บทที่188 : ทำไมคุณถึงไม่รักฉัน

เยี่ยจิงเฉินอยู่เฝ้าลู่อันหรันที่โรงพยาบาลตามที่สัญญาไว้ ลู่อันหรันดีใจมาก

ในห้าปีมานี้ นอกจากตอนนั้นที่เยี่ยจิงเฉินให้เวลาเธอห้าปีในการเป็นแฟนจริงๆของเยี่ยจิงเฉินแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่เธอดีใจที่สุด

“ของขวัญที่คุณมอบให้ ฉันชอบมากค่ะ” ลู่อันหรันเอียงหัว แสดงให้เห็นถึงนาฬิกาสำหรับสุภาพสตรีที่หรูหราบนข้อมือของเธอ มองออกว่าเธอดูแลรักษานาฬิกาเรือนนี้เป็นอย่างดี เธอเก็บนาฬิกาไว้ในลิ้นชักอย่างระวัง กลัวว่านาฬิกาจะเสีย

ลู่จิงเฉินมองไปที่นาฬิกาที่ลู่อันหรันเอาออกมารอบหนึ่งแล้วพูดว่า : “คุณชอบก็ดีแล้ว นาฬิกาเรือนนี้หลี่เวยเป็นคนเลือกให้คุณเอง ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสเจอกับเธอ ก็ไปขอบคุณเธอได้”

หลังจากที่ลู่อันหรันฟังคำของเยี่ยจิงเฉินจบ ในรอยยิ้มก็มีคสามเจ็บปวดเล็กน้อย เขาแค่โกหกสักครั้งให้เธอรู้สึกดีใจสักหน่อยก็ยังไม่ทำเลย

ในห้าปีมานี้ เทศกาลเล็กใหญ่ ไม่ว่าจะวาเลนไทน์ ตรุษจีน คริสต์มาส และวันเกิดของเธอที่เป็นเทศกาลใหญ่ๆ หรือจะเป็นวันครบรอบก็ตาม เธอจะได้รับของขวัญจากเขาตลอด แต่ทุกอย่างที่ได้มาล้วนเป็นสิ่งที่หลี่เวยเลือกให้ทั้งนั้น อีกอย่างเขายังไม่ปิดบังเรื่องนี้ด้วย

แต่ตั้งแต่ที่เจอกับเขาครั้งแรก เขาก็กลายเป็นความหลงใหลของเธอไปแล้ว เธอไม่มีวันยอมแพ้หรอก

ไม่ว่าจะห้าปีหรือสิบปี เธอก็ไม่มีวันยอมแพ้แน่

“นี่ก็ใกล้ถึงวันเกิดของฉันแล้ว คุณต้องมานะห้ามขาดเด็ดขาด คุณต้องมาเป็นคู่เต้นรำเปิดงานของฉัน นี่เป็นกฏ” ลู่อันหรันจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เริ่มตื่นเต้นกับงานวันเกิดของตัวเอง

ในวันเกิดของเธอทุกครั้ง เยี่ยจิงเฉินจะอยู่กับเธอทั้งวัน เธอยืนข้างเยี่ยจิงเฉิน ทุกคนต่างจะพูดว่าเป็นคู่รักที่ฟ้ากำหนดไว้แล้ว และรับคำอวยพรที่คนอื่นให้กับพวกเขา

“วันนั้นผมจะไป” เทียบกับความตื่นเต้นของลู่อันหรันแล้ว สีหน้าของเยี่ยจิงเฉินยังคงเป็นการเป็นงานอยู่

เหมือนกับว่าไม่ได้ไปร่วมงานวันเกิดของแฟนยังไงอย่างงั้น แต่เป็นเพียงงานสำคัญที่ต้องไปทุกๆปีแค่นั้น ไม่มีความตื่นเต้นเลย

ได้ยินว่าเยี่ยจิงเฉินจะไปแน่นอนแล้ว ลู่อันหรันก็ไม่แคร์น้ำเสียงของเยี่ยจิงเฉินเลย

“สี่ปีครึ่งแล้วนะ เวลาผ่านไปเร็วจัง จิงเฉินคุณ……” ลู่อันหรันพูด แต่ก็หยุดไว้กลางทาง จากนั้นก็ยิ้มแล้วตบลงที่โล่งข้างตัวเอง พร้อมกับพูดว่า : “ไม่มีอะไรหรอก พรุ่งนี้คุณยังต้องทำงาน เตียงผู้ป่วยนี้กว้างมาก คุณมาพักผ่อนหน่อยมั้ย”

“ไม่ล่ะ ผมไม่เหนื่อย คุณนอนเถอะ” เยี่ยจิงเฉินปฏิเสธอย่างเย็นชา

“โอเค งั้นถ้าคุณเหนื่อยแล้วก็อย่าฝืนนะ ฉันเป็นห่วงหน่ะ” ลู่อันหรันพูดยิ้มๆ

“นอนเถอะ” เยี่ยจิงเฉินหรี่ตาลง พูดนิ่งๆ

ลู่อันหรันนอนตะแคง จ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาใบนั้นของเยี่ยจิงเฉิน ไม่อยากจะละสายตาไปจากเขาเลย กว่าเธอจะได้เจอเขามันยากเหลือเกิน แน่นอนว่าอยากจะมองนานสักหน่อย ในสมองคิดซ้ำไปมา

จริงๆที่เธออยากจะถามเมื่อกี้คือ : สี่ปีครึ่งแล้ว คุณยังจะอยู่เคียงข้างฉันต่อไปมั้ย?

แต่สุดท้าย เธอก็ไม่กล้าพูดมันออกไป