บทที่ 185 : อย่าจากไป อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้โปรด

มีคนไม่น้อยที่มองมาที่พวกเขาสองคนด้วยสายตาที่ไม่พอใจ แต่ว่าเป็นเพราะว่าวันนี้จิงเฉินเลี้ยงหนัง เพราะฉะนั้นไม่มีใครกล้าบ่นออกมา

จิงเฉินหยิบมือถือตัวเองออกมา ซินเหยายืดคอเหมือนยีราฟไปดูคนที่โทรมา คนนั้นก็คือ......อันหราน

"ผมไปรับโทรศัพท์แป๊บนึง" เขายืนขึ้น หยิบมือถือและเดินออกไป

เธอเบะปากไปข้างข้าง ในใจคิด : แม่งเอ้ย วันนี้เอ็งเป็นแฟนของนายหญิงอย่างข้านะ การที่ออกไปรับสายผู้หญิงคนอื่นแบบนี้มันหมายความว่าอะไร? ทีเมื่อกี๊เธอยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากซวี่เจ๋อเลย

เธอนวดนวดไปบนใบหน้าที่ชาของเธอ จากนั้นก็หยิบมือถือของตัวเองออกมา

การแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับมีประมาณ 10 สาย ทั้งหมดเป็นสายของซวี่เจ๋อ

ในเมื่อเขามีท่าที่ว่าจะนอกใจ ถ้าเธอออกไปรับโทรศัพท์ชายอื่นหน่อยก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่ว่าเธอไม่ใช่เป็นคนแบบนั้น เธอไม่ได้ออกไปรับ เพียงแค่ตอบกลับด้วยข้อความสั้นสั้นว่า 'เมื่อกี้มีเรื่องนิดหน่อย เลยไม่สะดวกที่จะรับสาย คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?'

เมื่อส่งข้อความนั้นออกไป เธอยังไม่ทันที่จะได้เก็บมือถือใส่ไว้ในกระเป๋า เขาก็ตอบกลับมาแล้วว่า : 'สุขสันต์วันเกิด คืนนี้ว่างหรือเปล่า? จะเลี้ยงข้าวคุณ'

'ขอบคุณนะ แต่ว่าไม่เป็นไรแล้ว ฉันทานแล้ว'

'อ๋อ ตอนนี้คุณอยู่ไหนครับ? สะดวกที่จะมาเจอกันหรือเปล่า? ผมอยู่ใต้ตึกบ้านคุณ'

'ตอนนี้ฉันไม่อยู่บ้านค่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้กลับไป'

ผ่านไปประมาณ 1 นาที เขาถึงจะตอบกลับมาว่า : 'ไม่เป็นไร ผมรอคุณได้'

ซินเหยา : ......

คุณไม่ต้องรอฉันแล้ว ถ้าคุณยิ่งเป็นแบบ มันก็ยิ่งทำให้ฉันไม่สงบ กินไม่ลง ตอนนี้กินป๊อบคอร์นยังไม่รู้ว่าเป็นรสชาติหวานหรือเค็มเลย

ตอนที่เธอตอบกลับไป ซวี่เจ๋อก็ไม่ได้มีอะไรตอบกลับมาแล้ว

จิงเฉินเดินออกมาจากโรงหนัง ระหว่างทางที่เดินมานั้น สายก็ได้ตัดไปหนึ่งรอบ แต่ผ่านไปไม่นาน สายก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขารับโทรศัพท์ มีเสียง ผู้หญิงที่น่าสงสารส่งออกมาจากในนั้นว่า : "จิงเฉิน คุณมาดูฉันหน่อยได้หรือเปล่า? ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถ ตอนนี้ฉันกลัวมาก"

"ตอนนี้คุณอยู่ไหน?" เขาจับไปที่ขมับของตัวเอง เวลาที่มีความสุขกับซินเหยามันหายไปหมดแล้ว

ที่แท้ความสุข มันก็ผ่านไปเร็วแบบนี้นี่เอง

"ตอนนี้ฉันอยู่บนถนนผานซาน ขาของฉันติดอยู่ในรถ ฉันขยับอะไรไม่ได้" เสียงเธอเต็มไปด้วยความสั่นเครือและความหวาดกลัว

"โทรหาตำรวจและเรียกรถพยาบาลแล้วหรือยัง?" จิงเฉินเดินออกไปจากโรงหนังและถามขึ้น

"ยัง ฉันกลัวมาก คุณมาหาฉันหน่อยได้หรือเปล่า?" อันหรานถามขึ้น

"ผมจะไปเดี๋ยวนี้" เขาตอบกลับอย่างเย็นชา แต่ว่าเมื่อคิดถึงสถานการณ์เช่นนี้ของเธอแล้ว น้ำเสียงก็ดูอบอุ่นขึ้นหน่อยพร้อมกับพูดว่า : "คุณอย่ากลัว รอผมอยู่ที่นั่นก่อน"

ถึงตอนที่หนังจบลง จิงเฉินก็ยังไม่ได้กลับมา ซินเหยาเข้าไปหาเขาในห้องน้ำก็หาไม่เจอ

เธอคิดอยู่ในใจว่าเธอต้องโดนเขาทิ้งอยู่ตรงนี้แน่แน่ เธอรู้สึกเสียใจอยู่หน่อยหน่อย ตอนแรกยังคิดว่าน่าจะได้สัมผัสลิ้มรสกับบุญวาสนาที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ แต่สุดท้าย บุญวาสนาที่บอกนั้นก็คือโดนเขาทิ้งไว้ที่โรงหนังแบบนี้ และเขาก็หายตัวไป......

สายที่โทรเข้ามาก่อนที่เขาจะไปนั้น คงจะต้องโดนอันหรานเรียกตัวไปแน่ๆ