลข “ซินดี้ ช่วยฉันเอาเอกสารไปที”

ซาบริน่าไม่พูดอะไร

มาร์คัสไม่ได้ตั้งใจที่จะขึ้นไปข้างบนเหรอ? ทำไมเขาถึงเรียกใครบางคนมาที่นี่เพื่อรับเอกสารไปแทน?

ไม่นานหลังจากนั้น หญิงสาวสวยในชุดอย่างมืออาชีพและรองเท้าส้นสูงก็มาถึงล็อบบี้ มาร์คัสจึงส่งเอกสารบางส่วนให้กับผู้หญิงคนนั้นและสั่งว่า “บอกผู้อำนวยการของเธอว่าฉันจะไม่ขึ้นไปชั้นบน มีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการที่นี่”

“ค่ะ ผู้อำนวยการชอว์” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน

มาร์คัสหันมาสนใจซาบริน่าอีกครั้ง “เธอจะไปไหน? เดี๋ยวฉันจะไปส่ง”

ซาบริน่าไม่รู้จะตอบอย่างไร เธออยากกลับบ้าน

หลังจากชะงักเล็กน้อยเธอก็เริ่มพูดอีกครั้ง “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ นายน้อยชอว์ ฉันไปเองได้”

มาร์คัสยิ้ม “เธอกำลังจะไปบ้านของเซบาสเตียนใช่ไหม? เธอกลัวเขาเหรอ?”

"...เขาปฏิบัติต่อฉันดีมาก" ซาบริน่าตอบ

มาร์คัสยิ้มให้กับคำตอบของเธอ “แล้วกังวลเรื่องอะไร?”

ซาบริน่าทำได้เพียงยิ้มตอบเขา

หลังจากได้ยินสิ่งที่ไอโนะพูดกับเธอทางโทรศัพท์ ซาบริน่ารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เธอต้องการกลับบ้านโดยเร็วที่สุดเพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของตน ชีวิตของครอบครัวเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่เคยง่ายในเมืองนี้ ดังนั้น ซาบริน่าจึงไม่ต้องการให้ลูกสาวของเธอสร้างปัญหาอีกต่อไป

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับไอโนะ ซาบริน่าก็อยากจะเป็นคนแรกที่อยู่ที่นั่นเพื่อปกป้องเธอ ดังนั้น เธอจึงไม่สามารถลีลาอยู่ที่นี่ได้อีก