บทที่189 : หนูไม่มีเขาไม่ได้จริงๆ

“โอ๊ย……” เจี่ยนหนิงปิดหน้าผากของตัวเองและไม่ได้ออกจากห้องไป พร้อมกับพูดว่า : “อันหรัน อย่าเสียใจไปเลยนะ คุณชายรองบ้านเยี่ยทำให้เธอโมโหใช่มั้ย?”

ลู่อันหรันตอนนี้สงบลงมากแล้ว สายตาของเธอเฉียบคมและไม่ได้พูดอะไร

เจี่ยนหนิงจับหน้าผากของตัวเองแล้วเดินเข้าไปข้างเตียงผู้ป่วย นั่งลงแล้วพูดว่า : “อันหรันเธออย่าเป็นแบบนี้สิ เธอเป็นแบบนี้มันทำให้คนอื่นเป็นห่วงนะ เธอเป็นผู้หญิงที่ดี แต่ชายรองบ้านเยี่ยนั้นไม่รู้จักรักษาเอง”

ลู่อันหรันสิ้นหวังมากตอนนี้ เธอปล่อยโฮออกมาบนผ้าห่มสีขาวเลยทันที โดยไม่สนว่าเจี่ยนหนิงจะเป็นคนที่เธอดูถูกมาโดยตลอด เธอถามอย่างงุนงงว่า : “เจี่ยนหนิง เธอว่าฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ ทำไมเขาถึงไม่ลองรักฉันบ้างเลย? ฉันรักเขามากขนาดนี้ เพื่อเขาฉันสามารถยอมได้ทุกอย่าง”

เจี่ยนหนิงเอื้อมมือไปโอบไหล่ของลู่อันหรัน แล้วพูดกับเธอว่า: “อันหรัน เธอเป็นคนที่ดีมากเลยนะ เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดบนโลกเลยล่ะ ถ้าเกิดฉันเป็นผู้ชายล่ะก็ ฉันจะตามจีบเธอแน่นอน ที่คุณชายรองบ้านเยี่ยไม่ชอบเธอก็อาจจะเพราะว่าเขายังมองไม่เห็นความดีของเธอ แค่เธออดทนรอต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องชอบเธอแน่ๆ ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอด ฉันจะช่วยให้เธอได้ใจเขามาแน่นอน”

“แล้วฉันต้องทำยังไง?” ลู่อันหรันถามอย่างงุนงง เธอถูกคำพูดและท่าทางของเยี่ยจิงเฉินทำร้ายจนทรุดตัวลง ไม่อย่างงั้นถ้าเป็นแต่ก่อนเธอไม่มีทางถามคำถามพวกนี้กับเจี่ยนหนิงหรอก

“ฉันว่าต้องบอกคุณลุงคุณป้าก่อน คุณป้าแกเอ็นดูเธอจะตายไป แกไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจขนาดนี้แน่ แกต้องหาวิธีช่วยเธอแหละ” เจี่ยนหนิงพูดอย่างอ่อนโยน : “แกไม่ยอมดูเธอถูกทำร้ายจิตใจแบบนี้หรอก เธอมันเข้มแข็งเกินไป เจอเรื่องอะไรก็ปิดเป็นความลับไม่บอกคุณลุงคุณป้าสักอย่าง เพราะแบบนี้ไงเธอถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้”

“เธอพูดถูก” ลู่อันหรันพูดพร้อมกับพยักหน้า

ฟางอ้ายซินได้ข่าวว่าลูกสาวเกิดอุบัติเหตุ ก็วางมือทุกอย่างและรีบไปโรงพยาบาลเพื่อปลอบใจลูกสาวโดยเร็ว

ก่อนที่ฟางอ้ายซินจะมาถึงนั้น เจี่ยนหนิงก็เก็บกวาดห้องผู้ป่วยเรียบร้อยหมดแล้ว เมื่อเห็นฟางอ้ายซินเธอก็ยิ้มอย่างมีมารยาทแล้วพูดว่า : “คุณป้าฟางคะ คุณป้าอยู่กับอันหรันหน่อยเถอะค่ะ เมื่อวานเธอตกใจแย่”

ฟางอ้ายซินพยักหน้าตอบ : “โอเคๆ ขอบใจมากนะหนิงหนิง คุณลุงคุณป้าไม่อยู่ข้างๆอันหรัน ต้องขอบใจหนูมากที่ดูแลเธอ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะคุณป้า คุณป้าเป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่หนู อันหรันก็เป็นเพื่อนสนิทของหนู พวกนี้เป็นสิ่งที่หนูควรทำอยู่แล้วล่ะค่ะ” ใบหน้าของเจี่ยนหนิงอมชมพู มองไปดูเป็นเด็กเรียบร้อยและยังน่ารักอีก ทำให้รู้สึกน่าทะนุถนอม

“อื้ม ป้ารู้ว่าหนูเป็นเด็กดี ครั้งก่อนคุณแม่ยังพูดถึงหนูอยู่เลยว่าหนูเป็นเด็กดีและฉลาด” ฟางอ้ายซินมองเจี่ยนหนิงอย่างเอ็นดู แล้วพูดว่า : “เอาล่ะ หนูน่าจะมีงานที่ต้องทำ เดี๋ยวป้าคุยกับหรันหรันแป๊ปนึงนะ ครั้งหน้าถ้าว่างก็มาเที่ยวหาที่บ้านบ้างนะ”

“ได้เลยค่ะ” เจี่ยนหนิงออกไปอย่างเรียบร้อย

ลู่อันหรันนอนอยู่บนเตียง คลุมผ้าไว้บนหัว สีหน้าซีดขาว เพราะว่าเพิ่งร้องไห้เมื่อกี้ ทำให้ตาของเธอบวมแดง มองดูน่าสงสารนัก ฟางอ้ายซินมองดูลูกสาวคนเดียวของตัวเอง เจ็บปวดใจมาก

“หรันหรัน เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมลูกไม่บอกที่บ้านล่ะ?” ฟางอ้ายซินเดินเข้าไปลูบหน้าที่ซีดขาวของลูกสาว พูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงว่า : “เป็นไงบ้างลูก? อาการหนักมั้ย? ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า? คุณหมอเขาว่ายังไงบ้าง?”

“แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ อีกเดี๋ยวก็ออกจากโรงพยบาลได้แล้วค่ะ” ลู่อันหรันเห็นแม่ของตัวเอง การเสแสร้งว่าไม่เป็นไรในอดีตก็ถูกลบล้างออกหมด เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของฟางอ้ายซิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแอว่า : “หนูอยากให้จิงเฉินอยู่กับหนู แต่ตอนนี้เขาเย็นชากับหนูมากเลยค่ะ คุณแม่คะ จิงเฉินไม่เอาหนูแล้วใช่มั้ยคะ”

“เขากล้าเหรอ” ฟางอ้ายซินเบิกตากว้าง ความร้ายกาจเต็มเปี่ยม