บทที่ 70

ซาบริน่านั่งอยู่คนเดียวในห้องพักที่ด้านล่าง และตรวจดูกองชุดคอสตูมที่อยู่ตรงหน้า แต่ละชุดและทุกชิ้นทำจากผ้าราคาถูก ซึ่งมีราคาถูกกว่าที่ซื้อได้จากตลาดนัดตอนกลางคืนเสียอีก และที่สำคัญที่สุด ชุดคอสตูมพวกนี้มีผ้าปกปิดน้อยชิ้นมาก จนซาบริน่าสามารถจินตนาการได้ว่าเธอจะโดนดูถูกขนาดไหนถ้าใส่ชุดพวกนี้

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเลือกชุดนักเรียนที่ค่อนข้างดูปกปิดเนื้อหนังของเธอได้มากที่สุด

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว ช่างแต่งหน้าก็ช่วยเธอแต่งหน้าซึ่งเป็นการแต่งหน้าที่ดูไม่ได้มากที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแต่งออกมาได้ ก่อนที่ซาบริน่าจะออกไปพร้อมกับถาดรองและพบว่ามินดี้กำลังรออยู่

มินดี้สำรวจดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพูด “โอ้ มาในลุคเด็กสาวใส ๆ อย่างนั้นเหรอ? คิดให้ดี ๆ นะ ภาพลักษณ์ไร้เดียงสาไม่ช่วยให้เธอได้เงินเยอะขึ้นหรอกนะ” มินดี้จับมือของซาบริน่าและพาเธอไปยังกลุ่มคนจากตระกูลที่ร่ำรวยพร้อมแก้วไวน์ในมือ

“เอาล่ะ ฟังทางนี้! ฉันขอเสนอนักแสดงพาร์ทไทม์ที่ฉันจ้างให้มาเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับทุกคน นี่คือคุณสก๊อตต์ คุณสก๊อตต์คนนี้เป็นมืออาชีพในแวดวงนี้เลยเชียวละ ดังนั้นเชิญสั่งเธอให้แต่งตัวตามที่พวกคุณต้องการ หรือต้องการจะให้เธอโพสต์ท่าแบบไหน เชิญสั่งได้เลยค่ะ แค่จำได้ไว้อย่างหนึ่งว่า อย่าทำอะไรที่เกินเลย เพราะเราที่นี่ล้วนแต่เป็นคนที่มีชาติมีตระกูลกันทั้งนั้น””

“เย้!”

“เกมนี้ฟังดูน่าตื่นเต้นนะ!”

“ฮิ ฮิ ฮิ ไปสนุกกับการแสดงกันเถอะ”

“แต่อย่าลืมให้ทิปคุณเธอด้วยล่ะ” มินดี้เตือน “คุณสก๊อตต์อยากจะทิปจนตัวสั่นแล้วนั่น”

“ตราบใดที่เธอทำให้เราพอใจ เราจะให้ทิปไม่อั้นแน่ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณสก๊อตต์ให้ความร่วมมือด้วยรึเปล่านะ!!” มีคนในกลุ่มตะโกนขึ้นมา

บรรดาลูกเศรษฐีเหล่านี้มีกฏเกณฑ์ที่เข้มงวดค้ำคอเอาไว้ทั้งนั้น ชีวิตของพวกเขาถูกเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายกำหนดแนวทางในการเดินไว้หมดแล้ว ดังนั้น คงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดถ้าพวกเขาจะไม่ได้รับความรื่นเริงอย่างที่มันควรจะเป็น

การส่งผู้หญิงไปยังวงล้อมของคนแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนแกะเข้าไปในฝูงหมาป่า ทุกคนต่างก็ปรารถนาที่จะใช้ประโยชน์จากการหยอกล้อเธอให้มากที่สุด แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่แสดงท่าทีคุกคามก็ตาม แต่คำพูดที่หยาบคายและสบประมาทก็หลั่งไหลออกมาจากปากของพวกเขาตลอด