บทที่192 อดีตของถังซินเหยา

"ทำไมเธอถึงบอกคุณว่าอย่าเดินตามรอยของแม่คุณ" เยี่ยจิงเฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

เดิมทีเขาเป็นคนไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น เรื่องของคนอื่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา แต่หลังจากที่ได้พบกับถังซินเหยาเขาก็อดแอบมองเธอไม่ได้ เขาต้องการเก็บซ่อนเธอเอาไว้คนเดียวเขาอยากรู้เรื่องของเธอ อยากเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเริ่มก้าวเข้าหาเธอก่อน จนทำให้ถังซินเหยารู้สึกแปลกๆในตัวเขา

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?" ถังซินเหยากำปากกาในมือแน่น ถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

เยี่ยจิงเฉินตกใจกับท่าทีของถังซินเหยา เขาขยับริมฝีปากอยากจะพูดอะไรที่มันนุ่มนวล แต่เยี่ยจิงเฉินเคยพูดอะไรแบบนี้กับคนอื่นซะที่ไหน เขาไม่สามารถพูดอะไรได้เมื่อถึงจุดที่ต้องพูดจึงทำได้เพียงมองไปที่ถังซินเหยาอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นหน้าของเยี่ยจิงเฉินเธอก็เกิดอาการใจร้อนไม่เป็นสุข คำพูดของฟางอ้ายซินเป็นเหมือนคำสาปที่ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเธอ

เธอรู้ตัวว่าท่าทีของเธอไม่ค่อยดี แต่เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ที่ทำให้จิตใจของเธออยู่ไม่เป็นสุข

"ฉันขอโทษนะคะ พอดีฉันลืมตัวค่ะ" ถังซินเหยารวบผมไปข้างหลัง แล้วเอางานออกแบบทั้งหมดที่กระจัดกระจายบนโต๊ะลงในกระเป๋าของเธอแล้วพูดว่า "ขอโทษนะคะ วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย ขอลาหนึ่งวันนะคะ ไปละคะ"

เยี่ยจิงเฉินยืนอยู่ที่เดิมด้วยความที่ทำอะไรไม่ถูก ทำได้เพียงมองตามหลังของถังซินเหยาที่เดินออกไป เขารู้สึกเป็นทุกข์อยู่ในใจอย่างบอกไม่ถูก

"เธออารมณ์ไม่ค่อยดีค่ะท่านประธาน ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพักเถอะนะคะ" หลี่เวยเดินถือแก้วน้ำเดินมายืนอยู่ข้างๆเขา

"ทำไมเธอถึงอารมณ์ไม่ดี?" เยี่ยจิงเฉินถามด้วยท่าทางอยากรู้

"ฉันก็ไม่รู้ค่ะ อาจจะเป็นเพราะวันนี้เธอเป็นประจำเดือนก็ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะเธอเป็นคนที่มีความสามารถในการปรับอารมณ์เก่ง ดังนั้นเธอน่าจะกลับมาเป็นปกติในไม่ช้านี้" หลี่เวยพูดคุยกับเขาเหมือนเพื่อนคุยกัน

เวลานี้ถังซินเหยาอารมณ์ไม่ดีจริงๆ เพราะเธอรู้สึกไร้ค่าแทนซูอิ่งผู้เป็นแม่

ฟางอ้ายซินบอกเธอว่าอย่าเดินตามรอยแม่ของเธอ เป็นคำพูดเสียดสีเธอว่าเป็นมือที่สามระหว่างเยี่ยจิงเฉินและลู่อันหรัน ในช่วงเวลานั้นฟางอ้ายซินเป็นผู้ชนะที่แท้จริงในชีวิตรักสามเส้า แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่าใครกันแน่ที่คือมือที่สามที่แท้จริง

ตอนที่ซูอิ่งแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แม่เธอบอกว่าอย่าเคียดแค้นฝ่ายพ่อ เพราะมันเรื่องของผู้ใหญ่ในช่วงเวลานั้น ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

ถังซินเหยามีความเคียดแค้นอยู่ในใจมาโดยตลอด เคียดแค้นที่ลู่หงเทียนไม่มีความรับผิดชอบในฐานะสามีและพ่อคน ดังนั้นเธอจึงเกลียดลู่หงเทียนมาก

แม่ของเธอเดินทางผิดพลาดในตอนนั้น ผิดที่รักคนผิดและไม่ยอมปล่อยมือในเวลาที่เหมาะสมที่สุดเธอจึงอกหักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฟางอ้ายซินและลู่หงเทียน เธอจะไม่เดินตามรอยแม่ของเธอเด็ดขาด ไม่มีวันที่เธอจะอาลัยอาวรณ์กับผู้ชายที่ทรยศทอดทิ้งเธอไปหรอก

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เธอมองรองเท้าแตะลายการ์ตูนสองคู่บนชั้นวางรองเท้าก็ทำให้หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

แม้จะไม่มีแฟนแต่เธอก็จะมีลูกที่น่ารักและฉลาดตั้งสองคน การให้กำเนิดพวกเขาเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของเธอ

เยี่ยจิงเฉินไม่ต้องการที่จะแข็งกร้าวกับตระกูลลู่ แม้ว่าเขาจะไม่กลัวตระกูลเยี่ยแต่เขาก็ต้องการหลีกเลี่ยงปัญหาให้มากที่สุด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเอาใจลู่อันหรันก่อน ในช่วงอาหารค่ำเขาขอให้หลี่เวยไปที่ร้านอาหารเพื่อสั่งอาหารเป็นพิเศษและให้หลี่เวยนำไปส่งให้ลู่อันหรันที่โรงพยาบาลเป็นการส่วนตัว