บทที่ 181 : บทคำรักที่น่าฟังที่สุด

ซินเหยาดูอ่อนเยาว์ ผิวก็ยังขาวอีก เค้าโครงหน้าก็สวยละมุนมาก เธอเหมาะกับสีเหลืองนี้ที่สุดแล้ว

แก้มสองข้างของหลี่เวยแดงขึ้น มุมปากก็ยิ้มออกมาแบบมีความสุข สีหน้าพวกนี้ของเธอ ไม่เหมือนปกติที่เธอชอบซุบซิบเม้ามอยเลย ท่าทางที่มีความสุขมากบวกกับการมีชีวิตคู่หลังแต่งงานที่สุดแสนจะแฮปปี้แบบนี้ ทำให้คนอื่นอดไม่ได้ที่จะอิจฉาจริงๆ

"เธอรู้ไหม ว่าบนโลกนี้คำรักหวานหวานอะไรที่มันน่าฟังที่สุด มันก็คือผู้ชายคนหนึ่งเอาบัตรเอทีเอ็มให้เธอรูดอย่างตามใจ แล้วแต่ว่าเธอจะซื้ออะไรยังไงล่ะ" แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสุข และยังพูดต่ออีกว่า : "เช้าวันนี้ตอนที่ฉันตื่นมา บนโต๊ะอาหารไม่ใช่มีแต่เพียงอาหารนะ แต่ในบัญชีของฉัน สามียังโอนเงินมาให้สองแสนอีก ให้ฉันเอาไปใช้ซื้ออะไรก็ได้"

"รักกันขนาดนี้ ระวังล่ะ เงินเดือนเธอก็สูงขนาดนี้ ซื้อเองไม่ได้รึไง?" ซินเหยาดื่มโกโก้ไปหนึ่งอึกและพูดออกมา

"โอ้ยย......คนโสดอย่างเธอไม่มีวันเข้าใจหรอก" หลี่เวยขมวดคิ้วขึ้น พร้อมกับพูดออกมาอีกว่า : "ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันคนโสด และยังเป็นวันเกิดเธออีกด้วย เมื่อกี้นี้ชุดนั้นเป็นของขวัญวันเกิดเธอ งั้นฉันให้ของขวัญอีกอย่างเนื่องในวันคนโสดอีกดีไหม?"

ซินเหยาไม่แน่ใจว่าเธอกำลังเยาะเย้ยคนโสดอย่างเธออยู่หรือป่าว?

"ไม่ต้องแล้ว" ซินเหยากัดฟันพูด

"ต้องสิ ต้องสิ" หลี่เวยเหมือนพูดแกล้งๆเยาะเย้ยออกมาอีก

ถึงแม้ว่าจะได้ของขวัญ แต่มันก็รู้สึกอึดอัดใจมาก เฮ้อออ......

เธอผิดไปแล้วจริงๆ หลี่เวยสามารถทำงานในตำแหน่งเลขาของจิงเฉินได้ เมื่อมีเจ้านายยังไง ลูกน้องก็จะเป็นอย่างนั้น ในเมื่อจิงเฉินแข็งแกร่งขนาดนั้น เลขาของเขาคนนี้จะอ่อนด๋อยเป็นแมวป่วยได้อย่างไรกัน?

เอาล่ะ เธอยอมรับก็ได้ว่าเมื่อกี้นี้เธออิจฉาหลี่เวยอยู่หน่อยหน่อย จึงทำให้โดนหลี่เวยสวนกลับมาหนึ่งดอกแบบนี้

จิงเฉินใส่ไว้ชุดสูทแบบสบายสบายพอดีตัวที่เป็นงานฝีมือระดับสูง ทำให้เขาดูไม่ค่อยเย็นชามากเท่าไหร่ เพิ่มความอบอุ่นและทันสมัยขึ้นมามาก

ตอนแรกเขาก็สูงสง่าหล่อเหลาอยู่แล้ว แต่เมื่อใส่ชุดสูทที่สบายสบายแบบนี้เข้าไป มันก็ทำให้คนที่เห็นต้องเข่าทรุดจริงๆ

"ท่านประธานคะ วันนี้ท่านประธานหล่อมากเลยค่ะ" หลังจากที่สายตาของหลี่เวยเหลือบไปเห็นจิงเฉิน ก็รีบวางเม้าท์ในมือลง จากนั้นก็ยิ้มออกมาบานเหมือดอกไม้พร้อมกับพูดขึ้น

"สวัสดีค่ะท่านประธาน" เธอยังไม่ได้ฟื้นตัว ฟื้นใจ ฟื้นไข้จากการโดนสวดไปเมื่อกี้ ตอนนี้จึงทำให้เธอรู้สึกเศร้าเศร้าหม่นหมองหน่อยๆ

จิงเฉินเดินไปถึงหน้าโต๊ะทำงานของหลี่เวย และใช้นิ้วชี้ที่เรียวยาวเคาะไปบนโต๊ะ พร้อมกับพูดว่า : "เก็บของขวัญวันคนโสดพวกนี้ลงไป เธอไม่ต้องการของขวัญวันคนโสดพวกนี้แล้ว"

หลี่เวยทำสีหน้าไม่เข้าใจ จากนั้นจึงมองไปซินเหยาด้วยสายตาที่เข้าใจแล้ว พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ฉันก็รู้สึกว่าเธอน่าจะไม่ต้องรับของขวัญวันคนโสดพวกนี้แล้วนะ ท่านประธานหล่อและฉลาดมาก"

นี่มันกำลังรังแกเธออยู่หรอ? คิดว่าเธอไม่เข้าใจที่พูดอย่างนั้นหรอ?

จิงเฉินยื่นมือออกมา จากนั้นจัดไปที่เสื้อสูทของตัวเองและพูดขึ้นว่า : "ไปกันเถอะ"

ซินเหยายื่นมือออกมา และชี้ไปที่ตัวเอง พร้อมกับขมวดคิ้วและถามขึ้นว่า : "ท่านประธานคะ คุณกำลังคุยกับฉันอยู่หรอคะ?"

"ถ้าไม่คุยกับคุณแล้วจะคุยกับใคร" จิงเฉินผงกหัวขึ้น

เธอวางแก้วกาแฟในมือลง พร้อมกับเดินเข้าไปข้างหน้าจิงเฉินอย่างเชื่อฟัง และถามขึ้นว่า : "ท่านประธานคะ เราจะไปไหนกันค่ะ"

"เดี๋ยวถึงก็รู้แล้ว ไปกันเถอะ" จิงเฉินยื่นมือออกมาและโอบไปที่ไหล่ของเธอพร้อมกับเดินไปที่ลิฟต์

ซินเหยาขึ้นไปบนรถเขาอย่างงงๆ

จิงเฉินก้มตัวลง และรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ

เมื่อเขาขับรถออก เธอก็จับไปที่สายรัดเข็มขัดนิรภัย และถามว่า : "ท่านประธานคะ ตอนนี้เราจะไปไหนกันคะ?"

รถเลี้ยวไปหนึ่งโค้ง จากนั้นก็ขับออกจากที่จอดรถชั้นใต้ดิน"