บทที่ 6

เมื่อออกมาจากศาลากลาง ซาบริน่าก็บอกลาเซบาสเตียน “คุณฟอร์ดคะ หมอไม่อนุญาตให้ไปเยี่ยมในตอนบ่าย ดังนั้น ฉันจะไม่ตามคุณกลับไป พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเยี่ยมป้าเกรซเอง”

เธอมีไหวพริบเสมอ

เมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าป้าเกรซ เธอก็จะใช้ความคิดริเริ่มเพื่อทำให้ตัวเองห่างเหินออกจากเซบาสเตียน

“แล้วแต่เธอ” เซบาสเตียนพูดอย่างเย็นชาและเรียบเฉย

ซาบริน่าออกจากสถานที่นี้เพียงลำพัง

ในรถ คิงส์ตันถามว่า “นายน้อยเซบาสเตียน คุณไม่กลัวว่าเธอจะหนีเหรอครับ?”

เซบาสเตียนเย้ยหยันอย่างดูถูก “หนีเหรอ? ถ้าเธออยากจะหนีจริง ๆ ทำไมเธอถึงทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารที่ฉันมักจะไปบ่อย ๆ ล่ะ? ทำไมถึงมาขอยืมเงินกับแม่ของฉันด้วย? เธอหนีไปสองครั้งนั้นก็เพื่อเพิ่มราคาตัวเองก็เท่านั้น”

คิงส์ตันตอบไปว่า “จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง…”

“ออกรถได้” เซบาสเตียนพูด

รถขับผ่านซาบริน่าไป แต่เซบาสเตียนไม่แม้แต่จะมองเธอ

ซาบริน่าลากร่างที่เหนื่อยล้าของเธอกลับมายังที่พักของเธอ

เธอถูกใครบางคนหยุดไว้ เมื่อเธอมาถึงประตูของเธอ “ซาบริน่า! เธอกำลังซ่อนตัวอยู่แถวนี้จริง ๆ เหรอ?”

มันคือ เซลีน!

เมื่อสองปีที่แล้ว เหตุเกิดจากชีวิตส่วนตัวที่วุ่นวายของเซลีน ถูกชายชราที่ขี้เหร่ และหยาบคายเอาเปรียบระหว่างการมีเพศสัมพันธ์นั้น ขณะที่ชายคนนั้นไม่ทันได้ระมัดระวังตัว เซลีนก็ใช้รองเท้าส้นสูงของเธอทุบไปที่ศรีษะของชายคนนั้น และทำให้เขาหมดลมหายใจในทันที จากนั้นครอบครัวลินน์ก็มอมเหล้าซาบริน่า เพื่อให้เธอเมาและแอบพาเธอไปไว้ยังที่เกิดเหตุ เพื่อเป็นการปลอมแปลงและกลบรอยความผิดของเซลีน

ด้วยเหตนี้ ทำให้ซาบริน่าได้รับโทษจำคุกสิบปี ในข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา

ในทางกลับกัน เซลีนพ้นข้อกล่าวหาและไม่ถูกคุมขัง

เมื่อใดก็ตามที่เธอคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ซาบริน่าก็อยากจะบีบคอเซลีนให้ตาย

เธอมองดูเซลีนอย่างเฉยเมย “เธอหาฉันเจอได้ยังไง?”

เซลีนรู้สึกพึงพอใจมากขึ้น “ซาบริน่า แกรู้ไหมว่าคนเรียกสถานที่แบบนี้ว่าอะไร? ชุมชนในเมืองนี้ เป็นชุมชนในเมืองแห่งเดียวในเซ้าท์ ซิตี้ ที่คนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้หญิงหากิน แกสามารถใช้เวลาหนึ่งคืนกับนักเดินข้างถนนได้ในราคาเพียงห้าดอลลาร์เท่านั้นที่นี่ หนึ่งคืนที่แสนวุ่นวายสามารถทำเงินได้ถึงร้อยดอลลาร์ หึ เป็นจำนวนเงินที่ดีมาก ๆ เลยเนอะ”

“แล้ว เธอมาเพื่ออวดฉันว่า เธอทำเงินได้ร้อยดอลลาร์ในคืนเดียวอย่างนั้นเหรอ?” ซาบริน่าถามกลับอย่างเย็นชา

“แก!” เซลีนยกมือขึ้นและต้องการจะตบซาบริน่า แต่เธอค้างมือไว้กางอากาศ

เธอยิ้มและพูดว่า “ฉันเกือบจะสูญเสียความสงบไป และฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ฉันจะเเต่งงานเร็ว ๆ นี้และบ้านจะต้องปรับปรุงใหม่ พวกสาวใช้ที่บ้านเจอรูปเธอกับแม่ของเธอสองสามรูปตอนเก็บขยะ… ”

ซาบริน่าถามอย่างกระตือรือร้นไปว่า “รูปแม่ของฉันเหรอ? อย่าโยนมันทิ้ง ฉันจะไปเก็บมันเอง”

แม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นภาพที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังจึงมีค่ามากสำหรับเธอ

เซลีนถามอย่างไม่ใส่ใจไปว่า “เธอจะไปเก็บพวกมันเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้ตอนบ่าย”

“พรุ่งนี้บ่ายนะ ขยะพวกนั้นจะกลายเป็นมลพิษถ้ายังกลิ่นเหม็นเน่าอยู่ในบ้านฉันอีกเพียงหนึ่งวัน!” หลังจากพูดเช่นนั้นจบลง เซลีนผู้เต็มไปด้วยความทระนงตนก็เดินจากไป

ไม่นานหลังจากที่เซลีนจากไป ซาบริน่าก็เข้านอน

ตอนนี้เธออยู่ในช่วงช่วงแรกของการตั้งครรภ์ และเป็นวันที่เหนื่อยล้าเป็นพิเศษในการวิ่งไปนู่นไปนี่ ดังนั้น เธอจึงต้องการพักผ่อนตั้งแต่หัววัน เพื่อที่เธอจะได้ตื่นแต่เช้าเพื่อไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล

วันรุ่งขึ้น ซาบริน่ามาเข้าคิวที่ห้องอัลตราซาวนด์ของโรงพยาบาลแต่เช้า เมื่อเหลือเธอเพียงคนเดียวก่อนถึงคิวของเธอ เธอได้รับโทรศัพท์จากเซบาสเตียน และเธอก็กดรับสายทันที “มีอะไรเหรอคะ คุณฟอร์ด?”

เสียงเย็นชาตามปกติของเซบาสเตียนกรอกมายังเสียงปลายสาย “แม่ของฉันคิดถึงเธอ”

ซาบริน่าเห็นว่ามีคนอยู่ข้างหน้าเธออีกแค่เพียงคนเดียว เธอจึงประเมินระยะเวลาและพูดไปว่า “ฉันจะไปถึงโรงพยาบาลในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งค่ะ”

“โอเค” คำตอบของเซบาสเตียนสั้นและกระชับ

ซาบริน่ากระแอมในลำคอและพูดไปว่า “เอ่อ… ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อเป็นกำลังใจให้ป้าเกรซ เพราะแบบนั้น ขอเงินฉันเพิ่มหน่อยได้ไหมคะ? คุณช่วยหักออกจากค่าจ้างการหย่าร้างได้ไหม?”