ตอนที่ 17 เปิดมันสิ

มันเป็นมื้ออาหารที่ค่อนข้างจะอึดอัดใจ จักรินทร์มักจะจ้องมองรินลดาเป็นครั้งคราว ราวกับจะเตือนเธอว่า “รอให้กลับถึงบ้านก่อนเถอะ” ถึงกระนั้น หญิงสาวก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น

เธอได้ย้ายข้าวของส่วนใหญ่ออกจากบ้านปราสาททองเรียบร้อยแล้ว และเธอก็ไม่มีความคิดที่จะกลับไปที่นั่นอีก

ทันใดนั้น ชายที่นั่งข้าง ๆ เธอก็กระแอมเล็กน้อยและเตะเธอเบา ๆ ที่ขาที่ใต้โต๊ะ เธอหันหน้าไปมองอย่างกระวนกระวาย และเห็นคมกฤชกำลังพยักหน้าก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องน้ำ

หญิงสาวใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อตระหนักว่า เขาคงกำลังรอให้เธออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอจึงรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำเช่นกัน

ทันทีที่รินลดาเดินมาถึงห้องโถง เธอก็รู้สึกว่า มีใครบางคนเดินโฉบผ่านเธอไป

เธอเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่า คนคนนั้นคือเมธินี เธอเอาแขนของตัวเองพันรอบแขนของคมกฤช และเบียดร่างของเธอเข้าหาเขาอย่างแนบชิด

“ฉันขอโทษนะคะคุณกฤช” แม้จะเอ่ยคำขอโทษ แต่เมธินีก็ไม่มีท่าทีจะขยับร่างกายของเธอออกมา และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ฉันคิดว่าฉันขาพลิกน่ะค่ะ”

คมกฤชยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อย

เมธินีเริ่มทำตัวให้โดดเด่นขึ้นโดยการดึงคอเสื้อให้ลึกลงมาจนเห็นเนินอก “ฉันชื่นชมในตัวคุณมาโดยตลอดเลยนะคะคุณกฤช ฉันอยากจะดูแลรับใช้คุณ ฉันรู้ว่ามีผู้คนอีกมากมายที่ปราสาททองกรุ๊ป และฉันอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่ฉันรู้ว่าฉันทำงานหนักที่สุด หากคุณยินดีที่จะให้โอกาสฉัน ฉันอยากจะตามคุณไปทำงานที่เมืองนิวยอร์กด้วยนะคะ”

รินลดาพูดไม่ออก

ฉันเคยสงสัยว่าเธอเห็นอะไรในตัวจักรินทร์ แต่กลายเป็นว่าเธอกำลังจ้องจะจับผู้ชายคนนี้อยู่หรอกเหรอ?

“ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ร่วมงานกับคุณนะคะ คุณกฤช ฉันเต็มใจที่จะทิ้งทุกอย่าง” เมธินีกล่าวเสริม เธอโอบแขนรอบคอของคมกฤชขณะที่พยายามจะเคลื่อนริมฝีปากสีแดงเข้มเข้าหาเขา

วินาทีถัดมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือขณะที่คมกฤชลากเธอออกไปด้านข้าง

นัยน์ตาของชายผู้นั้นไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ แต่มันกลับทำให้กระดูกสันหลังของเมธีนีเย็นยะเยือกขึ้นมา

“ผมไม่คิดว่าคุณจำเป็นจะต้องไปไหนหรอกนะ บางทีคุณควรจะเงียบไปซะ เห็นด้วยมั้ยครับ?” คมกฤชพูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

“ย ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ คุณกฤช! ฉันขอโทษที่ล้ำเส้นคุณเกินไป” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มตื่นตระหนก เธอผ่านอะไรมามากมายกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ และแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้ “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

เมื่อเห็นเธอเดินกลับมาทางนี้ รินลดาก็รีบก้มหัวลง และไหล่ของผู้หญิงทั้งสองคนก็ชนกัน

จากนั้นเธอก็เดินต่อไป แต่ก็พบว่าเส้นทางของเธอได้ถูกกีดขวาง

“ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว มันคงจะดูไม่ดีถ้าแกล้งทำเป็นไม่เห็นผม จริงไหมครับ รินลดา?” คมกฤชถามขณะเตะประตูห้องน้ำให้เปิดออกและจ้องมองเธออย่างรู้ทัน "เรามาคุยกันเถอะ"

เธอรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัวเมื่อถูกเขาเรียก หญิงสาวเหลือบมองไปที่ห้องน้ำข้างหน้าเธอ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าไปในนั้นกับเขา

เราคุยกันครั้งสุดท้ายในห้องน้ำหญิง และตอนนี้เราอยู่ในห้องน้ำชาย ค่อนข้างจะน่าตื่นเต้นเลยทีเดียว ฉันคิดว่าอย่างนั้น

"คุณกฤช ฉันแค่ปลอมผลการตั้งครรภ์เพราะมีเรื่องที่จะต้องจัดการเท่านั้นเองค่ะ” รินลดาอธิบายทันทีที่คมกฤชเดินเข้ามาและปิดประตู “ฉันไม่ได้ท้อง ฉันสาบานได้! ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน เราไปโรงพยาบาลตอนไหนก็ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบเล่นตัวเลยนะคะ”