บทที่ 99

ซาบริน่ามองอย่างไม่เชื่อสายตาและพูดไม่ออก

รอยยิ้มที่สดใสและไร้เดียงสาซึ่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่เธอมีในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาหายไป เธอกลับมามีสีหน้าเย็นชาและเหินห่างอีกครั้ง

สายตานั้นในสายตาของไนเจลนั้นช่างน่าสงสารอย่างยิ่ง

แต่เขาก็ยังชอบที่ได้เห็นท่าทางที่น่าสงสารและความมุ่งมั่นที่แน่วแน่นี้ ดูแล้วน่าจะสนุกกว่า

“ฉันก็สงสัยว่าทำไมเธอถึงดูมีความสุขมาก เหมือนกับดอกไม้ที่เบ่งบาน ดูเหมือนว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันกำลังปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม เธออวดดีเร็วเกินไป กล้าที่จะไปเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เป็นตัวจริงของเขา เพียงเพราะเขาปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดีในเวลาเพียงแค่สองวันเท่านั้นน่ะเหรอ?”

“เธอนี่มันบ้าดีเดือดเสียจริง ๆ!”

“ฉันดูไม่ออกจริง ๆ เธอดูเย็นชาและขมขื่นอยู่เสมอ ราวกับว่าเธอไม่ได้สนใจอะไรเลย แต่ฉันเดานะเมื่อเธอจะทำอะไรสักอย่าง เธอจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอใช่ไหม?”

“ด้านหน้าเธอคือลูกพี่ลูกน้องของฉัน และมีมาร์คัส ชอว์อยู่ด้านหลัง”

“แล้วเธอก็มีฉัน”

“ไม่ว่าคนไหนก็ตามในเราสามคน ก็คงเพียงพอที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเซ้าท์ ซิตี้ สินะ”

“สายตาของเธอนี่เฉียบแหลมจริง ๆ!”

ซาบริน่าพูดไม่ออก

ไนเจลมักจะหยิบยกประเด็นที่น่าอึดอัดขึ้นมาต่อหน้าเธอเสมอ แต่เขาก็เป็นคนที่ปฏิบัติต่อเธออย่างดีที่สุดระหว่างชายสามคนที่เขาพูดถึง ในสายตาของซาบริน่า ไนเจลเป็นเพียงเด็กผู้ชายที่เอาแต่ใจและไม่สนใจกับอะไรเลย

เขาพูดออกมาโดยไม่ได้กลั่นกรองอะไร แต่สิ่งที่เขาพูดออกมาก็ไม่สามารถเทียบกับคำพูดของเซบาสเตียนเมื่อครู่นี้ได้

เมื่อต้องเผชิญกับการเยาะเย้ยอันโหดร้ายของไนเจล ซาบริน่าก็ไม่มีอะไรจะพูด

เธอแค่สงสัยว่าเซบาสเตียนจะจัดการกับเธออย่างไร