บทที่194 เยี่ยจิงเฉินต้องการสงบศึก

ฟางอ้ายซินพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ตัวเองสงบอารมณ์และสง่างามเหมือนเดิม แม้ว่าน้ำเสียงจะเรียบนิ่งแต่ก็มีอาการสั่นเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้สึกโกรธเท่านี้มาก่อน

"ประธานฟาง ทางเราได้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วพบว่าไม่มีร่องรอยใดๆเหลืออยู่เลย แผนกไอทีบอกว่าระบบป้องกันของบริษัทเราถูกอีกฝ่ายแฮ็กเข้ามา แผนกไอทีได้ทำการแกะรอยของอีกฝ่ายแล้วแต่อีกฝ่ายฝีมือค่อนข้างเก่ง ไม่มีการทิ้งร่องรอยใดๆ เหลือไว้เลย แม้ว่าจะทิ้งร่องรอยเอาไว้แต่มันก็ถูกลบไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายมีโปรแกรมป้องกันการติดตามดังนั้น...... "แม้ว่าคำพูดตรงนั้นจะไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนก็รู้คำตอบว่าเรื่องนี้ตรวจสอบหามือคนทำไม่ได้

"แผนกไอทีช่างไร้ประโยชน์จริงๆ บริษัททุ่มเงินเพื่อจ้างพวกคุณมาทำงาน แต่ไม่สามารถทำสิ่งเล็กๆน้อยๆนี้ได้ ฉันไม่คิดว่ามันจำเป็นที่จะต้องมีผู้จัดการแผนกไอทีแล้วล่ะ "ฟางอ้ายซินโกรธโมโหมาก" นอกจากนี้ยังมีการยกเลิกโบนัสประจำเดือนนี้ด้วย "

ในสมัยโบราณมีฮ่องเต้องค์หนึ่งโกรธจนเลือดไหลเป็นสายน้ำ เปรียบเหมือนฟางอ้ายซินในตอนนี้

คนในแผนกวิศวกรรมได้รับผลกระทบจากความโกรธของฟางอ้ายซิน

ความจริงเรื่องนี้จะพูดว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่ใช่หรือจะเป็นเรื่องเล็กก็ไม่ใช่ ถ้าเป็นเถ้าแก่ธรรมดาทั่วไปก็คงหัวเราะแล้วเรื่องก็จบ เหมือนเป็นเรื่องตลกขบขันให้กับพนักงานที่ทำงานหนักได้ผ่อนคลายความเครียด ยิ่งถ้าใส่ใจกับมันมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีความอ่อนไหวกับมันมากขึ้น

เพียงแค่ว่าฟางอ้ายซินเป็นคนที่มีภาพลักษณ์ดีมาโดยตลอด เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เหมือนกับว่าลากเธอมาตบกลางสี่แยกไฟแดง

คนที่ก่อเหตุเรื่องนี้ยังคงใช้ชีวิตปกติไปตามขั้นลำดับ ตื่นนอน กินอาหารเช้าและไปโรงเรียนอนุบาล

ถังซินเหยายังไม่รู้ว่าคนที่ทำให้เธอรู้สึกแย่เมื่อวานนี้หัวร้อนแค่ไหนหลังจากมาถึงบริษัท เมื่อเช้านี้

หลังจากเธอมาถึงบริษัทในตอนเช้าก็มีอาหารเช้าวางไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ เธอขมวดคิ้วงุนงง

มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่บนชั้นทำงานของผู้บริหารระดับสูง ถังซินเหยารู้ทันทีว่าใครเป็นคนซื้ออาหารเช้านี้มาให้เธอ

"หลี่เวย ขอบคุณมากนะสำหรับอาหารเช้า" ถังซินเหยารู้สึกอารมณ์ดีนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเปิดถุงโจ๊กทะเลที่หอมนุ่ม แถมยังมีเสี่ยวหลงเปาที่แป้งนุ่มบางอีกด้วย แค่ดมกลิ่นหอมๆก็รู้สึกถึงความอร่อย

แม้ว่าเธอจะทานอาหารเช้าไปแล้ว แต่เมื่อเห็นอาหารเช้าชุดนี้แล้วก็รู้สึกน้ำลายไหลทันที

หลี่เวยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกำลังเติมอายไลเนอร์

เมื่อได้ยินสิ่งที่ถังซินเหยาพูดเธอเหลือบมองถังซินเหยาแล้วพูดว่า"ถ้าพูดถึงอาหารเช้าวันนี้เธอขอบคุณผิดคนแล้วล่ะ ฉันไม่ใช่คนซื้อมาให้เธอ ตอนเช้าฉันกินไข่ลวกไปแล้ว"

ถังซินเหยากำลังเคี้ยวเสี่ยวหลงเปา "ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครหรืออาจจะเป็นผี?"

หลี่เวยกรีดอายไลเนอร์เสร็จเรียบร้อย ลืมตาขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติจากนั้นก็พูดว่า "แล้วประธานเยี่ยไม่ใช่คนหรือ?"

"แค่กแค่ก...... " ถังซินเหยาสำลักเสี่ยวหลงเปา

เธอกินโจ๊กตามไปทันที รสชาตินุ่มเข้มข้นของโจ๊ก รสชาติของอาหารทะเลรวมอยู่ในโจ๊กแต่ไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิด เป็นสูตรดั้งเดิมและรสชาติดั้งเดิม

เธอเคยกินโจ๊กที่ป่ะป๊าเป็นคนทำ เป็นรสชาติที่เธอคุ้นเคย

เธอคิดว่าโจ๊กนี้เขาต้องทำมันด้วยตัวเองแน่นอน