บทที่ 197 : ถ้ายังลากอีก ฉันจะตะโกนว่าข่มขืนจริงด้วย

ซินเหยาเมื่อเธอเลิกงาน ก็เดินมาที่โรงจอดรถ และเห็นลู่หงเทียนกำลังรอเธออยู่ เธอรู้สึกแปลกใจหน่อยหน่อย

ตั้งแต่ที่เธอกลับมาจากต่างประเทศก็น่าจะได้ครึ่งปีกว่าแล้ว นอกจากครั้งก่อนที่เห็นเขาที่สุสาน เธอก็ได้ลืมคำว่า'พ่อ'คำนี้ไปแล้ว ตอนนี้ได้มาเห็นหน้าเขาอีกครั้ง มันก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจหน่อยหน่อย

ดูท่าทางแล้วเขาน่าจะมารอเธอเป็นพิเศษ

คิดถึงสถานการณ์ครั้งก่อนที่เจอกับฟางอ้ายซินที่บริษัท มันเกินความคาดหมายมาก แต่ก็สมเหตุสมผลอยู่

"โอ๊ะ ลมอะไรถึงหอบทหารนายพลใหญ่อย่างคุณมากันล่ะคะ?" เธอยืนอยู่ระยะห่างจากเขาประมาณห้าก้าว พร้อมกับสำรวจมองไปที่ผู้ชายคนนี้ มันแตกต่างจากผู้ชายในความทรงจำของเธอหน่อยๆ เพราะตอนนี้เขาดูนิ่งสุขุมขึ้น และมีออร่าแผ่ออกมา อยู่ในกองทัพคงจะได้ดิบได้ดีมากกระมัง

เขาทำหน้านิ่งนิ่ง ความเป็นเจ้าคนนายคนแผ่ขยายออกมาจนทำให้คนหายใจไม่ออกจริงๆ

แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรเธอก็เป็นคนที่ใจกล้าอยู่แล้ว เธอไม่ได้กลัวเขาเลย แต่กลับมองเขาด้วยสายตาที่กล้าหาญ

"ฉันเป็นพ่อแกนะ ทำไมแกถึงพูดกับพ่อตัวเองแบบนี้? ไม่มีมารยาท ไม่มีใครอบรมสั่งสอนหรือไง? ยิ่งอยู่ยิ่งไม่มีระเบียบ ได้ครึ่งหนึ่งของน้องสาวแกยังไม่มี เป็นการเสียหน้าของตระกูลลู่เราเป็นอย่างมาก" หน้าของหงเทียนนิ่งๆสุขุมพูดสั่งสอนเธอ

"หึหึ......" เธอหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย และพูดว่า : "ท่านนายพลใหญ่พูดถูกค่ะ ฉันก็ไม่มีการอบรมสั่งสอนอยู่แล้ว แม่ของฉันจากไปเร็ว ฉันมีพ่อค่ะ แต่พ่อไม่ได้สั่งสอนฉัน ถ้าเทียบกับลูกสาวคุณแล้วมันก็ต้องแตกต่างกันเป็นธรรมดา คนหนึ่งเป็นผู้หญิงเรียบร้อยสูงสง่าร้อยมาลัยอยู่ในบ้าน ส่วนอีกคนต้องปากกัดตีนถีบหาเงินเลี้ยงตัวเอง จะสามารถไปคำนึงถึงมารยาทกิริยากฎระเบียบพวกนั้นได้อย่างไรกัน? คุณนี่ก็ชอบพูดตลกนะคะ"

"แก....." ลู่หงเทียนโดนคำพูดนี้ของเธอทำให้ควันออกหูเป็นอย่างมาก ลูกที่ไม่เชื่อฟังตั้งแต่เด็กแบบนี้ต้องตีไปหนึ่งรอบถึงจะหยุด

"ฉันทำไมหรอคะ? สิ่งที่ฉันพูดไปมันไม่ถูกหรอ?" ซินเหยาพูดตอบกลับ

"ฉันทำไมถึงมีลูกสาวแบบแกได้นะ ถ้ารู้แบบนี้ ตอนที่แม่แกคลอดแกออกมา ฉันน่าจะบีบแกให้ตาย เพื่อไม่ให้แกมาทำให้ฉันอารมณ์เสียแบบนี้" เขาหน้าบึ้งตึงพร้อมพูดขึ้น

ทุกคนบอกว่าลูกสาวเป็นหนี้ของพ่อแม่ คำนี้น่าจะบรรยายได้อย่างชัดเจนเลย

"ลูกสาวของคุณ? อย่ามาพูดตลกหน่อยเลย ตอนนี้คุณเป็นนายพลทหารยศใหญ่แล้ว มิหนำซ้ำยังเป็นหัวหน้าอีก ฐานะของคุณมันช่างสูงส่งเหลือเกิน ลูกสาวของคุณควรที่จะเป็นคนเรียบร้อยสง่างามและร้อยมาลัยอยู่ในบ้านพร้อมกับมีกิริยาท่าทางเรียบร้อย จะมาเหมือนฉันที่ไม่มีระเบียบ กิริยาทรามแบบนี้ได้ไงกัน แค่ดูแล้วมันก็ขัดตามาก ถ้าคุณพูดออกมาแบบนี้ให้คนอื่นฟัง คนอื่นต้องคิดว่าคุณกำลังล้อพวกเขาเล่นแน่ๆ อีกอย่างนะ ฉันนามสกุลถามถัง ลูกคุณไม่ควรที่จะนามสกุลลู่หรอคะ?" เธอหัวเราะออกมา เหมือนเธอกำลังได้ยินคำพูดตลกอยู่งั้นแหละ

"ฉันก็ไม่ได้อยากมีลูกเหมือนแกที่อกตัญญูและชอบต่อล้อต่อเถียงแบบนี้ เลือดในตัวแกที่ไหลอยู่เป็นเลือดในตัวฉัน นี่เป็นความจริงที่แกไม่สามารถปฏิเสธได้"

เธอหัวเราะแห้งออกมา และพูดว่า "งั้นหรอคะ? ฉันจำได้เพียงแค่ว่าพ่อของฉันตายไปแล้วตั้งแต่ฉันอายุยังไม่ครบหนึ่งขวบ ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบอกว่าเป็นพ่อฉันแล้ว ฉันคิดแค่ว่าพ่อของฉันได้ตายไปแล้ว"

ที่จริงสำหรับซูหยิ่งแล้วนั้น รักแรกของเขา อยู่ในใจเขามันช่างโหดร้ายมาก เมื่อเห็นลักษณะที่เธอแข็งแกร่งแบบนี้ อ่อนแอภายนอกแต่ข้างในกลับแข็งแกร่ง นิสัยแบบนี้ช่างเหมือนกับซูหยิ่งนักแรกเขาเอามากๆ

เขาถอนหายใจออกมา และพูดว่า : "ไปกัน ไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่า"

"ฉันคิดว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณนะคะ" เธอถอยหลังไปและพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ตอนนี้เป็นตอนเลิกงาน แกอยากให้คนอื่นมาเห็นเรื่องพวกนี้ที่น่าขำหรอ?" ลู่หงเทียนพูดเสียงแข็งขึ้น

"คุณก็รู้สึกเหมือนกันหรอคะว่านี้เป็นเรื่องน่าขำ"

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกอยากพูดกับเขามาก แต่เธอก็ขึ้นรถเขาไปแล้ว