บทที่ 53

เซบาสเตียนมองดูอยู่ในความเงียบ ขณะที่รถของไนเจลแล่นไประยะหนึ่ง คิงส์ตันเอ่ยถามขึ้น "นายท่านเซบาสเตียน รถที่เห็นตอนนี้...ดูเหมือนว่าเป็นของนายท่านไนเจล เขามาเยี่ยมนายหญิงเหรอครับ?" คิงส์ตันจดจ่ออยู่กับการจอดรถและพลาดฉากที่ซาบริน่าก้าวออกจากรถของไนเจลและยิ้มหวานให้เขา

“ไนเจลไม่เคยคิดว่าแม่ของฉันเป็นป้า เหตุผลเดียวที่เขาเรียกเธอว่าป้าเพียงเพราะกลัวฉัน” เซบาสเตียนพูดเสียงต่ำก่อนจะตรงไปโรงพยาบาลเพียงลำพัง

'เมื่อเร็ว ๆ นี้ แม่ดูมีแรงขึ้นกว่าเดิมมาก มากเสียจนทำให้คำพูดที่บอกว่าเธอจะอยู่ได้อีกเดือนเดียวเป็นเรื่องโกหกขึ้นมาเลย' เขาครุ่นคิด

เขารู้ว่าเป็นเพราะความรู้สึกดีในฐานะเพื่อนที่ซาบริน่ามีให้แม่ตนเองมาโดยตลอดปลอบประโลมจิตวิญญาณเธอ และทำให้อาการของเธอรู้สึกดีขึ้นทีละน้อย เขาต้องยอมรับว่าซาบริน่ามีไหวพริบ เธอยังคงเย็นชาและห่างเหินต่อหน้าเขาราวกับว่าเธอไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

อย่างไรก็ตาม เธอแปลงร่างเป็นหญิงสาวผู้อ่อนโยนที่สามารถหาคำที่เหมาะสมที่จะพูดและมอบมันให้แม่ของเขาฟัง และต่อหน้าไนเจล เธอเปลี่ยนไปเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูเชื่อฟังซึ่งดูเหมือนจะไม่ต้องการอะไรนอกจากคำอนุญาต

เซบาสเตียนรู้สึกราวกับว่ามีไฟอันร้อนแรงเผาไหม้อยู่ภายในตัวเขา ขณะที่เขานึกย้อนกลับไปถึงวิธีที่ซาบริน่ายิ้มให้ไนเจลและไนเจลมองย้อนกลับไปที่เธออย่างสนุกสนานโดยที่แขนของเขาห้อยออกไปนอกหน้าต่างรถ

ยิ่งเขาพยายามเล่นฉากนั้นซ้ำในหัวของเขา ดวงตาของเขาก็ยิ่งเยือกเย็นลง ในขณะที่เขาเดินไปที่วอร์ดที่แม่ของเขาอยู่ เขาได้ยินการสนทนาระหว่างซาบริน่ากับแม่ของเขาก่อนจะเข้าไปในห้อง

“แซบบี้ เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเลย ว่าไหมลูก? แม่เหลือเวลาชีวิตอีกไม่ถึงสองเดือนแล้วนะ ตลอดเดือนหนึ่งที่หนูมาเยี่ยมแม่ตลอด แม่รู้สึกมีความสุขอยากมากเลยนะ พูดก็พูดเถอะนะ แม่อาจจะโลภไปหน่อยที่จะหวังว่าจะมีชีวิตนานพอที่จะได้เห็นหลาน ๆ ตัวน้อยในอนาคต” เกรซพูดกับซาบริน่าอย่างอ่อนโยนขณะที่เธอวางมือบนท้องส่วนล่างของเธอ ซาบริน่าหน้าแดงทันทีตอบกลับ เธอมีลูกน้อยอยู่ในท้อง แต่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ