บทที่ 49

ซาบริน่าตกใจ

เธอจดจ่ออยู่กับการปรับตัวต่อความมืด และตระหนักว่าเซบาสเตียนนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง เขามีซิการ์ที่ไม่ติดไฟในปากและมือทั้งสองข้างวางไว้บนเข่า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองดูซาบริน่าด้วยดวงตาสีดำสนิทของเขา

“คุณ…” ซาบริน่ากำลังจะถามเซบาสเตียนว่าทำไมเขาถึงยังไม่นอน? และเซลีนอยู่ที่ไหนด้วย?

แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป

เธอตกใจกับท่าทีของเซบาสเตียน

"มานี่สิ!" คำพูดของเซบาสเตียนเป็นเหมือนคำพิพากษา และซาบริน่าไม่ได้รับอนุญาตให้ต่อต้าน

ซาบริน่ารู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงของเซบาสเตียนที่เขาหมดรัก ต่ำต้อย และยอมรับว่าทำผิด

เซบาสเตียนขอให้เธอมาหา และเธอไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง

ซาบริน่ากัดริมฝีปากของเธอและเดินเข้ามาหาเซบาสเตียน “มีอะไรหรือเปล่า?”

น้ำเสียงของเธอสงบและเป็นธรรมชาติ

ในทางกลับกัน เซบาสเตียนเยาะเย้ยในใจของเขา

หลังจากที่ซาบริน่าจากไป เขาก็ไล่เซลีนออกไป

แม้ว่าเขาจะอยู่กับเซลีนหนึ่งคืน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจร่างกายของเธอแม้แต่น้อย

เซลีนเคยแทะโลมเขาหลายครั้ง แต่มันทำให้เขารู้สึกน่ารังเกียจอย่างมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่ในคืนนั้นที่เซลีนใช้ร่างกายของเธอ เพื่อช่วยชีวิตและช่วยให้เขาบรรลุความรุ่งโรจน์ของเขาในวันนี้ เขาคงจะเตะเธอจนซี่โครงแยกออกจากกัน

ถึงกระนั้น เซบาสเตียนก็ทำไม่ได้

เขาสามารถแต่งงานกับเซลีน ปล่อยให้เธอมีความสุขกับความมั่งคั่งและความรุ่งเรืองไปชั่วนิรันดร์ และเอาอกเอาใจเธอ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รักเซลีนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเซลีนทำท่าน่ารักเพื่ออ่อยเขา และโพล่งสิ่งเลวร้ายทั้งหมดเกี่ยวกับซาบริน่าต่อหน้าเขา เซบาสเตียนแทบจะห้ามตัวเองจากการเตะเธอจนตายไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เขาพยายามกลั้นเอาไว้