บทที่ 67

ทันทีที่ดวงตาของเซบาสเตียนจะจับจ้องไปยังพิมพ์เขียวซึ่งวาดด้วยมือที่ดูเกือบสมบูรณ์แบบ สายตาคู่นั้นก็สะดุดเข้ากับความประณีตของรายละเอียดต่าง ๆ ซึ่งแฝงอยู่ในทุกตัวอักษร

สิ่งที่อยู่ในมือของเขาคล้ายกับชิ้นงานที่เขาพบนอกห้องของซาบริน่าเมื่อสองสามวันก่อน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือแบบร่างที่เขาพบไม่ได้ลงรายละเอียดเหมือนฉบับนี้ และมีการแก้ไขเล็กน้อยเพื่อทำให้สมบูรณ์ขึ้น

“ใครเป็นคนนำสิ่งนี้มา?” เซบาสเตียนหันไปถามผู้ช่วยข้างกาย

“เอ่อ ผู้ช่วยของผู้อำนวยการคอเนอร์ กรุ๊ป คุณ… คุณสก๊อตต์ค่ะ”

“พาฉันไปหาเธอเดี๋ยวนี้!” เซบาสเตียนสั่งทันที

“ค่ะ ผู้อำนวยการฟอร์ด”

ผู้ช่วยพาเซบาสเตียนออกจากห้องประชุมและอธิบายตลอดทาง “ผู้อำนวยการฟอร์ด คุณสก๊อตต์รออยู่ที่แผนกต้อนรับ ดังนั้นคุณน่าจะพบเธอได้ในทันทีค่ะ”

“อืม” เซบาสเตียนตอบ

ขณะที่นั่งรออยู่ตรงบริเวณแผนกต้อนรับ ซาบริน่าตกใจเมื่อได้ยินเสียงของเซบาสเตียน 'ทำไมถึงเป็นเขา?' เธอครุ่นคิด เนื่องจากเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ เธอไม่ต้องการเจอกับเซบาสเตียนในสถานการณ์เช่นนี้

ไม่ว่าจะในสถานการณ์ใด ๆ ก็ตามแต่ หนทางสุดท้ายที่เธอจะเลือกก็คือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเซบาสเตียนผ่านทางแม่ของเขาเท่านั้นเธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เธอไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวด้วย และก็รู้ว่าแค่เห็นหน้าเธอ เขาก็คงจะหงุดหงิดไม่น้อยเลย

ซาบริน่าลุกขึ้นยืนและเดินออกไปทันที และตอนที่อยู่ภายในลิฟต์ เธอใช้นิ้วกดปุ่มลงซ้ำ ๆ ก่อนที่เซบาสเตียนจะเดินออกมา

“คุณสก๊อตต์อยู่ที่ไหน? เธอเพิ่งอยู่ตรงนี้เมื่อกี้นี้เอง” ผู้ช่วยมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบเธอ

ในทางกลับกัน เซบาสเตียนเดินไปทางหน้าต่างและมองลอดระหว่างช่องว่างของม่านอย่างสงบนิ่ง ในไม่ช้า ร่างเพรียวบางก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนนด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน โดดเดี่ยว และไม่คุ้นเคยกับเมืองใหญ่แห่งนี้ ราวกับว่าที่ผ่านมาเธออาศัยอยู่แต่ในโลกฟองสบู่ของตนเพียงเท่านั้น