บทที่193 แก้แค้นแทนหม่ามี้

หลังจากวาดงานออกแบบเสร็จเธอรู้สึกเอวเคล็ดเล็กน้อย เธอเดินยืดเส้นยืดสายแล้วก็พบว่าบนโต๊ะมีจานผลไม้วางอยู่ เธอมองดูลั่วหลิงที่นั่งอยู่บนโซฟานิ้ววางอยู่บนแป้นพิมพ์ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังทำอะไร?

ถังซินเหยาหยิบแอปเปิลหนึ่งชิ้นขึ้นมากัดกิน รสชาติมันช่างหวานจริงๆ

เธอหยิบแอปเปิลป้อนเข้าปากของลั่วหลิง ลั่วหลิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแต่อ้าปากกินอย่างเชื่อฟัง

ลั่วหลิงเคี้ยวแอปเปิลอยู่ในปากทำให้แก้มของเขาป่อง ใบหน้ากลมเล็กเหมือนเด็กทารกของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม แต่เมื่อสองอย่างมารวมกันทำให้เขาดูเหมือนกับกระรอกตัวน้อยที่มีแก้มป่อง ยิ่งมองยิ่งน่ารัก

ลั่วหลิงใช้นิ้วชี้กดปุ่ม Enter ในที่สุดก็ทำสำเร็จ

ทันทีที่ลั่วหลิงหันหน้าไปก็เห็นถังซินเหยาถือจานผลไม้นั่งข้างๆ เมื่อเห็นเขาเงยหน้าขึ้นถังซินเหยาก็หยิบก็ผลไม้ป้อนเขา เขาอ้าปากกินผลไม้ทำให้ปลายหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

ถังซินเหยาบีบติ่งหูของลั่วหลิง แกล้งเขาเล่น "หนูอายอะไรลูก? ทูนหัวของหม่ามี้ช่างน่ารักจริงๆ"

หูของลั่วหลิงแดงยิ่งขึ้นทำให้ถังซินเหยารู้สึกขบขัน

เมื่อเห็นว่าลูกชายของเธออึดอัดใจ ถังซินเหยาก็หยุดแกล้ง แม้ว่าจะเป็นลูกแท้ๆแต่ก็ต้องรู้จักขอบเขต

"เป็นอะไร มีเรื่องอะไรจะคุยกับหม่ามี้ไหม?" ถังซินเหยาถามขณะนั่งอยู่บนโซฟาโอบกอดลั่วหลิงด้วยมือข้างเดียว

เนื่องจากความเฉลียวฉลาดของลูกชาย แม้ว่าเขาจะอายุแค่หกขวบแต่เธอก็ยังให้ช่องว่างและรับฟังความคิดเห็นของลูกๆ

"วันนี้หม่ามี้ไม่มีความสุขเลย" ลั่วหลิงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของถังซินเหยาแล้วพูดอู้อี้ในลำคอ

เขาไม่ใช่ถามด้วยความสงสัย แต่ด้วยน้ำเสียงบ่งบอกว่าเขาดูท่าทางของถังซินเหยาออก

ถังซินเหยากอดลั่วหลิงแล้วถอนหายใจ ลูกชายของเขาฉลาดเกินไปแล้ว การเป็นแม่นั้นค่อนข้างจะกลัดกลุ้มใจ เธอหยิกแก้มของลั่วหลิงและทันใดนั้นก็นึกถึงตอนที่เธอไปเที่ยวสวนสนุกหยิกแก้มของเยี่ยจิงเฉิน

เธอรู้สึกว่าเธอคิดไปตามอำเภอใจเกินไป

"แค่มีเรื่องไม่สบายนิดหน่อย" ถังซินเหยารู้ว่าเธอไม่สามารถหลบซ่อนอีคิวและไอคิวของลูกชายได้เธอจึงพูดตามความจริง "หม่ามี้โดนคนอื่นพูดไม่ดีใส่ แต่หลังจากได้เห็นหน้าลูกๆ หม่ามี้ก็อารมณ์ดีขึ้นทันที มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องกังวลหรอก โอเคไหม?”

"ถ้ามีใครรังแกหม่ามี้ต้องบอกผมนะครับ ผมเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งจะปกป้องหม่ามี้และน้องเอง" ลั่วหลิงสัญญากับถังซินเหยาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

"อืม หม่ามี้เชื่อในตัวลูก" ถังซินเหยาพูดด้วยความมั่นใจในตัวลูกชายของเธอ"แต่ลูกต้องเชื่อใจหม่ามี้ด้วย หม่ามี้จัดการได้ด้วยตัวเองไม่มีใครสามารถรังแกหม่ามี้ได้"

"อืม ผมก็เชื่อในตัวหม่ามี้" ลั่วหลิงพยักหน้า

ถังซินเหยามองดูนาฬิกาแล้วพูดว่า "โอเคได้เวลาเข้านอนแล้ว ลูกกับน้องยังเด็กถ้านอนไม่เพียงพอเดี๋ยวตัวจะไม่สูงเอานะ "

"งั้นราตรีสวัสดิ์นะครับหม่ามี้" ลั่วหลิงพยักหน้า