ตอนที่ 18
บทที่18
October 31, 2026
น้องอินพาร์ท
“ปู่ของลูกเสียไปแล้วล่ะเสียไป2ปีแล้ว”คุณย่าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ปกติแต่ผมแอบเห็นว่าในตาคู่สวยของคุณย่ามีแววส่อถึงความเศร้าและคิดถึงอยู่
“คุณย่า..น้องอินขอโทษนะน้องอินทำให้คุณย่าเศร้า”ผมก้มหน้าคอตกลงเล็กน้อยแต่มือคู่สวยของคุณย่าก็มารับหน้าผมให้กลับมามองตาเช่นเก่าดวงตาที่ก่อนหน้านี้มีความเศร้ากลับพันแปรเป็นดวงตาแห่งความสุขอย่างรวดเร็วตัวผมที่ไม่เคยมีครอบครัวได้มามีป๊าและคุณย่าที่แสนดีแบบนี้มันทำให้สิ่งรอบตัวมันสำคัญขึ้นมากอยากจะปกป้องไว้ทั้งป๊าและคุณย่า
“หลานใครน่ารักจริงๆ”คุณย่าพูดยิ้มๆออกมาในขณะเดียวกันอยู่ดีๆป๊าก็เดินมาอุ้มผมออกมาคุณย่าสะงั้นผมท่่ตกใจจากการกระทำของป๊าก็รีบหันไปมองหน้าป๊าทันที
“ป๊าทำอะไรครับ”
“นานไป” หื้อนานไปอะไรนานคุยกับคุณย่าหรอเดี๋ยวๆมันใช่เรื่องไม่เนี้ยป๊า
“หึ หวงจริงๆเลยฉันแค่คุยกับหลานนิดหน่อยทำเป็นหวงเกินตัวไปได้”
“กลับไปได้แล้ว”ป๊าพูดขึ้น
“ม๊าไม่กลับม๊าจะอยู่เล่นกับหลาน”ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือยังไงเห็นสายฟ้าออกมาจากตาของทั้งสองคนเนี้ย
“ผมจะพาอินไปด้านนอกม๊ากลับไปสะ”
“ไม่ อินหลานดูป๊าเราสิไล่ย่ากลับทั้งๆที่ย่าพึ่งได้เห็นหน้าเราได้คุยกับเรา”คุณย่าพูดออกมาเสียงเศร้าๆ
“คุณป๊า!ไล่คุณย่าหรอนิสัยไม่ดีเลยน้องอินพึ่งได้คุยได้เจอกับคุณย่าเองนะ!”
“อ้วนแต่..”
“ไม่มีแต่ครับ!ถ้าป๊าไม่ยอมให้คุณย่าอยู่ต่องั้นน้องอินขอกลับไปกับคุณย่าด้วย”
“ไม่ได้!!!!”ป๊าพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นทันทีสายตาดุหันมองผมจนผมเองต้องสะดุ้งที่เห็นแววตานั้น
“คริส..แกตะหวาดลูกแบบนั้นได้ไง!อินยังเด็กอยู่หันควบคุมอารมณ์สะบ้างแบบนี้ไงม๊าถึงอยากพาอินไปดูแลที่บ้านใหญ่”
“ดูแล?แบบที่ป๊าทำกับผมหรอ?จะเลี้ยงแบบที่เคยทำหรอ?ถามจริงเลี้ยงให้รอดหรือให้ตาย?”น้ำเสียงเย็นชาพูดขึ้นทันทีผมที่ได้ยินแบบนั้นกลับรู้สึกไม่พอใจป๊าแปลกๆ
“ป๊า...พูดอะไรออกมา”ผมมองตาป๊าด้วยแววตาที่ส่อแววถึงความโกรธไว้
“.....”
“ผมถาม!ว่าพูดไรออกมา!”
“.....”
“ถึงคุณย่ากับคุณปู่จะเลี้ยงป๊ามาแบบไหนก็ไม่สมควรพูดแบบนี้!ถ้าไม่มีย่ากับปู่คงไม่มีป๊าแล้วก็ไม่มีผมอยู่ตรงนี้หรอก!”
“อ้วน..”
“ปล่อยผมลง!ผมจะไปหาพี่เฟย!”
“อ้วน..ป๊าขอโทษ”
“ไม่!ปล่อยผม คุณย่าช่วยเอาผมลงหน่อย”
“ปล่อยหลานลงมาคริส”คุณย่าเดินมาจับแขนป๊าก็ที่จะพูดขึ้นป๊ายอมปล่อยผมแต่โดยดี
“อย่าพึ่งไปได้มั้ยอ้วนคุยกันก่อนนะ”ป๊าพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆพอเห็นป๊าทำเสียงกับหน้าตาแบบนี้ผมรู้สึกเจ็บขึ้นมาในใจทั้งๆที่มันเกิดจากผมเอง..
“ย่ากลับก่อนดีกว่าแล้วพรุ่งนี้จะมาใหม่คุยกันดีละคริสอิน”คุณย่าพูดพร้อมกับหอมแก้มผมทีนึงแล้วเดินออกไปทันทีไม่รอให้ผมพูดบอกลา ผมตัดสินใจจะเดินไปที่ห้องของตนทันทีหลังคุณย่าออกไปแต่มือหนาของป๊าก็รวบตัวผมมากอดไว้แน่น
“ขอโทษ”
“.....”
“กูไม่รู้ว่าพูดแบบนั้นมันผิด..กูถูกเลี้ยงมายิ่งกว่าสัตว์กูปล่อยให้พวกเขาทำกับหนูไม่ได้”คำแทนตัวที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเข้าใจว่าตอนนี้ป๊าพูดกับผมในฐานะของมู่หลานกับคริสเท่านั้น
“เรียกสะเด็กน้อยเลย..หนูเลยนะ”ผมพูดขึ้นขำๆเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศรอบด้าน
“ก็หนูเป็นหนูของแด๊ดไงครับ”ป๊าพูดพร้อมกับซุกหน้าหล่อๆลงมาที่ซอกคอผม
“มู่ออกจะหล่อมาเรียกนงเรียกหนู”
“ตรงไหนหล่อหื้ม?มีด้วยหรอแด๊ดเห็นแต่สวยทั้งนั้น”ป๊าพูดไปพร้อมกับเริ่มซุกซนตามซอกคอของผมก่อนที่จะกดจูบลงเบาๆที่ซอกคอขาวๆ
“อือ..คุกนะป๊า”ผมตีแขนป๊าทันทีก่อนจะพูดขึ้น
“คุก?ทำอะไรแด๊ดได้รึไง”
“โว้ยยบ้าอำนาจ”ถึงปากจะบ่นก็เถอะแต่ผมรู้สึกดีนะเวลาป๊าสัมผัสผมแบบนั้นชอบเลยก็ว่าได้แต่ผมยังเป็นเด็กอยู่จะให้ป๊าทำแบบนั้นไม่ได้มันผิดมากกก
“ทำไมหอมจัง”
“หะหอม?อะไรหอม”
“หนูไง หนูหอมมากหวานด้วยอยากกิน”ป๊าพูดพร้อมกับก้มลงมาซุกที่คอผมอีกครั้งดูท่าแล้วคงไม่ดีแน่ๆผมเลยรีบดันตัวลุกแต่ป๊าไวกว่ารั้งตัวผมกลับมากอดไว้แน่น
“หนีแด๊ดไม่ดีนะ”
“ป่าวหนีสะหน่อย ผมแค่หิวแล้วไปกินข้าวกันนะป๊า”