บทที่195 คุณโอบอุ้มฉันกลับไปได้ไหม

เยี่ยจิงเฉินยังคงคิ้วขมวด"คุณทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง?"

"ทานแล้วค่ะ อร่อยมาก ขอบคุณนะคะ" ถังซินเหยากล่าวด้วยความจริงใจ

ทักษะการทำอาหารของเยี่ยจิงเฉินและลั่วหลิงนั้นยอดเยี่ยมทั้งคู่อาจเป็นเพราะกรรมพันธุ์ หรือว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นกรรมพันธุ์ของตระกูลเยี่ย?

"อืม...... " เยี่ยจิงเฉินตอบเพียงแค่นี้จากนั้นทั้งสองก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อ เยี่ยจิงเฉินนั่งอยู่ที่โต๊ะและมองไปที่ถังซินเหยาเธอยืนอยู่ตรงข้ามของเยี่ยจิงเฉิน ทั้งสองต่างก็ไม่มีใครพูดอะไรจึงทำให้พวกเขารู้สึกประหม่า

เสียงโทรศัพท์มือถือของเยี่ยจิงเฉินดังขึ้นทำให้ทั้งสองรู้สึกคลายความประหม่า

จากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้เสียงโทรศัพท์มือถือก็ทำลายความเงียบของห้องและทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม

เยี่ยจิงเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูแล้วก็ขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปากเบาๆ จากที่รู้จักกันมานานถังซินเหยาก็ดูออกว่าเยี่ยจิงเฉินอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

"ไม่มีอะไรแล้ว คุณออกไปก่อนได้เลย" เยี่ยจิงเฉินพูดกับถังซินเหยาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ถังซินเหยาออกไปและปิดประตูเบาๆ

"จิงเฉิน วันนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว คุณสามารถมารับฉันที่โรงพยาบาลได้ไหม" ลู่อันหรันพูดผ่านโทรศัพท์

"ทำไมเร็วจัง คุณเพิ่งเข้าแค่วันเดียวเองไม่ใช่เหรอ?" เยี่ยจิงเฉินถามพลางขยี้คิ้วของเขา

"อืม ค่อนข้างเร็ว แม่ของฉันเป็นคนบอกให้กลับเองแหละ แม่บอกว่าสะดวกจะดูแลฉันที่บ้าน ที่บริษัทเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นเลยไม่สามารถมารับฉันได้ คุณสะดวกมารับฉันที่โรงพยาบาลตอนนี้ไหมคะ?" ลู่อันหรันถาม

เยี่ยจิงเฉินปวดหัวเมื่อนึกถึงผู้หญิงอย่างฟางอ้ายซิน เยี่ยจิงเฉินไม่อยากมีปัญหากับผู้หญิงคนนี้

"โอเค คุณเก็บของรอเลย"

"อืม คุณรีบมาเร็วๆนะคะ"

เยี่ยจิงเฉินดึงเนกไทของเขาอย่างหงุดหงิดคิดว่าเขาไม่ควรตกลงกับข้อตกลงห้าปีที่แล้วที่ไร้สาระของลู่อันหรัน ตระกูลเยี่ยจะพังพินาศแล้วมันเกี่ยวอะไรกับตัวเขา เวลานั้นเขาจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยของลู่อันหรัน ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาตอบตกลงทันที

ลู่อันหรันมีความสุขมากที่เยี่ยจิงเฉินสามารถมารับเธอได้ เหมือนกับนี่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเยี่ยจิงเฉินแล้ว

เขาต้องการจะส่งเธอกลับบ้านแต่เธอปฏิเสธ

เธอคิดว่าถ้าวันนี้เยี่ยจิงเฉินไม่มารับเธอที่โรงพยาบาลเธอก็จะไม่ยอมออกจากโรงพยาบาลและอยู่จนกว่าเยี่ยจิงเฉินจะนึกถึงเธอ แต่โชคดีที่พระเจ้ายังเมตตาเธอแม้ว่าเขาจะเฉยเมยและไม่สนใจเธอแค่ไหนอย่างน้อยเขาก็มาแล้ว

ตอนที่เยี่ยจิงเฉินตอบตกลงมารับเธอลู่อันหรันรู้สึกมีความสุขมาก

เมื่อเยี่ยจิงเฉินมาถึงลู่อันหรันก็เก็บของเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งบนเตียงของโรงพยาบาลเมื่อเห็นเขามาถึงเธอก็ยิ้มอย่างสดใส รอยยิ้มนั้นทำให้เยี่ยจิงเฉินงุนงงรอยยิ้มนั้นดูเหมือนกับรอยยิ้มของถังซินเหยามาก

ด้วยความคิดเช่นนี้หัวใจที่เย็นชาตลอดเวลาของเยี่ยจิงเฉิน มีความอ่อนโยนขึ้นโดยไม่มีเหตุผล