บทที่ 42

“ซาบริน่า! ซาบริน่า! ตื่นสิ!” เซบาสเตียนยกมือขึ้นวางบนหน้าผากของซาบริน่า เขาสัมผัสได้ถึงหน้าผากอันร้อนผ่าวของหญิงสาว

ชายหนุ่มคนนั้นอุ้มซาบริน่าเดินไปที่รถอย่างรวดเร็ว เขาเปิดประตูและนำซาบริน่าเข้าไปในรถ จากนั้นชายหนุ่มคนนั้นก็เข้ามาติดเครื่องยนต์ หลังจากกลุ่มควันดำออกมาจากท้ายรถ รถก็ถูกขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เซลีนร้องตะโกนตามหลังเขาไปอย่างสิ้นหวัง “เซบาสเตียนที่รัก…”

อย่างไรก็ตาม รถของเซบาสเตียนได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

เซลีนโกรธมาก เธอจึงทุบกระถางต้นไม้ด้านนอกบ้านของเซบาสเตียนอย่างสุดกำลัง ดังนั้น ผิวหนังด้านหลังมือของเธอจึงมีรอยฟกช้ำ ทำให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่เธอฟุบอยู่กับพื้น

หลังจากที่เหนื่อยล้าจากการร้องไห้ เธอขับรถกลับบ้านด้วยความขุ่นเคือง

ลินคอล์นและเจดกำลังรอเซลีนชะเง้อคอรออยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม พวกเขาคาดหวังสิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้นภายในใจ แต่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตว่าเซลีนมีบางอย่างผิดปกติไป

“เป็นอย่างไรบ้าง ลูกสาวที่แสนดีของแม่? ท่านเซบาสเตียนกับลูกได้…” เจดอยากจะถามเซลีนถึงเรื่องน่าอายที่ยากจะเอ่ยออกไป แต่เมื่อนึกถึงสามีที่อยู่ข้างกาย เธอจึงหุบปากเงียบอีกครั้ง

ตรงกันข้าม ลินคอล์นรีบพูดขึ้น “บอกพ่อมาเร็ว ๆ เมื่อคืนนี้เซบาสเตียนได้ให้ลูกค้างคืนด้วยหรือเปล่า? ลูกต้องรีบท้องลูกของเซบาสเตียนโดยเร็วที่สุด มีเพียงตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูลฟอร์ดเท่านั้นที่จะรับประกันว่าลูกจะปลอดภัย”

เจดตีสามีของเธอ “คุณไม่กลัวลูกสาวของคุณเขินอายบ้างเหรอ? คุณเล่นโพล่งทุกอย่างออกมาอย่างนั้น!”

เซลีนร้องไห้ออกมา “พ่อ แม่ หนูอยากให้ซาบริน่าตาย! หนูต้องการให้มันตายไปซะ!”

ลินคอล์นและเจดก็ตระหนักได้ว่าดวงตาอันบวมเป่งเพราะร้องไห้มา

“เกิดอะไรขึ้น ลูกสาวของแม่? นังตัวร้ายซาบริน่านั่นรังแกลูกอีกแล้วเหรอ? รีบบอกแม่มาสิ” เจดรู้สึกเศร้าใจกับเธอ และกอดเซลีนอย่างรวดเร็ว

“หนูอยากให้ซาบริน่าตาย มันต้องตายไปให้พ้น ๆ ! เซบาสเตียนรู้แล้วว่าซาบริน่ากำลังตั้งท้องกับไอ้สารเลวคนหนึ่ง แต่เขาก็ยังดีกับเธอ แม่ เซบาสเตียนคงจะรู้ไม่ช้าก็เร็วว่าเด็กในท้องของซาบริน่านั้นเป็นลูกของเขา เมื่อถึงเวลานั้น เมื่อดูจากนิสัยอันโหดร้ายของเซบาสเตียนแล้ว พวกเราทั้งครอบครัวจะต้องตายแน่ แล้วจะทำอย่างไงกันดีละคะ? เอาไงดีคะ พ่อแม่?”

“หนูไม่อยากตาย หนูอยากแต่งงานกับเซบาสเตียน”

“เมื่อวานที่งานเลี้ยงของตระกูลฟอร์ด หนูไปถึงประตูแล้ว แต่ว่าใบหน้าของหนูก็ปูดบวมและเสียโฉม ดังนั้นเซบาสเตียนจึงส่งหนูกลับมา หนูเห็นพวกคนใหญ่คนโตมากหน้าหลายตาจากเมืองของเราและเมืองคิดอน ซิตี้ มาร่วมงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ฟอร์ด”

“มีผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานคนไหนบ้างในเซ้าท์ ซิตี้ที่ไม่อยากแต่งงานกับเซบาสเตียน?”

“เขาเป็นหัวหน้าตระกูลฟอร์ดคนปัจจุบันแล้ว”

“โอกาสนั้นเคยเป็นของหนู และเซบาสเตียนให้สัญญาว่าจะแต่งงานกับหนูแล้ว แต่…” เซลีนร้องไห้ด้วยความสิ้นหวังและเสียใจ”

ไม่ว่าลูกสาวของเธอจะพูดอะไรก็ตาม เจดรู้สึกเสียใจมาก เมื่อเธอเห็นมือของลูกสาวมีเลือดออกกะทันหัน ความรู้สึกเสียใจของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น “ลินคอล์น ลินน์! ซาบริน่า นังปีศาจนั้นยังอยู่ได้ก็เพราะคุณ ดังนั้นคุณต้องคิดหาวิธีกำจัดนังปีศาจตัวนั้น!”

“นั่นไม่ใช้ปัญหาที่จะมากำหนดว่าเซลีน ลูกสาวเราจะได้แต่งงานกับเซบาสเตียนหรือเปล่านะ”

“ตราบใดที่ซาบริน่ายังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวของเราจะต้องตายกันหมด!”

“บอกมาสิว่าเราควรทำยังไง!”

ลินคอล์นตื่นกลัวเพราะคำพูดของเจด