บทที่190 : อย่าเดินตามรอยเท้าแม่แกล่ะ

“ไม่ได้ค่ะ ตอนนี้เป็นเวลางาน ไม่คุยเรื่องส่วนตัวค่ะ” ถังซินเหยาเปิดทักษะการประชดประชันออกมา แล้วพูดกับเขาว่า : “ฉันไม่เหมือนประธานเยี่ยหนิคะ ที่บ้านรวยขนาดจะเป็นศัตรูกับประเทศชาติอยู่แล้ว ขนาดพระเจ้ายังไม่สนใจคุณเลย ดิฉันเป็นแค่ดีไซเนอร์น้อยๆคนหนึ่ง แถมยังต้องดูแลเลี้ยงครอบครัว จะมีเวลาว่างคุยกับคุณเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกัน คุณให้เงินฉันเหรอ?”

เยี่ยจิงเฉินคิดถังซินเหยาผู้หญิงคนนี้ เริ่มอวดดีอีกแล้ว ถึงได้กล้าพูดกับเขาแบบนี้

“ได้ ผมจ่ายเงินให้คุณ คุณมากับผม” เยี่ยจิงเฉินตบโต๊ะพูดกับถังซินเหยา

“โอเค นาทีละร้อย” ถังซินเหยาวางดินสอลง ออกราคากับเยี่ยจิงเฉิน

“หนึ่งร้อยก็หนึ่งร้อย” เยี่ยจิงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง

ถังซินเหยาเดินไปถึงห้องทำงานพร้อมกับเยี่ยจิงเฉิน นาทีละหนึ่งร้อย มีเงินไม่หาเงินเป็นไอ้บ้า

ตอนที่เธอเข้าไป ผลักประตูห้องทำงานออก และไม่ได้ปิดด้วย เธอเข้ามาเพื่อจะมาคุยกับเขา ไม่ใช่มานอนด้วยนะ ถ้าเกิดไอ้ผู้ชายคนนี้มีแผนการอะไรก็ตามแต่ แต่ประตูไม่ได้ปิดไว้ อย่างน้อยเขาก็ควรจะกลัวบ้างแหละใช่มั้ย?

“ทำไมไม่ปิดประตู?” เยี่ยจิงเฉินนั่งลงบนโซฟาอย่างรุนแรง มองไปทางประตูที่เปิดไว้ ขมวดคิ้วถาม

“เราไม่ได้จะคุยความลับระดับชาติกันสักหน่อย จะปิดทำไม เปิดไว้อย่างงี้แหละ ไม่อย่างงั้นก็ไม่ต้องคุยละ” ถังซินเหยาพูดกับเยี่ยจิงเฉิน

“เปิดไว้ก็เปิดไว้เถอะ” เยี่ยจิงเฉินเห็นสีหน้าของถังซินเหยาที่ยืนหยัดแบบนั้น ก็ยอมถอยให้ เขาหายใจออกไปเฮือกหนึ่ง คิดว่าเพราะว่าเอาใจมากเกินไปถังซินเหยาเลยได้ใจใหญ่ ต่อไปต้องไม่ตามใจเธออีกละ

“เรื่องเมื่อวานผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ต่อไปผมจะใช้คืนคุณหนึ่งวันเต็มๆนะ” เยี่ยจิงเฉินพูดกับถังซินเหยา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่แน่อีกไม่กี่วันฉันก็มีแฟนแล้วล่ะ” ถังซินเหยาหลบหน้าออก พูดนิ่งๆ

เยี่ยจิงเฉินฟังถังซินเหยาพูดจบ ก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

“ผมขอโทษแล้วนะ อย่าโกรธเป็นเด็กไปเลย คำพูดเมื่อกี้ผมไม่อยากได้ยินมันอีก” เยี่ยจิงเฉินหน้าขรึมเตือนถังซินเหยา

“หึ……” ถังซินเหยาเห็นหน้าขรึมๆของเยี่ยจิงเฉินแล้ว ในใจสั่นเทา น่ากลัวนะเนี่ย เธอกำลังคิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นจริงๆเธอก็แค่ทำแต่ไม่พูดก็โอเคแล้วหนิ

“ได้ยินมั้ย คราวหลังถ้าผมยังได้ยินคุณพูดแบบนี้อีก อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ” เยี่ยจิงเฉินสีหน้าเย็นชา

“อืม รู้แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานต่อนะคะ” ถังซินเหยาไม่พอใจกับกิริยาของเยี่ยจิงเฉิน แต่อย่างว่าแหละคนรวยมักเอาแต่ใจ เธอไม่รวยก็คงต้องถูกเอาเปรียบนั่นแหละ

พูดจบเธอกำลังจะหันหลังแล้วเดินออกไป แต่เยี่ยจิงเฉินใช้ขาเรียวยาวของเขา ดึงแขนของถังซินเหยาไว้ได้ แล้วพูดว่า : “ผมยังพูดไม่จบ คุณจะรีบไปไหน?”

“สิ่งที่คุณพูดมาฉันได้ยินหมดแล้ว ยังมีเรื่องอะไรอีกงั้นเหรอ?” ถังซินเหยาถามนิ่งๆโดยหันหลังให้กับเยี่ยจิงเฉิน

เยี่ยจิงเฉินดึงแขนถังซินเหยาแน่นแล้วแน่นอีก รู้ว่าปฏิกิริยาของถังซินเหยาเปลี่ยนไป แต่กลับไม่รู้ว่าปัญหามันอยู่ที่ไหน สีหน้าของเธอก็ไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ทำให้เยี่ยจิงเฉินหงุดหงิด เขาพูดว่า : “คุณเป็นอะไรกันแน่?”

“ฉัน……” ถังซินเหยาหันกลับมา กำลังจะพูด แต่ก็ถูกขัดไว้ซะก่อน

“เออ คุณนายลู่คะรอเดี๋ยสค่ะ ดิฉันขอไปแจ้งด้านในก่อน” เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังขึ้น บวกกับเสียงขัดขวางของหลี่เวย

“ฉันมาพบจิงเฉินยังต้องแจ้งอีกเหรอ? เดี๋ยวฉันเข้าไปถามด้านในเอง ว่าใช่แบบนี้มั้ย” เสียงของผู้หญิงไม่แหลมนัก แต่กลับรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของเธอได้ ยิ่งกว่าหลี่เวยอีก หลี่เวยติดตามเยี่ยจิงเฉินมาหลายปีกลับสู้ความแข็งแกร่งของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลย